Geachte redactie van SBS6 Popstars,
Tot mijn grote verbazing werd mijn grote vriend Hans van Erp (beter bekend als de Pudding) benaderd door uw redactie. Telefonisch het verzoek of wij auditie zouden willen doen voor uw populaire programma Popstars. Zonder enig twijfelen heeft hij u na telefonisch overleg met mij, laten weten dat wij niet geïnteresseerd zijn. Een leuke geste, echt waar, maar wij wilden bedanken voor de eer. Wij doen ons 'ding' voor de leut, én voor het geld. Wij hebben nimmer ten doel gesteld beroemd te worden, zo reëel zijn we wel, enige zelfkennis is ons niet vreemd. Echter een dag later werden wij wederom door u benaderd maar dit keer via een mail. Hetzelfde verzoek op schrift, met daarbij ‘uitzendgarantie’ en een fantastisch idee uwerzijds om onze ‘hit’ “Zij is verliefd op een frikandel” bij de frietkar op het mediapark ten gehore te brengen, a capella. Erg verleidelijk allemaal, maar nee, bedankt. Not our cup of tea zoals ze dat in Frankrijk zeggen (of was het Uruguay)? Er zijn vast honderdduizenden wannabees die u daar wél blij mee kunt maken.
Wat scherst echter mijn verbazing deze middag? Wij zijn niet de enige ‘grote’ artiesten die benaderd zijn door u. Sterker nog: U heeft Mr. Frikandel hetzelfde voorstel gedaan! Wij zijn diep beledigd daar wij écht gedacht hadden dat u ons serieus nam. (Wellicht kunt u uit de context opmaken dat deze opmerking cynisch bedoeld is). Ik had mijn vriend al gewaarschuwd dat het u waarschijnlijk om de kijkcijfers in de eerste voorronden te doen zou zijn: De kneuzenkermis zoals ik – en velen met mij- dat rariteitencabinet noemen. Ik heb echt jaren gedacht dat op elke spin-off van Idols slechts halve garen en debielen afkwamen, die geen familie of vrienden hadden die wilden voorkomen dat zij zichzelf compleet voor lul zetten in dit soort shows. Nu blijkt door een pijnlijke mail die is uitgelekt dat u ZELF de randdebielen, josties en C-artiesten benaderd! FOEI! (Klik hier)
Beste mensen van de redactie, bij deze wil ik onze afwijzing van uw uitnodiging graag even uiteenzetten. Ik ben een gescheiden vader met twee lieve kinderen. Het enige wat van mijn uiteindelijke levensdoel nog over is gebleven zijn mijn twee grote schatten, mijn familie, vrienden en uiteraard mijn muziek. MIJN muziek inderdaad. Ik adem, snuif, ruik, componeer, luister, speel en maak muziek. Met heel mijn ziel en zaligheid. Ik heb enige muzikale basiskennis maar daarnaast ben ik muzikaal autodidact zoals dat met een duur woord heet. ( Ik kan uit bijna elk instrument wel een deuntje of riedeltje persen). Daar ik niet behept ben met goede looks, en helaas ook niet met een mooie stem moet ik het hebben van mijn inzet en doorzettingsvermogen. Die hebben mij in mijn 39 jaar via harmoniën/fanfares en amusementsorkesten gebracht waar ik nu ben: Frontman bij een Rock ’n Lollband genaamd WC Experience.
Daarnaast run ik met mijn compagnon een bescheiden studio en arrangeren en schrijven wij samen nummers voor artiesten van diverse pluimage. De Pudding is mijn grote vriend, en samen treden we op onder de naam Pap en Pudding onder begeleiding van orkestband met liedjes die we zelf van (voor ons publiek) grappige teksten hebben voorzien. Maar goed, dat Pap en Pudding niet ingaan op uw uitnodiging wist u al. Maar geen paniek! Ik heb misschien een alternatief……
Ook de leden van mijn bandje WC Experience zouden misschien in uw voorronde prachtig van pas komen: De ene heeft een joekel van een neus, de ander is kalend en aan de koddige kant, de bassist is op pensioengerechtigde leeftijd en ondergetekende is dik, ongeschoren en draagt bij tijd en wijle een MegaMindypak! HILARISCH! Aan onze drummer kan ik vooralsnog geen rare dingen ontdekken. Een welgemeend sorry is hier op zijn plaats. Alhoewel: Had ik al verteld dat wij allen denken, spreken en zingen in de taal waar wij trots op zijn: Het Brabants! (Alwéér iets waarmee u ons weg kunt zetten als zooitje halve zolen!) Allen zijn wij geen nachtegaaltjes, eerder kraaien, maar we zijn een gezellig zooitje bij elkaar, geloof me. Wekelijks spelen wij nu zo'n 21 jaar feesttenten compleet plat met ons genre muziek wat wij zelf als Rock ’n Loll of Braborock omschrijven, maar u kunt daar vast wel een leuke, denigrerende, vervangende titel voor verzinnen. Muzikaal zullen er velen beter zijn dan ons, maar aan de andere kant staan er ook héél veel ‘artiesten’ in de top 40 die (vergeeft u mij deze ietwat lompe uitdrukking) nog niet in de schaduw van onze stront een rotte appel mogen gaan zitten eten! Onze complete show echter is het zien en aanhoren méér dan waard, dat beloof ik u. Als u in de buurt van Brabant bent om oudhollandsche worstenbroodjes te scoren, geeft u me dan een belletje? Dan zet ik u op de gastenlijst.
Omdat wij uiteraard niet met onze eigen vrachtwagen (verdiend met muziek maken) vol instrumentarium, licht en geluid, auditie bij u mogen doen, zullen wij het moeten hebben van onze X-factor (of is dat alwéér een andere spinoff van Idols?). Bovendien heeft u waarschijnlijk onze crew niet ingecalculeerd met het bestellen van de broodjes? Uw kijkers zullen echter wél smullen, dat beloof ik u! 5 Brabo’s met zuivere -doch beroerde- stemmen en dat zonder hun instrumenten. Zou Henk Jan ons doorlaten denkt u? Ik vind het allemaal zó ontzettend spannend! Als ik vannacht maar kan slapen. Zegt u eens eerlijk: Zouden bijvoorbeeld Frans Bouwer, Sieneke, Dries Roelvink, Ali B, Jan Smit, Nick en Simon, Marco Borsato en Monique Smit door uw voorronde zijn gekomen als zij op dit moment nog onbekend waren en niet door de media op handen gedragen?
Had ik u trouwens al verteld dat enkelen van ons zowel boeren als scheten op commando kunnen laten? Doet ’t ook altijd goed hoor!... We kunnen ook allemaal Brabants schelden, vloeken en tieren: Het Tiny en Lau-effect gemengd met het New Kidsvirus. Legt u ons maar eens voor aan de rest van uw redactie, dan zal ik het persoonlijk aan mijn collegamuzikanten/vrienden vragen. Ik kan u op dit moment echter nog niets garanderen, aangezien zij ook andere dingen aan hun hoofd hebben doordeweeks. De schoorsteen moet roken nietwaar?
Mochten wij ondanks de prachtige perspectieven die uw programma biedt, tóch afzien van deelname: Géén paniek! Wij zijn ook gewoon tegen betaling te boeken. Geen probleem. U dient dan echter wél rekening te houden met zowel onze stroom- en podiumeisen alsmede onze rider. Onze tourmanager Willy is hard en strijdlustig maar wel reëel en fair. Voor technische vragen kunt u met hem contact opnemen. Hij behartigt de belangen van ons bandje en crew. Om na afloop beledigd te worden door Gerard Joling of Henk Jan Smits rekenen wij trouwens extra, maar daar komen we vast samen wel uit. Toch?
Met vriendelijke groet,
René van Rooij
Pap en Pudding/WC Experience
Rij en auditeer voorzichtig!
Ik heb zojuist onverwacht visite gehad. Een ex-collega die ik zo’n 9 a 10 jaar geleden voor het laatst heb gezien of gesproken. Samen met z’n vrouw stond hij hier om 22.30 onaangekondigd op de stoep. Een prettige verrassing zoals dat heet. Vele jaren hebben we samen gewerkt en ook gelachen natuurlijk. De ene anekdote na de andere. Leuk. Hoe gaat ’t met die, en hoe gaat ’t met die. Zie je die nog wel eens? Had je ’t al gehoord van zus, en van zo……….Je kent ’t wel. Tussen neus en lippen door hoor ik de verwondering over het feit hoe dik ik ben geworden door de jaren. Dat ik zo’n 5 jaar geleden bijna 30 kg zwaarder was weten zij natuurlijk niet, so: no hard feelings.
Dan komt de onvermijdelijke vraag: “Hoe gaat ’t eigenlijk met jou”? en “Nog wat meegemaakt de laatste tijd?”. Na een summiere korte samenvatting van mijn privéleven de afgelopen jaren gaan we maar snel weer terug naar het eerste onderwerp: Hoe leuk ’t vroeger allemaal was. Want met visite is het zaak dat het ‘leuk’ en ‘gezellig’ is per slot van rekening. Er is uit ’t recente verleden nog zoveel zeer, daar wil ik het helemaal niet over hebben! Gescheiden, torenhoge schuld, geouwehoer met banken, belasting en instanties. Mijn moeder die borstkanker kreeg (gelukkig helemaal genezen inmiddels!). Mijn leven wat helemaal op zijn kop stond waardoor ik meermalen met de handen in het haar dacht: “Waar moet dit in hemelsnaam heen”.
Nu ze hier de straat uitrijden som ik ’t een en ander nog even op in mijn hoofd. Wie ben ik verloren, wie heb ik gevonden, wiens vriendschap heb ik bevestigd gezien wiens vriendschap bleek achteraf niet oprecht? Wie hebben mij als een blok laten vallen? Wie heb ik laten vallen. Waar gaat ’t heen met mijn leven, m’n kinderen, m’n vriendin, m’n muziek, m’n bandje? Vragen die dwingen tot zelfreflectie. Slotsom op 30 juni 2010 is dat ik gelukkig weer wat positiever in ’t leven sta, schatten van kinderen heb, schatten van ouders die er allebei nog zijn, een heerlijke zus met zwager en geweldige vrienden die echte vrienden zijn gebleken nadat mijn persoonlijke ellende de neppers en afhakers wegzeefde.
Het leven is zo slecht nog niet. Over een uurtje of 12 komt mijn vriendin met haar dochtertje zwemmen als mijn kindjes uit school zijn. ’s Avonds ga ik naar een toneelstuk van m’n dochtertje. Morgen ga ik op de school van mijn kindjes naar ‘gelegenheidsrestaurant de 3 hapjes’ samen met m’n vader. Komend weekend weer ’t podium op met WC Experience. Dit is zo’n avond dat ik mezelf in de spiegel aankijk tijdens ’t tandenpoetsen en denk “’t komt allemaal goed, ooit”. Nog even doorbijten en dan kan ik over een jaar met dezelfde zin antwoorden zoals ik dat zo’n 3 tot 4 jaar geleden deed. Wanneer me gevraagd werd “Hoe gaat ’t met je?” antwoordde ik standaard:…….Op de staatsloterij winnen na, kan ’t gewoon niet beter.
Rij en accelereer voorzichtig!
Met het verschijnen van de koperen ploert, oftewel de zon komt bij mij steeds bovendrijven wat ik als 20-jarige heb afgezien met een compleet verbrand bovenlijf. Tjeemig wat was ik verbrand! Het gebeurde tijdens een openluchtconcert van Normaal, ik geloof in Heeswijk Dinther. We gingen met een grote touringcarbus vanuit Lithoijen en Lith, en de zon stond hoog aan de hemel. Er kon ons niets gebeuren: Pelleboer voorspelde temperaturen van boven de 30 graden, en 0 procent kans op regen, dus we zaten gebakken…………
Ik had m’n klompen aan, en een blauwe overall. Ik had daar tegen de hitte de pijpen een stuk van weggeknipt en de mouwen ook ingekort. In die tijd vond ik beuken in de pit nog wel leuk, al moet ik toegeven dat ik nu niet snap hoe ik het ooit heb kunnen doen, maar goed. Het was in die tijd ook gebruikelijk om iedereen die géén kleren van Normaal droeg, met enkele lui in één of twee trekken van zijn shirt af te helpen. (Deze waren vaak al thuis ingeknipt om gemene striemen te voorkomen). Ik had echter een overall aan, die zo ontzettend stevig was, dat niemand er zich aan zou wagen……. dacht ik.
Na enkele nummers rellen hing er echter al wat volk aan m’n overall, maar het maakte weinig indruk. Daarbij had ik destijds ook al het respectabele gewicht van 125 kg. dus ik liet mij niet makkelijk uit het veld slaan. Waar ik niet op gerekend had, waren de leden van KSV Atilla, een worstelvereniging waar ik destijds lid van was. Zij zagen mij eerder als ik hen, en binnen exact 8 seconden was van mijn overall weinig meer over als een paar losse, blauwe gescheurde lappen die nog te klein waren om een peilstok mee af te vegen!
Daar stond Van Rooij dan: Een zwarte onderbroek , witte tennissokken (ja ik weet het! Sorry!) en een paar klompen. In de nakende zon! PFFFFFFFFFFFFFF. Het weer had ik aan mijn zijde en dat was een voordeel. Ik besloot wel een korte broek van Normaal te kopen, ondanks dat die veel te strak zat, maar ik wilde niet graag in alleen een onderbroek rondlopen. Het bovenlijf werd regelmatig gekoeld met bier wat rijkelijk door de lucht vloog (Dat kon en mocht toen nog van Bennie en de zijnen, en bovendien was een prijs van 1 gulden twintig ook wel wat aantrekkelijker om er een keer een te laten vliegen waar het schuim af was). Ik werd dus het hele optreden lekker gekoeld, terwijl de gloeiende zon haar werk deed.
Thuisgekomen echter, merkte ik, dat écht ALLES verbrand was, en de vellen hingen letterlijk op mijn rug. Ik heb gejankt en gebruld. Mijn moeder koelde me-terwijl ik jankend op de keukenvloer lag- met yoghurt en daarop schijfjes komkommer. ’s Nachts heb ik kermend wakker gelegen in een wollen dekentje gerold, omdat dat de ‘brand’ zo uit m’n vel zou trekken. Drie dagen niet buiten gedurfd en dagelijks onder een koude douche om weer wat los vel af te laten weken. Dat was voor mij de laatste keer dat ik in een blote bast bij Normaal stond. En voortaan was het dus elke keer met een shirt van Normaal aan: Binnen én buiten!
Ook die heeft iemand ooit getracht van ’t lijf te scheuren, en zelfs na een vriendelijk “Niet doen godverdonme” en “Opflikkeren kutjanus” van mijn zijde, wilde hij van geen wijken weten. Ik heb hem toch weten te overtuigen op een manier die ik hier niet ga vernoemen, want ook bij Normaal was het altijd feest, en kwam er nooit niemand om te vechten of te vervelen…………..Of bijna nooit.
Rij, zon en Hǿk voorzichtig!
Mijn muziektic heb ik van huis uit meegekregen. Ons pap was al voor mijn geboorte tamboer-maitre in o.a. Geffen en Herpen, en bovendien erg muzikaal aangelegd.Op vrijdagavond kwam de oude bandrecorder uit het stereomeubel (Een houten kast met daarin een radio mét platenspeler, en luidsprekers achter de deurtjes). We luisterde opnames van muziek die ons pap had opgenomen van de pick-up en van de radio, om zo niet een eentonige LP helemaal af te moeten luisteren, maar fijn naar een compilatie van verschillende muzieksoorten en diverse artiesten. Eigenlijk had ons pap dus de eerste 'playlists'nog voor we ook maar ooit van mediaplayers hadden gehoord. Ik keek vol verwondering naar de spoelen die draaiden, en naar de tape die langs de magnetische koppen gleed,en in mijn pyama, met m'n nog natte haren achterover gekamd genoot ik van de muziek van o.a. Rocko Granata, het Lowland duo, Nico Haak en verschillende andere artiesten. Soms mocht ik samen met m'n zus zelf wat opnemen: Ons pap haalde dan een kleine driepoot voor de dag met daarop een stereo microfoon die eruit zag als een scheerapparaat. Hij drukte de rode knop in, tegelijk met de playknop, en de opname begon. En wij maar zingen, roepen en lachen.
Ik denk dat hier mijn hobby om muziek op te nemen is begonnen. Het is niet voor niets natuurlijk, dat ik bij tijd en wijle mijn kindjes meeneem naar m'n muziekhok, en ze wat liedjes voor de microfoon laat zingen. gelukkig is het tegenwoordig allemaal makkelijker te bewaren op mp3, op cd, op harde schijf, zodat ze later als ze groot zijn, en wanneer papa een afgeschreven ouwe muzikant is, terug kunnen horen, hoe lief en leuk dat ze klonken toen ze nog 3 of 4 of 5 waren. Bij ons ging dat vroeger niet. We gingen natuurlijk niet zo'n hele tape bewaren: daar ging de week erna gewoon de nieuwe opname overheen. Ik vond t allemaal zo geweldig en snapte maar niet hoe t allemaal kon. Zelf maakte ik met een blok hout en twee spijkers ook een bandrecorder, en met twee kleine versleten spoelen met tape, kon ik een hele middag de tape van de ene kant van mijn recorder naar de andere kant gaan zitten draaien. Heerlijk gewoon!
Later kochten mijn ouders een losse-componenten-stereotoren! Eentje van alluminium waar ik op t moment van schrijven nog steeds enkele componenten bezit. Ik was inmiddels 10, en mocht bij de platenboer een LP voor mezelf uitzoeken. Het werd de Daverende Dertien, met daarop-verrassend- 13 carnavalsnumers van o.a. André van Duin, Corrie van Gorp en Ria Valk. Met één druk op de knop, zette de platenspeler zelf de naald in de groef, en als je de handel naar je toe trok, speelde hij de LP telkens opnieuw zonder dat je op hoefde te staan. Een pick-up met 'repeat-functie'dus. (shuffle bestond nog niet). Tot grote ergernis van mijn ouders draaide ik mijn daverende dertien uren achter elkaar, en soms uit verveling ook op 45 toeren, zodat André en Corrie een hele snelle en hoge stem kregen. Als we naar Ome Jo gingen in Lage Mierde wilde ik altijd graag mee. Ik mocht elke keer een 'ploat' uitzoeken van 'm, en daarmee bedoelde ik dan een singeltje. Vaak werd 't iets van de 12 provinciën omdat die een rood-wit-blauw label hadden en dat keek zo leuk als ik ze draaide! of ik nam een ploat waar aan de binnenkant zo'n driehoekje zat waardoor je 'm zo op de platenspeler kon leggen, zonder adaptor. (Waarom singeltjes altijd een groter gat hebben gehad dan een LP is mij tot op heden een raadsel).
Met de komst van de CD en mp3 is al deze nostalgie overbodig geworden, en zelfs cassettebandjes en draagbare CD-spelers zijn compleet uit de tijd. Toch grijpen veel Dj's nog vaak naar het ouderwetse vinyl, terwijl dat eigenlijk helemaal niet meer nodig is: De meeste professionele spelers hebben immers een scratchfunctie, bpm-funtie en een loop-functie. De enige reden die ik kan bedenken waarom Tiësto, Junkie XL en Isis nog steeds vinyl draaien is dat zij vroeger ook in de kamer met een bakje chips en natte haren op de bank naar papa's pick up hebben zitten luisteren, net als ik!
In alcohol zit iets wat er voor zorgt dat je zin krijgt in meer, en nog meer, en nog meer. Het duurt gemiddeld van je 16de tot je 20ste voordat je zelf eindelijk weet wanneer te stoppen die avond, zonder dat je alle door jezelf gedronken biertjes of mixen via diezelfde ingang weer ergens in de struiken of in de pleepot doet belanden middels antiperistaltische bewegingen. (klinkt beter dan kotsen, toch?) Toch doet alcohol ook veel leuke dingen: Het maakt lelijke vrouwen knap, het maakt grote problemen kleiner, het maakt kleine feestjes tot grote feesten en het maakt een mop van een familielid ineens wél grappig. Tenminste dat is hoe het hoort te gaan. Daarbij zijn we jong (ahum) dus wat kan je gebeuren? Bij sommigen echter maakt alcohol kleine problemen juist groter, een onschuldige blik van een vreemde een rechtstreekse bedreiging en een vriendin een grote hoer enkel en alleen omdat ze vriendelijk naar iemand lacht. Hoor je tot de laatste categorie dan is het wellicht beter om maar helemaal geen alcohol meer te nuttigen. Hetzelfde geldt voor mensen die denken dat ze met alcohol achter hun kiezen juist béter en voorzichtiger kunnen rijden.
Van alcohol krijg je honger, en dan niet per se in vitaminerijk voer! Nee, als ’t effe kan shoarma,pizza, friet en ander soort eten met een caloriewaarde gelijk aan de prijs van een tweedehands Hummer.
In tabak zit een goedje, nicotine genaamd, dat zorgt dat je ná het roken van zelfs je eerste shaggie, onrustig wordt. De rust keert pas weder als je wéér een hijs neemt van een sigaret . Meteen na het uitdrukken van je peuk herhaalt het proces zich weer. Na gemiddeld twee uur, bereikt de onrust zijn apotheose en MOET je weer roken. Een roker vindt dus rust in een sigaret, die een niet-roker van zichzelf heeft, en waarvan een ex-roker vreest ‘m nooit meer te krijgen.
Voor mijzelf geldt dat ik graag een biertje drink, gelukkig wel mijn stopmoment weet te bepalen, en daarbij geen vervelende dronk heb. Daarnaast ben ik nicotineverslaafde. Alsof dat nog niet erg genoeg is houd ik net als ieder ander mens van lekker eten, en niet per se in de categorie gezond. Erger nog, vaak geldt hierbij de stelling: “Hoe ongezonder, hoe lekkerder”. Dit gecombineerd met het gegeven dat ik weinig genoegen schep in het onnodig bewegen als in sporten, maakt dat ik wat dat betreft alles in me heb, om kort maar krachtig te leven. Toch ben ik het hier op deze aardkloot nog lang niet beu, en daarom probeer ik met steeds meer regelmaat toch af en toe naar de sportschool te gaan . (Sorry, wel met de auto, maar je moet ergens beginnen, nietwaar?)
Voor de allerbeste quote moet ik wijlen Robert Long citeren: “Van leven ga je dood”. En dat klopt als een zwerende vinger. Toch is het met het menselijk lichaam vaak hetzelfde als met een auto. Je hebt mensen die de duurste auto ter wereld in twee jaar tijd compleet kunnen uitwonen of erger nog Total loss rijden. Daar tegenover staan mensen die met regelmatig olie verversen, grote en kleine beurtjes geven en links en rechts de nodige aandacht, een ouwe DAF 44 kunnen blijven rijden tot het einde der dagen. Helaas zijn ook die laatste categorie mensen niet gevrijwaard van een gouden toekomst. Je kunt nog zoveel van rechts komen als je wilt, als die linkerbestuurder je niet ziet, heb je tóch echt een probleem.
Voor ons lichaam geldt dus, er vanuit gaande dat je niet ernstig ziek wordt, hetzelfde advies als voor de auto. Ga er voorzichtig mee om, let goed op en onderhoud het bij tijd en wijle. Houd jezelf zoveel mogelijk aan de regels, en hoop dat een ander dat ook doet. Dan kun je zo af en toe nog best even een paar kilometer plankgas doorblazen en vervolgens met piepende banden de bocht door!
Rij en weekend voorzichtig!
Sinds dat ik Twitter heb ik er mezelf wel op betrapt dat ik dat vaak doe als ik zit te poepen. Dat is nu eenmaal zo'n moment waarop je weinig anders te doen hebt, en dan is het leuk om te weten dat de snaredrum die Ilse de Lange voor haar vriend besteld heeft tóch nog op tijd gearriveerd is. E.e.a. wordt afgewisseld met te gekke schrijfsels van Nico Dijkshoorn ( u weet wel de weekdichter in DWDD). Op een of andere manier voel je je net alsof je ze allemaal persoonlijk kent. Raar, maar leuk. Daarbij komt dat degene die jij volgt niet automatisch jou volgt. Dus zo kan het gebeuren dat sommige 5000 followers hebben, terwijl ze zelf maar zo'n 50 mensen in de smiezen houden. Leuk systeem dus.
Ik twitterde eergisteren mijn vriendin nog pm (personal message) met de zin: "Er zit iets raars in mijn aars". Voordat jullie verkeerd gaan denken: Ik ging (JAWEL!!!) poepen, en doordat ik ondertussen Twitter aan het opstarten was, had ik er geen erg in dat er nog een kinderbrilletje onder de gewone toiletbril zat. Dus toen ik mij liet zakken voelde ik iets tussen mijn billen wat daar zeker niet hoorde. Ik geloof niet dat ik ooit zo snel ben opgestaan! Kijk dat benne leuke dingen voor de mensen, behalve dan voor mij. (Ik heb die nacht een nachtmerrie gehad over Albert Verlinde, Gordon én Gerard Joling). De details zal ik jullie besparen. Nu ga ik zo weer Twitteren dat ik aan het eten ga beginnen. Niets interessants dus, maar het staat zo leuk tussen al die regels over poepen en schijten. Mocht je benieuwd zijn naar mijn WC Experiences, voeg me toe op Twitter, en ge wit 't voortaan altijd bitter......M'n artiestennaam is Papohnepudding!
Rij en twitter voorzichtig!
Over smaak valt niet te twisten zegt men wel eens, en dat is inderdaad een waarheid als een koe. Wat voor de een lekker is, is voor de ander weer afschuwelijk. Hoe raar kan 't in elkaar zitten. Ik zal jullie dan in deze column ook uiteen proberen te zetten, waarom je mij niet snel op de medewerkerslijst van Rob de Geus zult vinden.
Of het aan mijn opvoeding ligt, of dat het genetisch bepaald is weet ik niet, maar ik vind over het algemeen alleen dingen lekker die ongezond zijn. (Is het u ook opgevallen, dat echt ALLES wat lekker en leuk is, óf verslavend werkt, óf je krijgt er geslachtsziekte van, óf zoals in mijn geval, wordt je er dik van). Een voorbeeld van wat voor mij een échte culinaire verwennerij is? Een "Bouwmanbal met Juinsaus" onder anderen. U weet niet wat een Bouwmanbal is? Een Bouwmanbal is een gehaktbal waarin zo weinig vlees verwerkt zit, dat het 't predikaat gehaktbal eigenlijk niet mag dragen. Het is zoals ze dat in Den Haag noemen een "Beschuitstuitah". Weinig vlees, veel deeg, met een krokant korstje. Voedingswaarde nihil, maar dat maakt niet uit toch? Maar LEKKER dat die krengen zijn! Je schrijft Bouwmanbal dan ook altijd mét een hoofdletter, net als "God" en "Allah". Wat de Bouwmanbal helemaal afmaakt is natuurlijk de juinsaus. En jawel hoor: Daar komt uitleg deel twee.
Juin is Brabants voor ui en zoals je kunt vermoeden is juinsaus dan ook een saus met -verrassend hè?- veel ui. Het houdt 't midden tussen een normale 'speciaal' die je normaal op je friet doet, en joppiesaus zeg maar. Enkele geheime ingrediënten -die ik uiteraard wél weet- maken de juinsaus compleet. Hoofdbestanddelen blijven echter fritessaus, Curry (van Hella!) en uiteraard juin. Calorieënbom hoor ik u denken? Jawel! Ongezond? Ongetwijfeld. Lekker? JAZEKER! Maar zoals ik mijn column begon: Over smaak valt te twisten.
Nog meer ongezonde lekkernijen? Welnu, de befaamde broodjes Ba Pao heb ik hieronder ergens al een speciale column gegeven dus die slaan we nu even over. We gaan verder met nóg een culinair hoogstandje, wat eenieder van jullie kent: Friet! (Voor de nette mensen onder ons: Pommes Frites). Nee beste lezer, ik bedoel niet die 'groene' frites die je tegenwoordig bij de 'verantwoorde' frituur kunt kopen! ("Wij frituren verantwoord" vind ik zó ontzettend irritant! Alsof een onverantwoorde frituurder met zijn klauwen in het vet gaat, en het vet slechts één keer per kwartaal vervangt!) Frites of friet gebakken in vloeibaar frituurvet, bij voorkeur Remia naar het schijnt, is minder goed te pruimen als de ouderwetse ongezonde variant die zoals het HOORT in Ossewit of ander hard -lees ongezond- vet wordt gebakken! Ook hier geldt in mijn geval: Hoe ongezonder hoe lekkerder. Ook gebruikt vet smaakt stukken beter dan ongebruikt. Sterker nog: Wanneer ik het vet in de frietpan vervang, bak ik er eerst een volle doos borrelhapjes in, zodat er weer wat bijsmaak aan 't vet zit. Pas dán komen de frietekes. "Ongezond" hoor ik u denken? Klopt! Maar 't wordt nog erger!
Naast de onvoorwaardelijke liefde van mijn ouders en het zorgeloos bestaan, is er nóg een ding wat mijn jeugd onvergetelijk heeft gemaakt: Frietjes van Mien Suppers! Mien was de overbuurvrouw wiens oudere dochters regelmatig op klein Reneetje pasten, en met wiens jongste zoon ik vriendjes was. Mien had nog een ouderwetse frietpan, die op het vuur moest. Ik neem jullie graag even mee naar het jaar 1978, toen Rob de Geus ook nog uit zijn neus at zonder ervoor en erna zijn handen te wassen. Het jaar waarin gebruikt frietvet nog niet ongezond was, en al helemaal niet kankerverwekkend.
Wanneer ons mam mijn verplichte portie groenten had opgeschept, en ik deze met chagrijnig gezicht had weggewerkt, ging ik bij John spelen. Ik liep van tafel, linea recta naar Mien Suppers waarvan ik reeds een half uur geleden de frietpan had geroken. En jawel hoor! Daar stond ie op tafel. Een blikken vergiet met daarin lekkere bruine, goed doorgebakken frietjes. Overal waar je keek zaten stukjes zwarte verkoolde friet en andere overblijfselen van de maanden ervoor, en door de rook die van de frietpan sloeg, kon je elkaar nauwelijks nog zien. Vaak werd pas na de maaltijd opgemerkt dat die kleine van Van Rooij ook had zitten meesnoepen. Het vet droop er letterlijk vanaf, en ik genoot met volle teugen. Mensen, jullie zullen huiveren bij de gedachte, maar ik zou nog graag minimaal één keer per jaar bij Mien Suppers friet gaan eten, schijt wat de dokter óf Rob de Geus er van vindt. Het huis is inmiddels gesloopt, en de frietpan is waarschijnlijk al 20 geleden begraven in een grijze vuilniszak op de stort, zoals dat toen nog gebruikelijk was.
Gelukkig is er in Herpen wat dat betreft nog wel een stukje nostalgie bewaard gebleven: Café Thekes bakt nog in onverantwoord vet. Het enige jammere wat ik daar bij moet vermelden is dat dit helaas wel veel te vaak ververst wordt, en de juinsaus is er niet te pruimen helaas. Maar mocht je in de buurt zijn: Ga er eens binnen en denk er de zwarte verkoolde frietjes van Mien maar bij. Haal in Oss bij de Elpie of bij Ted's Smulhoekje vantevoren een emmertje juinsaus en je bent klaar! Daar kan geen enkele Michelinster tegenop! O ja.............En ze hebben er ook Bouwmanballen.
Rij en frituur voorzichtig!
Beste lezer, ik vertel 't u nu alvast: Ik ben debiel. Waar ik mij soms profileer als een weldenkend, normaal mens wat zich niet bij de neus laat nemen, beken ik u nu, dat ik debiel ben. Ik heb me jááren kranig geweerd tegen nóg goedkopere energie, boekenclubs, diner- en hotelbonnen. Wimpelde telefonische verkopers met het grootste gemak af. Knikte vriendelijk 'nee' als er in 't centrum een lekker wijf met een klapper op haar arm richting mij kwam lopen, en keek moordlustig als diezelfde klapper vastgehouden werd door een -door breezersletjesogen gezien- lekkere vent. Aan mijn lijf géén polonaise. Men wordt in het dagelijks leven al genoeg besodemieterd waar men bijstaat, toch? Juist.
Eerlijkheidshalve moet ik daaraan toevoegen dat ik wél elke maand geld in de bodemloze put stort die Staatsloterij heet, met als reden het waanbeeld dat ik deze ooit nog eens ga winnen. Vooralsnog is mijn hoogste geldprijs ooit 100 Nederlandsche guldens geweest. Doorgaans win ik één a twee keer per jaar mijn inzet van die maand terug. That's it. Ons Pap wint elke maand 13,50 want die speelt niet mee, en eigenlijk zou ik zo ook moeten denken. Maar het laatste beetje dromer in mij, wil blijven geloven in die grote klapper die ik ga maken met m'n staatslotje. Een mens moet kunnen dromen, nietwaar?
Ik heb zelfs ooit eens automatisch meegespeeld in de Postcodeloterij. Het idee dat "Arnie" bij de buren aan zou bellen met een dikke vette cheque, en vriendelijk naar mij zou zwaaien terwijl ik rood van jaloezie door de verrookte lamellen keek naar mijn buren die het geld véél minder goed zouden besteden dan mij, deed mij besluiten mee te spelen. Toen aan deze loterij de TV-muts Caroliene Tensen gekoppeld werd, was voor mij de maat vol: Ik wil graag miljonair worden maar niet tegen elke prijs! Het was al erg genoeg dat deze omhooggevallen huisvrouw met het IQ van de zojuistgenoemde Breezerslet tot vervelens toe op TV was, maar ik ging daar niet nóg meer aan meebetalen. Dus ik zegde mijn automatische incasso af. (vervolgens zorgde ik wél 5 jaar lang dat ik niet thuis was wanneer de Postcodeloterij werd uitgezonden). Voor mij vanaf dat moment dus geen kans meer op het irritante "GOEOEOEOEOEOEOEOOEEOOEOEOEOEOEOOEOEDEMIDDAG" van Gaston Starreveld.
Maar to the point! Wat heb ik nu gedaan waarvoor ik mij, ook al ontbreken me daar de lippen voor, voor schaam? Lees en huiver: Ik heb een brief geopend zonder veel toeters en bellen, felle kleuren en gouden letters. Een brief die er op het eerste gezicht uitzag als de zoveelste herinnering van Intrum Justitia, die mij nog zo'n 2 x per jaar stalkt vanwege een klote-akkefietje met Telfrot (zie column elders op deze site). Al lezende bleek dat ik 'geselecteerd' was om deel te nemen tussen het klapvee van Miljoenenjacht op 22 mei a.s. Ik wilde de brief in eerste instantie weggooien, maar toen bleek dat niet iedere Ossenaar die ik ken deze brief had ontvangen, begon 't mij toch te kriebelen. Eén avondje verplicht klappen en kijken naar Linda de Mol, zittende tussen Jan Smit/Nick en Simon/Frans Bauerfans, en ik zou misschien met 5 miljoen naar huis kunnen gaan!
Wilde fantasieën maakte zich van mij meester: Ik zou misschien wel op de eerste rij komen, en raden wat er in 'mijn' koffertje zat: Hoppetee! Prijs gewonnen! In 't slechtste geval 1000 eurootjes! Dat kan ik met een heel weekend schnabbelen nog niet overhouden! In het beste geval zou 't maar liefst 10.000 kunnen zijn geloof ik. Maar dan nog: Als ik nóg meer geluk zou hebben, zou ik misschien 't zelfde bedrag kunnen winnen als de finalist van miljoenenjacht! De gedachte hieraan heeft me doen besluiten om mezelf tóch maar in te schrijven voor deze show. Doorslaggevende factor was dat ik kon meespelen zónder enige verplichting. Ik hoef niet eens mee te spelen met de postcodeloterij. Mooi geregeld dus. Ik ga dus voor de volle winst. En het enige wat ik hoef te doen is klappen, en kijken alsof ik het leuk vind daar.
Na het invullen van mijn speciale code op de site, bleek dat ik niet automatisch verzekerd was van een plaatsje vlakbij de mooie bibs van Linda de Mol, maar dat ik daarvoor eerst nog moest meeloten. Dit had ik uiteraard ook in die brief kunnen lezen, maar de drang naar 5 miljoen euries deed mij daar overheen lezen, wat u hopelijk begrijpt. Nu moet ik dus nog 16 nachtjes slapen alvorens ik weet óf ik überhaupt naar de studio in Aalsmeer mag de 22-ste. Spannend! Als ik er maar van kan slapen! Mocht ik winnen krijg ik daarbij een verzorgd dagarrangement met luchbuffet! Nóg een extra reden dus om mee te doen. Misschien ziet u me dus op 22 mei wel zitten in mijn ruitjesblouse, stropdas en vlotte gebreide spencer met m'n haar in een glimmende scheiding. Ik heb me zelfs voorgenomen om mezelf te scheren, en mijn buik in te houden omdat camera's nogal dik schijnen te maken. En ik kan natuurlijk niet met een niet-ingehouden pens naast Linda gaan staan. Tjongejonge wat is dat spannend. Wat zal het lang lijken te duren, die lange nachten naar de dag van 17 april wanneer ik weet of ik dus mijn dagarrangement met gratis eten, en kans op 5 miljoen heb gewonnen! Al typende merk ik zelfs dat ik alweer zit te nagelbijten......
Over een kwartiertje komt mijn grote vriend de Pudding trouwens, en dan gaan we samen zoals we wel vaker doen, naar de friettent. En volgens mij is hij aan de beurt met trakteren. Deze dag ben ik dus sowieso een beetje winnaar van een dagarrangement mét gratis eten. En van deze lunch weet ik in elk geval zeker dat ik ga genieten. Evenals van het gezelschap. Dat moet bij Miljoenenjacht nog maar blijken!
Rij en win voorzichtig!
Na het zuur komt het zoet belooft Harry Potter oftewel JP Balkellende ons al enkele jaren. Maar in dit geval moet ik de bebrilde Minister-President eindelijk ook eens een keer gelijk geven. Wat was het zuur? Het zuur was, verplicht 4 wedstrijden in sportbroek proberen te voetballen. Het zuur was, niet één keer kunnen winnen. Het zuur was dat de vloer van de sporthal niet meeveerde wanneer ik voor de zoveelste keer een snoekduik over de bal maakte. Het zuur was wat ik eruit gooide 's nachts toen ik Petej noodgedwongen liet stoppen bij een guur industrieterrein in Oss. Het zuur was de wekker die hedenochtend om 7 uur ging...........Maar het zoet is er ook geweest beste lezers.
Nadat we in sporthal de Zaert klop hadden gekregen van diverse muziekconcullega's was het snel even tijd om te douchen en de wonden te likken. Na het verorberen van een drietal Vietnamese dinges-en.....was het tijd voor de prijsuitreiking van het BZB Zui(p)(d)erslag Voetbaltournooi. Als laatste waren de mannen van Mooi Wark geëindigd, wat betekende dat zij mochten aftrappen met spelen. Terwijl wij geld uitlegden met de crew,familie en vrienden (de enveloppe met consumptiebonnen die wij van de organisatie hadden wij als eerste leeg, maar daar kon je helaas geen prijs mee winnen) speelden de mannen twee van hun mooiste nummers "Tepels liegen niet" en uiteraard "In de blote kont". Daarna was het de beurt aan de Hot Studs die met Johnny Cash en Elvis het publiek enkele jaren terug in de tijd namen. Helaas bleef de bierprijs wel anno 2010, dus er werd inmiddels voor de tweede keer uitgelegd.
Toen mocht de nummer 6 hun kunstje komen doen. En dat waren wij. Terwijl Arjan enkele anekdotes van het wel en wee van een antiekboer/muzikant deelde met het publiek stond Peter al zeker 15 minuten in de aanslag om Jo zunne Deo in te zetten. Patrick en ondergetekende maakten van de gelegenheid gebruik om een shaggie te rollen, en elkaars bier op te drinken. Uiteindelijk kwam het er toch van gelukkig. Omdat onze Raymond niet aanwezig was deze dag werden de honneurs waargenomen door Stefan (PE-ER) Poortvliet, een van onze onmisbare roadies. Dit deed hij voortreffelijk, en zelfs voor de door mij ingezette vogeltjesdans draaide hij zijn hand niet om. Na dit tussenspel rammelden we er nog een feestelijke versie van Rammpsteiner Kloempestoemper uit, en toen konden en mochten we weer verder aan het bier. Ik merkte dat Willam van Mooi Wark zich stond te verbazen dat ik zo'n ontzettend lelijke dikke zus had, terwijl ik zelf prachtig gebouwd ben en knap, maar dat terzijde. Het was feest! De ene na de andere band beklom het podium en zelfs de mannen van Rattlesnake shake (lees: rettulsneekjeek) werden weer sympathiek ondanks dat ze ons verslagen hadden. Dit niet in de laatste plaats door hun prachtige uitvoering van Sjalalie, waar zelfs Pierre Kartner nog een harde - zij het grijsbehaarde- plasser van zou krijgen. Geweldig!
Omdat de mannen van Jovink zelf niet aanwezig waren nam het 'kantoor' de honeurs waar. Gelukkig was daar André Nijman die wat dat betreft ook zeker geen microfoonvrees heeft. Harko mocht de zevendronk meedoen, en omdat zij een bassist misten, werd 'mijn' Roel Jongenelen het podium opgetrokken. Wát een godverse sakkerse goeie muzikant is dat! Tjee! Harko moest na 6 biertjes helaas afhaken, terwijl manager Nijman de zevende HALVE LITER naar binnen goot alsof hij het door de gootsteen spoelde. Ondertussen deden wij ook verwoede pogingen om zoveel mogelijk drank naar binnen te werken voordat het sluitingstijd was!
Nadat alle bands hun verplichte figuren hadden gemaakt, was het open podium. Het onderdeel waar ik elke keer weer naar uitkijk! Diverse gelegenheidsbandjes werden gevormd en zelf mocht ondergetekende meespelen met Dicky, Petej, Patrick en Arjan, samen met een gast die geweldig mondharmonica speelde. Roel kwam ons later ook nog vergezellen tijdens enkele bluesnummers. Toen Paul Lepoutre (Hot studs) mee kwam doen was het feest compleet. We persten er tezamen "de Fles' van Jan Boezeroen uit, en daarna nog een stukje "Hé schon wijveke" voor mn vriendin. Elk nummer wat werd ingezet klonk als een speer, maar dat kan uiteraard ook aan mijn alcoholinname hebben gelegen. Ik was zelfs zover dat ik vond dat ik kon drummen, en toevallig dacht Dick op dat moment dat ie accordeon kon spelen. Leuk!
Foto: Rene, Dick en Roel. Met dank aan Femke de Schepper
Toen ik van 't podium kroop merkte ik dat de vloer in de Zwaan niet meer zo stil lag, als dat deze ooit had gelegen. Of de anderen het ook hadden gemerkt weet ik niet, maar de vloer van de Zwaan leek te drijven op een bed van gel. Een raar gevoel. Gelukkig wist ik Peter over te halen om ons naar huis te brengen. Onderweg moest er nog een tussenstop gemaakt worden omdat de laatste 2 pilskes besloten dat ze liever op het bouwterrein van Bergoss wilde liggen als in mijn maag. Helaas bleven de andere 28 er gewoon inzitten, en dat zorgde weer voor een erg onrustige nacht, die overigens ook nog een uurtje of 4 te kort was.
Toen ik vanochtend de kinderen naar school had gebracht, en eigenlijk thuis aan de 'poets' zou moeten gaan, besloot ik dat ik niet voor niets geen voetballer was geworden, en al helemaal geen zaalvoetballer! Ik zalfde m'n kapotte knieën in met billenzalf, en heb tot 10 over 12 'bankzaken' gedaan, in horizontale positie. Vandaag aan het Twitteren geslagen, en daar gelezen dat er meerdere muzikanten zijn die zich net als mij voelen: Of ze gedekt zijn door 20 wilde olifanten!
Rij en sport voorzichtig!
Op dit moment is het broodje Ba Pao oftewel Bao bao zoals de meeste Vietnamezen ’t schrijven weer helemaal hot. Dankzij het nummer van The Opposites i.s.m. the new kids weet iedereen weer hoe zo’n kreng eruit ziet. Enkele jaren geleden brachten de Vliegende Panters ook al een nummer uit over de Ba Pao “Broodje Bapao”. Ik citeer:”’t Ruikt naar deeg, ’t ruikt naar vlees, als een tietje zonder tepel ligt ie bij de Viëtnamees”. Geweldige tekst over een even zo geweldig broodje. Het zal de meest van jullie niet ontgaan zijn dat ondergetekende ook altijd wel in is voor een lekkere –al dan niet gezonde- snack. Eerdergenoemd broodje is daar ook weer zo’n mooi voorbeeld van.
Toen ik jaaaaren geleden deze snack leerde kennen via mijn vriend Dion de Wit, was de verslaving binnen enkele nachtelijke maaltijden een feit. Na het spelen met ons amusementsorkest luisterden we doorgaans ’s nachts de cassettebandjes na om te horen hoe geweldig we wel weer niet gespeeld hadden. (Ook toen al zo ijdel!) Terwijl ik de tape naar het gedeelte spoelde waar onze rock en rollset begon, maakte Dion de eerste 4 Ba Pao’s warm. Samen met een fles hete chilisaus en koude fles bier luisterden we samen naar ons bandje van het bandje. Binnen 3 minuten was er van de eerste 4 broodjes niet meer over dan enkele kruimels en sausvegen op ’t bord. Op naar de volgende portie! En zo leerden we wekelijks meer broodjes eten, met nóg meer saus er in en er op………..
Wekelijks was ik dan ook te vinden bij de Toko om onze voorraad aan te vullen. Omdat ik na enkele maanden als een goede vaste klant gezien werd, kreeg ik een korting op mijn bestelling van enkele dubbeltjes per broodje. (Vroeger betaalde men in Nederland nog met guldens, kwartjes, dubbeltjes en stuivers). Toen ik die week wederom de voorraad kwam aanvullen vroeg de vriendelijke eigenaar van de Toko uit nieuwsgierigheid: “Meneem Hojeeka?” Waarmee hij trachtte te vragen of ik werkzaam was in de Horeca. Ik pakte mijn tasjes van de toonbank en antwoordde: “Nee, meneer is fan” De man bleef met een vriendelijke onbegrijpende glimlach achter, terwijl ik me naar huis snelde om mijn favoriete broodjes in de diepvries te proppen………….op 2 na dan: Die gingen in de magnetron!
Rij en vreet voorzichtig!
Jaren heb ik op deze plek gezeurd over 't feit dat er niets fatsoenlijks uitkwam met de carnaval. Géén echte carnavalsmuziek enzo...........Maar dat doe ik dit jaar niet! Er is veel muziek uitgekomen deze periode, en veel van die muziek mag of heeft het stempel carnaval op zich kleven. Echter niet alle nummers zijn even sterk. Zelf heb ik met mijn compagnon al in november een poging gedaan om een hele schijf te vullen met feestmuziek. Mijn andere vriend heeft samen met Ad Godefroy ook een dappere poging ondernomen door als duo Wammus en Klabammus een leuke single te lanceren. Echter zal er maar één hit zijn die dit jaar o-ver-al uit de speakers zal knallen: "Zachte G, en harde L". Vind van het nummer wat je wilt, maar je zult na twee keer luisteren NIET kunnen ontkennen, dat het niet blijft hangen, toch? De tekst mag dan misschien niet zo onschuldig zijn volgens velen, maar die staat in schril contrast met wat mijn grote helden "The new kids" uitbrachten. Ik hoop dan ook dat de vele groepen en carnavalsverenigingen die meelopen in de optocht, het fatsoen hebben om "Ge kunt de groeten uit Brabant krijgen k*t" NIET te draaien, met het oog op de jeugd. Jammer, best leuk gedaan, maar dit soort nummers zorgt er wel voor dat over enkele jaren straks NIEMAND ook maar ergens meer van opkijkt helaas...........Over normen en waarden gesproken.
Gouwe ouwe zullen het gelukkig altijd blijven doen. Ook de krakers van André van Duin (die overigens net zoveel heeft met carnaval, als ondergetekende met een sla-dressing) zullen hopelijk weer veelvuldig gedraaid worden. Om Mies Bouwman hier te citeren: "Lieve, lieve mensen"! Draai alstublieft met carnaval CARNAVALSMUZIEK! Géén bonk-bonk-bonk, zéker geen aarenbie; ALLES wat feestelijk en natuurlijk klinkt. Wil je daarvan een héél goed voorbeeld: Ga één avond stappen in Bergen op Zoom, en je begrijpt wat ik bedoel!
Rij en carnaval voorzichtig!
Tijdens het naar school brengen van mijn kindjes, staat de radio in de auto aan, met daarin een SD-card ramvol met kinderliedjes, van K3 tot Bolke de Beer. Daarnaast staat er nog teen en tander op waarmee papa hen inmiddels besmet heeft: Blood for Blood (some kind of hate) en Jackyl (Lumberjack). De eerste is favoriet bij zoonlief, omdat hij te kust en te keur FAK en Maddafakka hoort schreeuwen. De tweede, omdat er een kettingzaag inzit. Als er ruzie ontstaat over wat er gedraaid moet worden, zet ik RUN DMC op met walk this way, dat vinden ze beiden OK. (Met de Sint nog vers in het hoofd, is enige dichtvorm bij deze geoorloofd). Recent echter kwam toevalligerwijs ook Jovink langs met mijn favoriete nummer van hen "Brommers kieken". Toen de frase "En zi-j vroeg aan mien, laot oe piemeltje 'ns zien" voorbijkwam, begrijpt elke ouder, dat dit voor hilariteit alom zorgde!
Vanaf die dag was het Jovink en de Voederbietels wat de klok sloeg. Zowel op heen als terugreis. De tranen rolden over de wangen, en de ontdeugende gezichten van mijn 2 lieverds spraken boekdelen. Enigszins beschaamd, heb ik er getracht een eind aan te maken deze week. Echter zonder veel succes. Als alternatief had ik natuurlijk K3, onschuldiger kan niet zou je denken? FOUT!
Het nummer Heyah Mama laat namelijk weinig aan de verbeelding over! Tjee! Als je dáár nou eens goed op gaat zitten luisteren!!!! Enkele citaten: "Hittegolf in mijn hart, laat mij vanavond naar je kamer komen. Laat je ramen open, ik kom eraan geslopen. Ik wil jou, jij wilt mij. Ik weet een plekje waar ze ons niet vinden, jij mag me verslinden. Doe het heel zachtjes, geen kreetjes en geen lachjes. Het wordt een leuke zomer, lieve mooie dromen". Beste lezer, bovenstaande teksten zijn letterlijke CITATEN van wat onze Belgische 40-plussers die er willen uitzien als 18-minners zingen. Je reinste porno toch? Jij mag me verslinden? Kathleen zal het toch niet over opvreten hebben denk ik?
Zwaar geschokt van dit pornonummer heb ik besloten dat we morgenvroeg gewoon weer brommers gaan kieken met Jovink. Ik weet inmiddels dat onze 'eigen' Josje de nieuwe K is die K2 weer K3 maakt...........Maar veel erger is, dat ik nu pas doorheb dat die K dus NIET staat voor de voornamen van de dames.............Of draaf ik nu weer te ver door?
Rij, en dubbelzinnig voorzichtig!
Muzikanten worden vaak geassocieerd met nachtbraken, en niet geheel onterecht. Als de inbreker zijn nieuwe vangst weer binnen heeft, als de dames op de wallen tot de rand toe vol zitten, als de truckchauffeur 's morgens in zijn ogen wrijft: dan is daar altijd nog de muzikant die zit te profiteren van zijn secundaire arbeidsvoorwaarden: BIER en WHISKEY. Niet zelden ziet 'de muzikant' de zon opkomen als hij naar bed gaat, en dat komt niet omdat hij zolang heeft gespeeld, maar omdat hij nog is blijven hangen na afloop. Waar een fabrieksarbeider na de zoemer niet weet hoe snel hij weg moet komen, zo rustig is de muzikant, wanneer hij na het optreden niet weg hoeft ivm een ander optreden.
Vrij naar Benny Nijman; "Een MUZIKANT die gaat pas slapen, als hij alle sterren heeft gezien, als hij van zijn vrijheid heeft genoten, als hij zegt, 't was fijn, bedankt tot ziens'.......... Een citaat wat eigenlijk zou gelden voor een vrijgezel, maar wat doorgaans ook vaak opgaat voor muzikanten, gelukkig. Zo ook afgelopen zaterdag in Schoonoord. We mochten aantreden tijdens het Siepelfestival van onze concullega's Mooi Wark. Als klap op de vuurpijl deelden we de kleedkamer met de heren van BZB. Voor wie de onderlinge omgang tussen deze bands kent, zal het dan ook geen nieuws zijn wanneer ik vertel dat het wederom een latertje werd.
Om half vijf 's middags stond chauffeur en medebandlid Petej op de stoep (jawel, hij was al een paar uur wakker!) om maar zeker niet te laat te komen bij de siepelrockers. Zoals tomtom ons voorspeld had waren we klokslag 9 minuten voor zeuve gearriveerd. Nadat we ingechecked waren in de kleedkamer floepte al snel de eerste dop door de lucht, en er zouden er na het optreden nog velen volgen. "Uit beleefdheid" kwam Mooi Wark bassist William ook nog even een biertje doen, voordat wij begonnen met optreden. Na ons optreden was hij er echter nog, of weer...........Hij moest alleen even tussendoor op gaan treden! Tegen goed gebruik in, vertrok BZB 's nachts ALS EERSTE uit de kleedkamer wat gerust een unicum genoemd mag worden. Wij besloten stilzwijgend om toch de Brabantse eer hoog te houden, en vroegen aan manager André Wienen of er nog enkele kratjes koud gerstenat geleverd zouden kunnen worden. Dit bleek gelukkig tot de mogelijkheden te behoren, en als snel kwam er een medewerker met tweemaal 24 met condens beslagen flesjes de kleedkamer binnenlopen.
Om een lang verhaal niet nog langer te maken dan nodig is hierbij enkele trefwoorden die het vervolg van de avond samenvatten: Bier, onzin, slap ouwehoeren, bier, schuine moppen, muzikantenmoppen, bier, "Kijk eens wat ik met mijn lichaam kan"-truukjes, biertje, shaggie. (Lees voorgaande regel 2 x). Toen ik er eindelijk in geslaagd was om Petej te overtuigen van het feit dat ik niets meer lustte, tuften we huiswaarts, waar ik (in mijn beleving) 7 minuten later al arriveerde dankzij mijn schoonheidslaapje, wat ik normaliter pleeg te houden op zowel heen- als terugreis.
Rond de klok van 5 uur klikte ik het licht uit in de slaapkamer, en besefte me voor het eerst sinds lange tijd weer, dat het leven als muzikant eigenlijk lang zo slecht nog niet is......Mooi Wark en organisatie Siepelfestival: Reuze bedankt voor de geweldige avond, en publiek bedankt voor het komen!
Rij en Arbo voorzichtig!
Sommige dingen zijn niet kapot te krijgen: Een ouwe trouwe Solex, een Zippo, een Martinali accordeon..........Enkel wél onder énig voorbehoud: Er moet mee gedaan worden waarvoor het bestemd is. Als je met je Solex een keer of 3 over je Zippo rijdt, zal ie niet meer zo soepeltjes opengaan. Als je 24 uur met je Solex door de bossen van Heeswijk Dinther scheurt, zal hij misschien niet meer zo lekker lopen als daarvoor..........Maar daar is een oplossing voor: Ontkolen, onderhoud en klaar is klara! Hetzelfde geldt voor mijn Martinali accordeon, tenminste als er geen debiel even een glas bier overheen sodemietert.
Om aanklachten wegens mishandeling en buitenproportioneel gebruik van geweld tegen te gaan, heb ik besloten om mijn prachtige instrument niet langer meer bloot te stellen aan hersenloze, gewetenloze bierverspillers. De Martinali gaat na een grondige reinigingsbeurt terug op de kast in de kamer waar hij hoort. Een accordeon die eigenlijk niet kapot te krijgen is, maar uiteraard niet tegen bier bestand is. Ik heb de moed opgegeven. Ik speel vanaf heden weer op mijn Hohner Rockordeon. Niet omdat ie zo geweldig speelt en klinkt, maar hij is wat meer 'randdebiel-proof' zeg maar. Dankzij het vele plastic wat er gebruikt is zal het spul niet zo snel aan elkaar vastplakken, en is daardoor de enige lompe boer die m wel kapot krijgt: IKZELF. Al 2 x trok ik hem middendoor tijdens een fanatieke solo. Noem het lomp of noem het goochelen: Ik stond met 2 stukken accordeon in Stuyvezand tijdens de Vorstverlettour. Maar goed: Beter eigen schuld, dikke bult, dan Iemand anders' schuld, val maar kapot........zeg maar.......
Mac-gebruikers, die de links op deze pagina trouwens in blauw zien (PC gebruikers gewoon in het geel zoals de bedoeling was) zullen bij deze alinea hevig "ja" gaan zitten knikken....... Een Mac is normaliter namelijk NIET KAPOT TE KRIJGEN...........mits normaal gebruikt dan. Welnu, ik heb nieuws: Sinds gisteren is er een bijna spiksplinternieuwe Mac helemaal niet van plan op te starten. Wat ik ook probeer, niets schijnt te werken. "Nou simpel" hoor ik de mac-gebruikers denken; "Je surft naar een mac-forum, en hoppetee! Probleem opgelost". Niets is minder waar. Of het nu komt doordat Mac's doorgaans niet sneuvelen, of omdat er niemand aan een Mac durft te sleutelen, er is géén oplossing te vinden voor de opstartproblemen van het kreng. Ik zie alleen het lampke, en verders doet ie net zoveel als ik op een zondagmorgen met een kater: NIKS! De Mac is normaal gebruikt, sterker nog: Deze Mac is zo goed als NIET gebruikt. Géén illegale software, geen downloadprogramma's, niets illegaals te bekennen op de Mac....Mijn doorgaans achterdochtige geest kan slechts één conclusie trekken: De grote mannen achter Mac verwijderen alle negatieve berichten over de mac, en ook alle probleemoplossingen, want een échte Macintosh ként geen problemen. Alleen de gebruikers ervan schijnbaar..................
Het doet me denken aan het verhaal van een gast die met een Rolls Royce midden in de middle of nowhere stond, met een kapot inlaatspruitstuk. Eén telefoontje met de dealer was voldoende, om binnen anderhalf uur, 2 monteurs, een splinternieuw spruitstuk, en een verse bak koffie per helicopter te bezorgen. Niks geen wegenwacht! NIEMAND mocht weten dat óók een Rolls Royce kapot kon: Het probleem werd binnen enkele uren opgelost, en niemand zou er ooit van weten........
Zo had ik het ook moeten doen: Niet zeiken over biergooiers, en al zeker niet op onze eigen site. Maar ik doe het toch! Mocht iemand van jullie merken dat het accordeongeluid niet zo 'lekker' is als op CD: Dat kan kloppen. Mijn Martinali is echter niet kapot, gelukkig.........En dat wilde ik zo houden!
Rij, en Hohner voorzichtig!
"Life's a bitch, and then you die" gaat het spreekwoord. Toch zijn er nog altijd de leuke, mooie en prachtige dingen waarvan ik geniet. Klein, maar erg goed, voorbeeld daarvan is ons optreden afgelopen donderdag in Almkerk. Als een warm bad ontvangen door het publiek, en vervolgens bijna twee-eneenhalf uur uit je plaat op het podium! "Vanwaar dan die 1000 weken" hoor ik jullie denken? Welnu, dat heeft meer te maken met hedenochtend. Met 1000 weken zijn 16 beugelflessen Grolsch genoeg om je de hele ochtend wat slapjes te voelen. Met de stand op mijn wekenteller echter is dat genoeg om je een week schijndood te voelen!
Vanmorgen met de smaak van een dood vogelnestje wakker geworden, en een bonkende koppijn. En degene die de omvang van dit lichaamsdeel van mij kennen, kunnen zich een beetje indenken hoe zeer dat doet, of inmiddels deed gelukkig. Alsof ik onder het wiel van een oplegger lag, zo voelde het, en zo zag het er ook uit, toen ik in de spiegel het resultaat bekeek van zo'n 8 flesjes Amstel, afgewisseld met 2 Heineken bij Ad Vos thuis...........Mag normaal toch geen probleem zijn, zeker niet voor doorgewinterde Normaal-ganger van huis-uit zeg maar............Helaas! Herstellen van een avondje drinken verschilt bij mij van 'even wat vets, en dan gaat het weer' tot 'Tjee, ik ga dood'..........
Dus ook vanochtend schoot mij een passend citaat van een Normaal-lied door het hoofd: "Gao'k 'n aovund te keer, dan besef ik steeds weer...................Ik bun gin 18 meer!" .
Rij en drink voorzichtig!
Een van oudsher veel gebezigde kreet op het voetbalveld, nog vóórdat er allerlei enge ziektes, oneerbare beroepen van moeders, en oproepen tot genocide door het stadion galmden. Een lang vergeten kreet die wat mij betreft weer gebezigd mag worden tegen bepaalde mensen. Ik heb het hier over de biersmijters. Niet over biergooiers die uitzinnig van vreugde een beker bier de lucht inwerpen en vervolgens de koude druppels op zich neer voelen klateren! Nee, ik heb het over hi ha hondenlullen die gericht een glas richting het podium smijten, vol tegen iemands gezicht, of recht op iemands instrumentarium. De eerste paar mistten nog doel, sommige kwamen abuisievelijk tussen de kleine kinderen terecht die voor de dranghekken tot dat moment, stonden te genieten van het concert. Daarna was het huilend naar mama of papa om het bier uit de haartjes, ogen en kleren te wrijven.
Wat de grap is om met een projectiel gevuld met gerstenat iemand naar het leven te staan (u denkt wellicht overdreven? Daar denken stroomtechnici en ervaringsdeskundigen anders over) is mij volkomen onbekend. Wat is de lol van iemand proberen te verminken of electrokuteren? Ik heb geen idee. Waarschijnlijk de ontzettende klootviool die mijn accordeon vól op het verdek raakte ook niet. Hij zal deze column dan ook waarschijnlijk niet lezen (mocht lezen al tot de mogelijkheden behoren van deze Neanderthaler). Nee de mensen die dit lezen zijn degene die wél snapten waarom er geen toegift kwam tijdens de 8 van Chaam. De mensen die snappen dat de 8 van Chaam-toegift een dag later pas begon:
2 dagen poetsen, ontvetten en reinigen was het devies om mijn normaal fantastisch werkende instrument weer tot leven te wekken. Een 'meevaller' dus. De échte fans hadden dus een tegenvaller in Chaam: Geen drumsolo, geen Brabantse land en geen Fritske...Er was maar één iemand die een meevaller had daar: De debiel die mijn Martinali tijdelijk van het leven beroofde. Als ik had gezien wie mij, de band, en daarmee ons publiek dit aangedaan had, was hij er niet vanaf gekomen met alleen een stinkbakkes van het zuipen. Het zal zijn manier zijn geweest om ons allemaal een prettige vakantie te wensen. Roept u de volgende keer wanneer u ooggetuige bent van dit soort a-sociaal gedrag gezamelijk "HI HA HONDENLUL"? Dan zorg ik voor de rest!
Rij, en poets voorzichtig!
Ik vind het eigenlijk een ontzettend afgezaagd woord, wat doorgaans gebezigd wordt door mensen die door Piet Paulusma geinterviewd worden. U kent het vast wel: Piet: "We zijn hier vanavond bij de Noord-Groningse Kampioenschappen beverbeffen. En mevrouw, wat brengt u hier?" En dan antwoord zo'n gekortwiekte afgekeurde huisvrouw zonder enige vorm van gène: "Nou gewoon, gezellig!".........Het kippenvel loopt over mijn rug op dat soort momenten. Bah! Eigenlijk wordt het begrip gezellig continu geweld aangedaan door dit soort mensen.Uiteraard is gezelligheid betrekkelijk, en heeft ieder zijn eigen definitie van gezellig. Voor de één is gezellig, met 3 gezinnen in een té kleine caravan op vakantie in Domburg, voor de ander een kerkmis meezingen met het koor......Wéér iemand anders vind het gezellig als het druk is tijdens de dragqueen-avond in de parenclub. U ziet: Ieder zijn meug.
Voor mij was afgelopen zaterdag een duidelijk voorbeeld van gezellig: Geheel onverwacht en onafgesproken, klaar staan om naar huis te gaan, na het optreden tijdens de Nirwana-tuinfeesten, en vervolgens nog een uurtje of anderhalf blijven hangen. Met de muzikanten van Patatje Metal onder de partytent onder het genot van koud gerstenat ouwe lullenliedjes zingen uit volle borst(en). Het bier vloeide rijkelijk, en al zwetend en lachend perstte ik de ene na de andere foute hit uit mijn Martinali-accordeon.......Zonder enige twijfel GEZELLIG! Zó gezellig dat ik toen Peter voor mijn deur stopte diep in de nacht, merkte dat ik door alle gezelligheid mijn tas met daarin huissleutels, portemonnee, zware shag, spijkerbroek en slippers was vergeten!
Dat was dan ook de reden dat ik op zondagmiddag wederom afreisde naar Deurne, om mijn tas op te halen. Mijn zoon en dochter sliepen respectievelijk naast- en achter me in de auto........Ook gezellig, maar toch weer nét iets anders!
Rij, en sfeer voorzichtig!
Met heel de mediahype rond het overlijden van de King of Pop kan en mag ik natuurlijk niet achterblijven. Deze blanke dame die ooit begon als donkere man, heeft in zijn vijftig jaren al héél wat hits op zijn naam staan. Wat betreft beroemd zijn: Mogen wij nog niet in de schaduw van zijn drol, een rotte appel gaan zitten eten, zoals ik mijn ex-buum wel vaker citeer. Over 100 jaar kent iedereen nog Michael Jackson. Zijn stapjes, danspasjes, glitterhandschoen, hoge kreuntjes en hijgjes op de plaat, het kruisgrijpen, moonwalk en ga zo maar door. Ontelbare hits, en fantastische videoclips horen daarbij. Of het nu platen zijn uit de tijd van de Jackson Five, of van later, overal hoor je, en zie je Michael Jackson terug. Het is dan ook niet voor niets, dat men hem de King of Pop noemt. Waarschijnlijk terecht dus.
Alleen dat overdreven gedoe op TV en radio! Afschuwelijk! Nog nét even wat triester als die weken nadat Yolanthe en haar palingboer uit elkaar gingen. Ook daarover hebben we 'zum kotzen' veel reportages en inside stories gehad. BAH! Heel debiel Nederland zit aan de buis gekluisterd als er zogenaamd weer wat meer bekend was over deze afschuwelijke breuk! Flikker toch op! Sodemieter af!
En wat onze grote held MJ aangaat: Die man is goed af! Écht! Na 739 operaties, waarvan hij er 738 ontkent, is en was hij nog steeds niet degene die hij wilde zijn............Die was er wel, alléén in zijn hoofd. Vanaf de dag dat hij een liedje kon zingen is de beste man 'geleefd' door zijn familie en platenmaatschappijen. Daarna door producers, en de drang naar geld. Nimmer de drang tot optreden, dat geloof ik niet. Michael zou meer plezier hebben in een uurtje Efteling, dat weet ik zeker! De harde werkelijkheid die wereld heet, heeft hij nooit aangekunnen. Hiervan getuige zijn onnavolgbare hersenspinsels, ideeën en filosofieën. Niemand begreep de Koning. Iedereen vond zijn muziek, shows en dans wél geweldig. De Koning is echter nooit uit zijn kindertijd losgekomen zoals dat hoort. Maar nu is de Koning dan dood. Leve de koning!
Binnen nu en enkele dagen vind je het op Ebay: De hondendrol waarover de lijkwagen met daarin het ontzielde lichaam van de King is gereden: Vacuüm verpakt voor 900 dollar. Stukjes hout van dezelfde boom waarvan de lijkkist van de Koning is gemaakt, tegen elk aannemelijk bod: Bieden vanaf 100 euro per splinter. De flacon met zeep die is gebruikt in het ziekenhuis om het gezicht van de King of Pop mee te wassen (mét certificaat van echtheid erbij!) vanaf 15000 dollar! Ergens mogen we blij zijn dat zijne majesteit deze onzin bespaard is gebleven!
Dat hij moge rusten in vrede, zijn muziek leeft voort. En dat media zich maar gauw mag storten op de Tour de France of het NK Klootschieten in Westerbeek! Ben het nu even he-le-maal beu! Het interesseert mij, en gelukkig velen met mij, namelijk geen ene reet dat Jody Bijbal 2 Michael Jackson schoentjes op zijn kuit heeft laten borduren. BAH!
Rij en moonwalk voorzichtig!
Kent u Kika? Hoe vrolijk de naam dan ook mag klinken, KIKA staat voor KINDEREN KANKERVRIJ. Geen vrolijk maar wél een geweldig streven. Een organisatie die zich inzet, in de strijd tégen kanker. Ik kan mezelf geen beter 'goed doel' voorstellen, als hetgeen wat deze organisatie doet.
Op het moment van schrijven vecht ons mam, met heel haar lijf, hebben en houwen, tegen deze ontzettende KUTZIEKTE. De vooruitzichten zijn gelukkig 'gunstig' voor zover je over 'gunstig' mag spreken. Het 'beste' scenario denkbaar: Géén uitzaaiingen! Voor de rest blijft het een gevecht tussen leven en dood: De ongezonde, maar helaas ook de gezonde cellen in je lijf, helemaal kapot laten stralen, en vervolgens met een chemokuur je hele lichaam compleet tot de grond toe af laten breken, in de hoop dat het zich ooit weer herstelt. Ons mam kennende, gaat ze dat gewoon doen.....herstellen! "Ons Moeder meldt d'r eige als ze doodgaat nog nie ziek" is niet voor niets een regel in het nummer "Ons Moeder". Dit hele nummer is op waarheid gebaseerd. Niet alleen MIJN waarheid, of die van Patrick: Iedereen, ik herhaal IEDEREEN die een Moeder heeft, of heeft gehad, MOET zich kunnen vinden in deze tekst, net zoals de tekstschrijvers.
Tot deze alinea toe, nog niet echt een vrolijke column hoor ik u denken: Dat klopt, maar welke grap, mop, practical-joke en zelfs staatsloterij kan deze afgrijselijke ziekte verzachten? Ik zou het zo niet weten. De humor moet ditmaal komen van de patiënt zelf! Als ons Mam moet lachen, moet ik ook lachen. Ons Mam krijgt de ellende: Bestralingen, chemo en pillen, véél pillen. Wij (Ons Pap, mijn zus, ik en mijn kinderen) krijgen echter iets heel anders: Ons Mam en ons Oma! Nog vele jaren "ONS MAM"............Dat is de vrolijke noot in dit stuk! Velen moeten het al jaren stellen zonder een Moeder, of zonder moederfiguur. Ik heb nog altijd ons Mam! En geen ene kanker die daar op dit moment ook maar iets aan af doet! Geen pruik die dat gevoel laat verdwijnen!
Sorry mensen, géén vrolijke column, ook al heb ik het geprobeerd...........Maar in elk geval wél een antwoord op de vraag: "Waarom is KIKA elk jaar het goede doel tijdens de solexrace?"
.............Ik lig wakker van ons Moeder, zoals ons Moeder jaren wakker heeft gelegen om mij..........Kun je je voorstellen hoe het is voor ouders waarvan het kind deze onmenselijke ziekte krijgt? Kanker IS zinloos geweld! Hoop dat alle Gristenen nu begrijpen waarom ik onze lieve heer met een kleine letter schrijf: Door, dankzij en voor ons Mam.
Rij, geloof en hoop voorzichtig!
STEUN KIKA
Zelden of zeg maar gerust nooit, heb ik last van podiumvrees. Daarmee wil ik niet zeggen dat ik niet 'prettig' gespannen ben, zoals bijvoorbeeld bij DVD-opnames, waarbij eigenlijk niets fout mag gaan, maar de bibbers omdat ik het podium op moet of mag, heb ik eigenlijk nooit. Er zijn ook mensen 'onprettig' gespannen: Zo ook onzen Errejoan. Die MOET 99 van de 100 optredens, de onprettige spanning even 'wegbrengen' naar het kleinste kamertje als u begrijpt wat ik bedoel. Dat is ook hetgene wat het onprettig maakt: Alle bandleden proberen, of moeten vóór het optreden begint naar het toilet. Het is vrijwel onmogelijk, en tevens erg onproffesioneel (schrijf ik het goed?) om tijdens de show alles stil te moeten leggen om de blaas te legen natuurlijk. Dus voorzorgsmaatregel nummero één: Zorg dat je naar de wc bent geweest (naast de allerbelangrijkste: Zorg dat je er nog snel even eente rookt). Sinds het Arjan-tijdperk, proberen alle bandleden deze twee regels te combineren, om de lucht te maskeren..........Zelfs Raymond, en die rookt niet!
Arjan kan er niets aan doen, en vind het zelf ook erg vervelend. Wij nemen het m niet kwalijk, maar dat maakt het er niet prettiger op. Klap op de vuurpijl is echter altijd nog onze tourmanager Willy, die te kust en te keur (tot grote hilariteit van zichzelf) gassen laat ontsnappen, waarbij elke huisarts een diepgaand onderzoek zou voorstellen: mét gasmasker op! Bovengenoemde feiten dragen eraan bij, dat wij eigenlijk net als échte stuntmannen, graag gevarengeld zouden vragen tijdens een optreden. Dat hebben mensen die werken met bijtende agressieve stoffen toch allemaal?
Een variant van onprettige spanning maakte ik afgelopen zaterdag mee, tot mijn grote spijt. Mijn dochtertje had haar eerste balletvoorstelling en zo trots als het maar kan, zaten we met de hele familie in de zaal te wachten op ons kleine prinsesje. Ja, zelfs ik was een beetje zenuwachtig. Niet om het feit of dat het goed zou gaan, maar meer om de angst, dat ik het niet droog kon houden, bij het aanschouwen van mijn meisje op het grote-mensenpodium. Nog voordat ze één voetje op het podium had gezet, liepen de waterlanders al in stralen over papa's uitgestreken smoelwerk toen tijdens de binnenkomst van de eerste danseresjes "Dochters' van Marco Borsato werd gedraaid. Ik wil dit dan ook bij deze bombarderen tot verboden nummer voor alle papa's.
Voor ons zat een mevrouw die haar onprettige spanning op een andere manier af reageerde! Gadver! Op de vraag of mijn zoon in zijn broek gepoept had, moest hij eerlijkheidshalve nee antwoorden. Dat kon maar één ding betekenen: De mevrouw die voor mij zat, en tevens een broek aan had die aan de bovenkant te kort was, waardoor haar bouwvakkeressen-decolleté zichtbaar was, zat haar zenuwen te onderdrukken! Ik hoop maar dat haar dochter, die ongetwijfeld meedanste op dat moment niet dezelfde kwaal had............Anders werd op dat moment zélfs het kleinste familielid van de familie van Rooij, slachtoffer van andermans podiumvrees!
Rij en schijt voorzichtig!
Vanaf het moment dat ik mijn eeuwige strijd met de kilo's weer ben aangegaan, is mijn alcoholconsumptie gezakt van regelmatig naar zelden. Ik lust qua alcohol veel: Bier, Whisky-cola, Iceshot, Martini-Bitter Lemon, en zelfs Rosé(lees:wijven-)bier. Het merk maakt me niet zo heel veel uit, behalve dan met Whisky..........Ook al ben ik géén whiskydrinker (omdat ik mix) lust ik geen Jack Daniels, ook al heeft dit merk het bekendste en mooiste logo van alle whisky's die er zijn. Bier echter maakt mij niet uit: Van Cehave naar Brouwmeerster (Aldi) tot de duurdere merken, ik lust alles. Zelden begrijp ik dan ook de fronsende wenkbrauwen van Marcelissen en de Graaf wanneer wij Dommelsch voorgezet krijgen. Zij vinden namelijk dat dit merk nauwelijks de benaming bier verdient, terwijl ik er rustig aan een flesje of 8 inkloek op een avond. Ik ben zoals gezegd dus niet merkgebonden. Maar afgelopen week heb ik me toch een bijzondere ervaring gehad:
We mochten aantreden in de Achterhoek, in Ruurlo tijdens Reurpop. Na weken van geheelonthouding zou dit wederom een avond worden met veel water en zweet, maar zonder bier. Echter tijdens het omkleden voor mijn Megamindy-act zag ik zo gauw geen fles Spa staan, maar wel een groen flesje van de brouwer uit Grolle (Groenlo). Enigszins noodgedwongen plopte ik het flesje open, en nam een flinke slok. Wat er toen gebeurde laat zich het best omschrijven als een Dèja Vu, gecombineerd met een uittreding: Ongelooflijk.
Toen de eerste grote slok Grolsch zich een weg baande naar mijn lege maag waarin slechts een broodje kaas en een appel dreef, gebeurde het wonder: Het leek of ik 20 jaar terug in de tijd flitste: Door de smaak van het lekkere koude bier gebeurde er vanalles: Ik stond niet meer in mijn onderbroek in een feesttent te Ruurlo! Nee, ik stond samen met John van Krevel, de Lammie, d'n Erp en Bram van Dongen op een concert van Normaal, en genoot van de geur van bier, rook en zweet, én van een LPG (Lekker Potje Grolsch) terwijl ik naar mijn toenmalige grote helden van Normaal stond te kijken.
Deze uittreding uit mijn Megamindy-lichaam duurde zeker 5 seconden, en ik voelde me écht 17 jaar jong! Ongelooflijk! Terwijl tijdens mijn Mindy-optreden een blonde dame mij zwoel aankeek, en ik haar -attent als ik ben- beloofde straks allemaal lesbische dingen te gaan doen, dronk ik mijn tweede flesje Grolsch leeg, en daarna volgde er nog veel meer. In de kleedkamer dronken we er samen één of 2 op de geboorte van Siem de Graaf, en daarna nog een afzakkertje alvorens ik naast Petej op de passagiersstoel in slaap sukkelde.
Voorheen zou ik zeggen géén favoriet bier te hebben en zomaar alles te zuipen (drinken klinkt in mijn geval iets te netjes), maar nu durf ik uit de kast te komen: Ik ben Grolsch-fan!
Rij, en LPG voorzichtig!
Ik heb van die momenten dat ik graag alles bij elkaar godver. Dit is eigenlijk ook zo'n moment. Ik zou dus nu in deze column kunnen gaan zitten zaniken over het feit dat er weer een hoop bagger in de TOP-40 staat, dat ik Shownieuws niet durf te kijken dankzij mijn Goor-en-Geersyndroom. Ik kan gaan zitten zeuren over het feit, dat ik bijna moet kotsen van alle aandacht die uitgaat naar de breuk tussen "Ik zing dit lied voor jou alleen" en "In-het-echt-heb-ik-een-zwarte-snor-die-ik-dagelijks-hars-maar-ik-ben-wél-leuk-van-Harsbergen". Ik kan gaan zitten treuren dat er wederom een muziekicoon (in mijn optiek) is heengegaan. Ik kan me druk gaan zitten maken om het feit dat ons lied over "de Pliessie" gisteren door Peter R. de Vries weer eens is bevestigd. Klagen over de verdomde files, en die verrekte A2 en A59 die overal verbouwd worden. Om de gele borden "Bedankt voor uw begrip" waarbij ik altijd in gedachten mijn middelvinger opsteek...........en zo kan ik nog wel even doorgaan........
Dat doe ik echter niet! Het is kwart over 11, het is 24 graden, en de zon staat hoog aan de hemel. De Solex staat afgetankt klaar om gestart te worden! Mijn maat Heino staat te chagrijnen op zijn werk en zich te verheugen op de halters in de sportschool, en hopelijk het weerzien met zijn dikke vriend, ondergetekende. Mijn dochter gaat vanmiddag naar balletles, en ik ga met mijn zoon boodschappen doen ondertussen. Vanavond met zijn vieren eten, misschien nog even langs mijn ouders, en daarna NIKS! Niks? Jazeker! Helemaal niks!
Onderuit gezakt op de bank, vettig van de aftersun, met een dikke Zware Van Nelle op de lippen, en een verse bak koffie voor mijn neus. Het is maandag, en mijn weekend begint! De afgelopen 5 dagen in touw geweest, en fantastische dingen meegemaakt: Optredens in Standaarbuiten, Utrecht, Vorstenbosch, Almkerk en Zundert. Tussendoor met Pap en Pudding opgetreden in Vinkel en bij een zeer verrast bruidspaar in Berghem. Gisteren mogen jureren bij een open podium in Helvoirt...........Allemaal super, geweldig, indrukwekkend en fantastisch, maar nu............
Nu heb ik weekend!
Rij en werk allen voorzichtig!
Na zijn eerste zwemles bleek echter al dat de 200 meter die het uurwerk waterdicht zou zijn anders geinterpreteerd diende te worden. Je kon er ongeveer 200 meter mee door de regen lopen, en dan moest je zorgen dat je weer snel naar binnen ging. Vol verdriet zag onze Waylon dat zijn oloozje helemaal 'mistig' was na het zwemmen, en dat de secondewijzer eigenwijs op de 5 bleef staan. Hij wist toen nog niet dat dit erop duidde dat het horloge er door het vele water de brui aan had gegeven.........
Vroeger, toen ik zelf als klein 10-jarig 'Reneetje' met 25 gulden naar de kermis mocht, en deze helemaal zelf op mocht maken, was ik steevast binnen één uur terug. In looppas ging het begin jaren 80 richting de grijpers, en werden in porties van 5 gulden, mijn centen elke paar minuten omgewisseld zodat ik verder kon grijpen. Vaak kwam ik thuis met wel 2 of 3 horloges, waarvan sommige zelfs in 'echt' goud, én wat ook heel apart was in die tijd: digitale quartz! Nooit had ik beseft dat het hier ging om goedkope zooi uit Korea en China, die na 2 dagen helemaal groen uitsloegen rond mijn pols, en bij elkaar nog niet de waarde vertegenwoordigde van één gulden. Nee, ik dacht telkens weer dat ik een flinke slag had geslagen. Ik was geobsedeerd door deze prachtige klokjes (die ik trouwens 'relozie' noemde) en op dit moment is mijn zoon dat dus ook......
Om het leed van het kapotte horloge enigszins te verzachten mocht hij een andere uitzoeken. Zijn oog viel op een 'echt' waterdicht horloge. Ditmaal uit de prijsklasse 'gratis'. Het was een horloge van Bosch, wat ik enkele jaren geleden van onze drummer had gekregen. Omdat de batterij na een jaar of wat op was, heb ik m in de kast gelegd met de bedoeling 'm ooit te laten vervangen. Mijn zoon vond hem schitterend, en nadat ik verteld had dat ik deze van Raymond had gekregen en dat Raymond zelf precies dezelfde had, was het niet meer van zijn pols te branden. Lopen deed het uurwerk echter nog niet.
Naar de 'aloozjewinkel' voor een batterij dus. Kosten? 11,50, en u kunt erop wachten......"Wilt u het horloge echter weer waterdicht, dan moeten wij het opsturen, en komt er datzelfde bedrag nog eens bij, bovendien moet u dan 4 weken wachten voordat u het terug krijgt". "Nou dan laat u maar mevrouw". Bij Luigi Lucardi vonden wij samen vervolgens een mooie blauwe duikersoloozje mét draaischijf voor 30 euro. Daar ging nog 50% kassakorting vanaf. Vanaf heden loopt mijn zoon dus zo trots als een hond met zeven......(staarten?) rond met zijn nieuwe duikershorloge.
Papa doet trots mee, en heeft recent een analoge polsklok gekregen van zijn vrouw. En om met de mode mee te doen, niet een al te kleine. Als ik in de krant lees dat er ergens bij het station een klok van de wand is getrokken, durf ik niet meer in de buurt te komen omdat ik angst heb dat ik, wanneer ze mijn horloge zien, meteen als hoofdverdachte word aangemerkt..............
Rij en klok voorzichtig!
"Scheel Heveningen was een vlooi der prammen. Het Hoerkaus is afgefikt. Berenhoeren kakten zalm langs een touw naar beneden, anderen kwakten zaad. De enige overblijfselen waren enkele linnen tepels en een 4-gats pisstel" Dat is het citaat wat mij nog bijstaat. Het was van origine nog veel uitgebreider, en ik heb me werkelijk een stuip gelachen toen het mij voorgelezen werd. Zo sterk, dat er nu -20 jaar na dato- nog steeds enkele van deze regels zijn blijven hangen. Diverse tonpraters bedienen zich regelmatig van deze omwisselingen, en weten daarmee telkens de lachers op de hand te krijgen. Mooi voorbeeld daarvan is Jan Strik die met zijn sprookje van Weeuwsnitje en de dweven zergen die in een harig kutje woonden, de toeschouwers regelmatig laat schuddebuiken.
Het is meteen duidelijk wanneer enkele klinkers omgedraaid worden. Doe je dat echter met complete woorden, kan dat nogal eens voor verrassende onbegrijpelijke onzin zorgen. Één zo'n verwisseling zorgt in elk geval altijd voor een grote schare lachers, wanneer je het café verlaat. Ik zal er deze column mee afsluiten, zodat het let nijkt of ik het herzonnen veb: "Ik ga naar huis, de hond een beurt geven en de vrouw buiten schoppen!"
Vrij en erdraai zoorvichtig!
Muzikant zijn heeft vele voordelen maar helaas ook zijn nadelen. Het grootste nadeel: "The show must go on". Ziek? Alleen 'doodziek' is een reden om niet op te komen dagen. Gelukkig zijn de gelegenheden dat onze band noodgedwongen met 4 personen moest spelen, op één hand te tellen. De keren dat wij echt verstek moesten laten gaan, zijn zelfs op één vinger te tellen. Zoals gezegd, the show must go on. Het interesseert jouw publiek geen ene moer, dat je die ochtend je peetoom hebt begraven, dat je kind ziek is, dat je vrouw je heeft verlaten, dat je je rekeningen niet kunt betalen, dat je 40 graden koorts hebt, koppijn, buikloop en ga zo maar door: Zij komen naar de tent, en betalen entree voor een feestje! En terecht!
Dat is ook wat wij streven te geven, elk optreden weer. Natuurlijk heeft ieder van ons 'mindere' dagen, en betere dagen. Muzikanten trekken elkaar er doorheen, keer op keer. Nood breekt wet, en daar komt ie weer: The show must go on. Zou je voor een baas werken en een slechte nacht hebben gehad, of snotverkouden zijn, zou dat genoeg reden zijn, om jezelf ziek te melden. Dát is dan weer één van de voordelen van voor een bedrijf werken. Een dag geen zin? Neem een snipperdag! Dat soort dingen kun je jezelf als band natuurlijk niet permiteren. Ziek is ziek natuurlijk, maar alleen doodziek is een reden om niet op te treden........
Zelf heb ik 2 x het 'feestelijke genoegen' gehad om op te gaan treden met wondroos en de daarbij behorende koorts. Niet omdat het 'moest' hoor: Een doktersverklaring is meer dan voldoende om een complete feesttent verstoken te laten van een optreden. De wil om je publiek te vermaken wint echter altijd van je lichamelijke conditie. De terugval komt de dagen ná het optreden wel weer. Je publiek, collega-muzikanten, adrenaline en wilskracht trekken je door zo'n optreden. Zo heeft Fred van BZB zich tijdens ons jubileumweekend verbeten, en alles op alles gezet om -zij het in een rolstoel- tóch op te kunnen treden tijdens ons jubileumweekend. Een spierwitte Fred meldde zich even voor het optreden in de kleedkamer, en het huilen stond hem nader dan het lachen. Toch gaf hij zich helemaal in de Koloszaal. Daarop past maar één reactie: RESPECT! Klasse Fred!
Ikzelf heb afgelopen weekend iets mogen ervaren wat ik nooit heb gehad: Een halve snipperdag! Gezeten naast mijn beide ouders, en die van Arjan, mocht en kon ik genieten van WC Experience! De band zoals ik m kende, en zoals ik m leuk vond, vóórdat ik er deel van uit maakte. Genoten met volle teugen van de uitspattingen van Richard dun uurste, Corné den Ridder, Gino Schipperen, Hans van Schijndel, Peter Jansen en Patrick Marcelissen. Een tweede giga-kippenvelmoment toen ónze Raymond de stokjes overnam van Gino. De reacties van het publiek, de show, alles! Het was fantastisch. Daarna moest ik aan het 'werk', eerst met Richard 1, daarna met Richard 2 en Arjan vd Broek. De geschiedenis van WCE in een notendop.
Gelukkig zie ik muziek maken nog steeds niet als een straf, maar zo af en toe een halve snipperdag, zou ik toch zéér weten te waarderen, zeker als dat inhield dat bovengenoemde muzikanten mijn dienst over zouden nemen!
Rij en snipper voorzichtig!
Elke dag worden er duizenden uitvindingen gedaan, overal ter wereld, maar er zijn er slechts enkele die wereldwijd ooit bekend zullen worden. Twee van 's werelds beste uitvindingen sinds het wiel durf ik gerust de GSM en de TOMTOM te noemen. Had je 15 jaar geleden tegen iemand gezegd: "Over 10 jaar kun je aan het strand van Scheveningen met iemand gaan staan te bellen die in Oosterhout in de bossen zit te schijten, zónder kabel".......dan was je op het moment dat ik dit schrijf misschien net uit het gekkenhuis ontslagen. Net zo ongelooflijk is het feit dat er een kastje bestaat dat contact houdt met 12 satelieten die in de ruimte zweven, en zó dus kan bepalen wáár jij je op dat moment bevindt............sterker nog: Hij stuurt je heen waar je heen wilt, en roept daarbij ook nog regelmatig: "Over 300 meter linksafslaan" en ga zo maar door.
Ongelooflijke uitvindingen waarvan niemand ooit had kunnen vermoeden dat ze er daadwerkelijk ooit zouden komen. Maar ze zijn er! Schapen, stieren en zelfs mensen kunnen tegenwoordig gekloond worden, boeren kunnen in hun huiskamer zien hoeveel mest en melk de koeien gemaakt hebben, een laptop in de garage vertelt de monteur dat je bougies nodig aan vervanging toe zijn en ga zo maar door. Een strip bij de drogist die vertelt dat het 'gulden schot' van je al dan niet 'raak' was, een auto die rijdt op duivenstront, een filter waarmee je eigen pis naar water smaakt, een raket naar de maan, mét zongarantie: Het lijkt maar niet op te kunnen. De mensch is wat dat betreft continu bezig om dingen uit te vinden en te ontwikkelen.
Helaas zijn er ook nog steeds dingen die nog steeds niet uitgevonden zijn, waarvan eenieder vermoedt dat ze makkelijk te realiseren zijn. Elke technicus zal je vertellen dat zoiets simpel te maken is, en dat het geen moeite en/of geld kost, maar toch is het er na al die jaren nog steeds niet. Het is eigenlijk onmisbaar voor de mensheid, en velen deden reeds een (mislukte) poging om iets in die trend te ontwerpen, maar niemand slaagde daar tot op heden ooit in. Toch blijf ik, en samen met mij velen miljoenen mensen, hopen op een doorbraak. Toch ben ik er van overtuigd dat het er ooit van gaat komen. Misschien wel binnen nu en 5 jaar. Mensen er komt een moment deze eeuw, dat ie wordt uitgevonden: Een stofzuigersnoer wat zichzelf oprolt.........Ook na 5 x gebruiken!
Rij en ontwikkel voorzichtig
Zijn zij nou gek, of ben ik het? Deze vraag stel ik me regelmatig mensen. Op de vreemdste momenten komt die vraag bovendrijven. Zojuist nog! Terwijl ik (uit pure verveling) Hart van Nederland zat te kijken, gokte ik hoe lang het zou duren voordat wederom Geer óf Goor in beeld zou komen. Shownieuws is per slot van rekening voor veel mensen verplichte kost, en die mensen irriteren zich vast niet aan het feit, dat je minimaal 2 x één van deze, overigens vrij sympathieke relnichten voorbij ziet komen tijdens iedere uitzending. Zijn de kijkers van Shownieuws gek? Nee, ik denk het niet, maar ik twijfel wel. Ik ken in mijn persoonlijke kennissen- en vriendenkring namelijk NIEMAND die op nieuws omtrent deze twee potige jongens zit te wachten, maar véél van deze vrienden en kennissen kijken wél dagelijks naar dit programma. Er zijn echter ook mensen waarvan ik zeker weet dat ze gek zijn geworden: Lees maar snel verder!
Hoe geschift ben je in hemelsnaam als je met heel je familie, met al je campingvrienden, de kantklosvereniging, de voetbalclub en zelfs met allemaal onbekenden, jezelf staat te verdringen om maar zeker in beeld te komen tijdens de weersvoorspelling van Piet Paulusma? Dan spoor je in mijn optiek niet. Je gaat toch niet met man en macht jezelf verdringen rondom een Friese nasaal-pratende man, om in koor op het eind van het weerspraatje "Oant Moan" te mogen roepen? Schaam je jezelf dan niet wanneer je 's avonds voor de TV met de borrelnootjes op tafel, de uitzending terugziet? Dat zou wat mij betreft in ieder geval, WEL moeten. Mocht u zich ook tot deze categorie rekenen: Gaat u zich snel ergens in een hoek zitten schamen!
Dat je bijvoorbeeld naar een opname van Brabant Party gaat voor de gezelligheid kan ik je niet kwalijk nemen. Debiel wordt het pas als je met een sjaaltje van zum beispiel "Zanger Dylano" om naar de camera gaat staan lonken, en wanneer je merkt dat je in beeld bent, snel je mond gaat bewegen en meespringen, zodat het lijkt alsof je het betreffende liedje wél kent en je het geweldig naar je zin hebt!
Of wat dacht je van mensen die naar opnames gaan van Lingo, om met zijn alle in koor "GROEN, GROEN, GROEN, GROEN" te mogen roepen wanneer er in de ballenbak gegraaid moet worden!
Wat ben je als je meedoet met Idols, X-factor, en So you wanna be a popstar, ondanks dat ál je vrienden het afraden (tenminste ik ga ervan uit dat échte vrienden hierin te hulp moeten schieten).............En vervolgens op camera de jury verwijten dat ze geen verstand van muziek hebben? GEK, Knettergek om maar eens een bekend politicus te citeren.
Tot welke stam apen hoor je, wanneer je met een sjaal van je favoriete voetbalclub om, iemand met een andere club op zijn sjaal gaat provoceren, of erger nog: molesteren? Nee, zelfs apen zul je niet op dit soort gedrag kunnen betrappen! Zouden deze 'mensen' ook trots op zichzelf zijn wanneer zij op TV komen met een onherkenbaar geblokt gezicht?
Zo! En nu ga ik mijn Megamindypak klaarleggen en mijn korte broek, zodat we morgenavond weer het podium op kunnen.................Ik besef me zojuist dat deze laatste regel misschien een beetje raar overkomt bij jullie, of misschien zelfs wel gek?
Rij en leef voorzichtig!
Ik zit zoals jullie weten, redelijk vaak, tot té vaak, achter de pc of laptop. Beroepshalve, maar ook hobbymatig. Néé, het is niet wat jullie denken, al moet ik bekennen dat er ook wel eens momenten zijn dat ik richting de 'volwassen' sites navigeer. Normaliter surf ik echter voor nieuws, producten en diensten. Ter lering, ende vermaak zoals dat zo mooi heet. Eén van mijn favoriete sites, GEENSTIJL, heeft dagelijks ontzettend scherpe onderwerpen, afgewisseld met een hoop onzin gelukkig. Vandaag was zo'n dag. Via een link kon je de alombekende Citotoets doen. Leuk!
Zo nieuwsgierig als een klein kind de Citotoets gedaan op 123test.nl, en vervolgens trots zitten wezen dat ik slechts 2 van de 15 vragen foutief had beantwoord. Onderaan bij de uitslag kon je nog méér tests doen. Nou, ik had nog wel eventjes, en klikte de IQ-test aan. Was razendbenieuwd wat nou mijn IQ zou zijn..........
De test zou maximaal 45 minuten mogen duren. Buiten enkele nekbrekers in de vorm van kubussen die uitgevouwen waren, en getallenreeksen waarin ik in sommige gevallen de opbouw niet kon ontdekken, ging het allemaal redelijk. Met nog 26 minuten op de klok, beantwoordde ik mijn laatste vraag! Dat zou me nog eens een score worden! Eerst nog wat persoonsgegevens en emailadres invullen, en 'klik' daar komt mijn uitslag!..................Oh nee, toch niet.
Het volgende scherm was een betaalscherm. "Er is automatisch een email verstuurd naar uw adres" en "Klik hier om direct online te betalen". Voor het luttele bedrag van € 9,50 (en daar zat de BTW al bij in!) zou ik de uitslag in de mail krijgen. Ik heb vervolgens het venster dichtgeklikt, en de mail verwijderd. Ik wás nieuwsgierig, maar niet zó nieuwsgierig! Volgens mij zegt mijn beslissing om niet te gaan betalen hiervoor, méér over mijn IQ dan test zelf........Of zou dat met EQ te maken hebben?
Rij, en test voorzichtig!
Nee beste lezers, ik heb het hier niet over de tienduizenden, zonnebankbruine, populaire vertolkers van het levenslied, maar over verse vis. Ik neem u mee naar 1999. Msn was in opkomst, maar ICQ was hot. Kwam op hezelfde neer, met dat verschil, dat je te kust en te keur mensen kon toevoegen die je op fora, en diverse websites tegenkwam. Vraag me niet meer hoe, maar ik trof een Australiër op ICQ met de naam Marius van Helden. Toen ik hem vroeg, hoe hij aan een Nederlandse achternaam kwam, bleek al snel dat deze beste man Nederlander was, van origine. Hij woonde echter al 30 jaar in Australië. We hadden enkele keren per week leuk contact, en toen hij opperde dat hij naar Nederland af zou reizen, liet een uitnodiging om bij mij te logeren uiteraard niet lang op zich wachten. Toen hij er van overtuigd was, dat hij in Oss écht welkom was, werd de reis geboekt.
Leuk! Er stopte een taxi, en daar was Marius. Een grijzende veertiger, die nog redelijk wat Nederlands kende, bleek al snel. Veelvuldig werd echter wel de link gelegd met Barry Stevens, omdat hij er nogal wat engels tussendoor brabbelde. Gelukkig had ie niet dezelfde streken als Barry, en ook niet het slappe handje! Het mooiste Nederlandse woord vond ie 'frikandel', omdat dat in zijn optiek erg leek op freaking hell..... Marius bleef een week. Ging met me mee naar de repetitie van de band, en genoot met volle teugen van Nederland. Ook hollandse nieuwe vond hij geweldig, en hij at die dan ook bijna dagelijks. Marius gaf aan, dat hij graag nog een keer naar Madurodam zou gaan, omdat hij daar veel over gehoord had. Het klompen en molentjesverhaal was hij inmiddels wél al overheen gestapt, maar goed. Wij, gepakt en gezakt naar Madurodam.
Ik hoef jullie niet te vertellen dat je dat in een uurtje of wat, wel helemaal gezien hebt, en je al binnen een kwartier afvraagt, of het de entree wel waard was, maar goed: Hij was één keer in zijn leven naar Madurodam geweest! Wat zou er nu toepasselijker zijn, als een lekkere Hollandse nieuwe halen, kort bij de bron: Scheveningen! We reden naar Scheveningen en Marius genoot met volle teugen van de zilte zeelucht, de pier en het uitzicht. Op de boulevard viel mijn oog op een oud-hollandse haringkraam waar een grijze man getooid in klederdracht haring stond te kaken.
Enthousiast trok ik Marius aan zijn mouw, en vertelde dat de Hollandse nieuwe nérgens zo vers was, als daar in Scheveningen. Blij als een klein kind liep hij mee richting de visboer. Daar aangekomen sloeg zijn enthousiasme echter snel om: Hij zag hoe de haringboer, een haring de kop afsneed, open reet, en met enkele handige bewegingen alle ingewanden verwijderde. Vervolgens legde hij de vis op het bed van ijs, wat hij in zijn kraam had liggen. "That fish is raw!" gilde Marius uit, terwijl hij vol afschuw de restjes ingewanden nog zag liggen op de snijplank. Ik legde 'm uit dat hollandse nieuwe, altijd rauw is. Ik zag de aussie, die zelfs niet schrok van gebakken kangaroe of gegrilde krokodil, spierwit wegtrekken, en de grootste moeite doen, de vis van de dag ervoor tegen te houden......
De terugweg naar Oss verliep minder vrolijk als de heenweg. "That fucking fish was raw" was het enige wat hij om het kwartier uitbracht, terwijl alles er op wees, dat ie ook nog eens bezig was om wagenziek te worden. Die avond stapte Marius op de trein richting Schiphol, omdat zijn week Nederland erop zat. Hij beloofde contact te houden, en ooit het science-fictionboek wat hij aan het schrijven was, naar mij op te sturen. 2 jaar geleden viel daar ineens een pakket from Australia in de bus! "The Auctorians" by Marius van Helden! Een leuke persoonlijke boodschap erin voor René and his wife.......Geen adres, geen telefoonnummer, en geen msn. Zou Marius zijn neus vol hebben van Nederland, van mij óf van de Hollandse nieuwe?
Rij en vis voorzichtig!
Hoop niet dat mij vaste lezer(s) die moeilijke woord afschrikt, maar ik zal het proberen uit te leggen. De dikke van Dale zegt over relativeren: "op het betrekkelijke van iets wijzen". Ik vertaal het voor mezelf als "het van de andere kant proberen te bekijken, en proberen te beseffen, dat het altijd erger kan". Dit is voor veel mensen inmiddels een onmisbare eigenschap. Een eigenschap die zelfs een ondraaglijk leven, draaglijk kan maken. Denk hierbij bijvoorbeeld aan ongeneeslijk zieke mensen, die vaak nog beter in het leven staan, als hun treurende, en nét zo machteloze familie. Dit was meteen één van de schrijnendste voorbeelden die ik kan geven. Voor de rest zal ik het allemaal wat luchtiger houden. Relativeren kun je namelijk leren! Enkele simpele voorbeelden:
Je stapt in een verse, dampende hondendrol. Vloekend en tierend maak je kokhalzend je nieuwe schoenen strontvrij, en vervloekt op dat moment elke hondenbezitter ter wereld................Relativeer! Mooi voorbeeld: Ik verkocht mijn zo goed als nieuwe brommer aan iemand, die hem ná een week total loss reed. Te voet verder dus. Erg genoeg op zich natuurlijk, maar het kan nog erger. De week erna gleed de jongen uit over, jawel!, een hondendrol en brak daarbij allebei zijn duimen. Snap je waar ik heen wil? Niet? Nog een voorbeeld:
Ik was zo onzettend ziek van koorts en verkoudheid, dat ik onder een zware hoest, de controle aan de onderkant verloor, en vervolgens tot mijn enkels onder de bruine, stinkende rotzooi zat! Relativeer! Op datzelfde moment stond er vast wel ergens iemand in de rij voor de kassa die stiekem en geheel anoniem een geruisloze scheet wilde laten, en vervolgens..........Ik zal jullie de smeuïge details besparen, maar aan dát soort dingen moet je dan denken. Ik kon tenminste nog, meteen onder de douche stappen, en daarna schone kleren aantrekken! Ik hoor u hardop denken: Kan die man nergens anders over praten als over stront? Jawel hoor!
Terwijl jij jezelf druk zit te maken dat 3 dagen stappen dit weekend financieel gezien niet mogelijk is, zit een huisvrouw 5 deuren verder met de handen in het haar omdat al het geld op is, de energie maatschappij dreigt met het afsluiten van het licht, en haar man zo laveloos terugkomt uit de kroeg, om haar vervolgens alle hoeken van de kamer te laten zien. Dat maakt misschien een avondje bankhangen, of bij vrienden op de koffie of aan het bier een stuk draaglijker, toch?
Ik vertel u niets nieuws wanneer ik vertel dat ik mij regelmatig stoor aan de bagger die op TV en radio komt. Nou ik vertel er dan altijd bij dat de andere kant van de medaille is, dat ons bandje wekelijks mag spelen voor mensen die onze muziek weten te waarderen, en die compleet uit hun dak kunnen! Op datzelfde moment zitten muzikanten die qua vaardigheid vér boven ons staan, in een vochtig repetitiehok dingen te spelen, die niemand ooit zal horen, maar helemaal fantastisch zijn. Ook zij moeten relativeren: Er zijn ook mensen die graag muzikant hadden willen zijn, maar die zijn parkeerwacht geworden!
Hoop met deze simpele voorbeelden een eerste aanzet te hebben gegeven voor een relativerend leven. Zit alles tegen? Relativeer, relatieveer, relatiesfeer..............
Rij en overdenk voorzichtig!
Het zal niet helemaal als donderslag bij heldere hemel komen wanneer ik jullie vertel dat ik niet meer geloof in Sinterklaas denk ik. Nou bij deze vertel ik het dan ook. Als kind geloof je overal in, zelfs in de ooievaar, zoals ik in de column hieronder reeds beschreef. Omdat je mag vragen wat je wilt, zijn de lijsten vaak langer als het Nederlandse wegennet. Hoe dat komt? Door de consumptiemaatschappij? Door de irritante reclameblokken tijdens kinderprogramma's? Ik kan het jullie niet vertellen. Sinterklaas kan in veel gevallen kinderen geven wat zij wensen, of dolgraag gehad zouden hebben: Van een nieuwe fiets, tot een spelcomputer, van een 59-delig zakmes tot een roze schemerlamp: De heilige Nicolaas is het niet gauw te gek gelukkig. Echter de belangrijkste dingen die een kind nodig heeft, die brengt Sinterklaas niet: Zelfvertrouwen, moed, liefde, geluk en gezondheid. Voor veel van deze zaken, dragen de ouders hun steentje bij gelukkig. Gezondheid en een gelukkige jeugd zijn helaas niet te koop. Ikzelf ben gelukkig één van de mensen die dit geluk heel hun jeugd hebben gehad. Meer kun je van je ouders niet wensen. Daar kan de Sint nog een puntje aan zuigen.
Veel kinderen zouden hun speelgoedtrein weer accuut inleveren wanneer dat zou betekenen dat ze op school niet meer gepest zouden worden. Andere kinderen zouden nooit geen kado's meer willen, als hun oma of opa maar 'terug' zou komen uit de hemel. U beseft inmiddels beste lezer, dat de humor in deze column ver te zoeken is...........Ik moet deze opmerking helaas bevestigen. U kunt dus nu gerust doorscrollen naar andere wél grappige, columns.
U leest nog steeds? Dan bent u een van de weinige die denken dat er nu nog humor aan te pas gaat komen in dit stuk, óf u bent iemand die reeds het één en ander voor de kaken heeft gehad, door het apparaat wat 'leven' heet. In beiden gevallen welkom! Omdat de kerstdagen voor de deur staan wordt er weer volop geschreven, gestempeld, geplakt en gelikt om de arme postbode zijn meniscus weer te doen opspelen deze winter. En waarom? Sommige om familie of vrienden die ver weg wonen te laten weten, dat zij aan hun denken. Anderen omdat het hoort. Ieder heeft zo zijn eigen reden om kerstkaarten te sturen. Helaas geldt dat niet voor mij. Ik ben in het bijhouden van adresgegevens net zo slecht als in het voeren van een fatsoenlijke boekhouding. Ik weet waar ons Pap en ons Mam wonen, en dan houdt het een heel eind op voor me. Dat houdt niet in dat ik niet iedereen een geweldige Kerst gun: Integendeel. Maar aan kaarten sturen heb ik een broertje dood, zoals dat spreekwoordelijk omschreven wordt.
Met het digitale medium in de buurt wordt alles een stuk makkelijker: Op 1 persoon na, heeft iedereen die ik ken wel een mailadres, en dat kan ik gelukkig makkelijker vinden, als een postadres. Bovendien doe ik de postbode een plezier, en spaar het milieu. Aan de andere kant benadeel ik de economie omdat ik geen postzegels, kaarten, pen en of stempeltje koop. Neemt u het mij vooral niet kwalijk. Langs deze weg wens ik alle lezers van deze site, maar ook alle andere mensen met het hart op de juiste plaats, een geweldig fijne Kerst. Mensen met een groot landhuis, onthoudt: Een goede buur, is verder weg, als een goede vriend. Mocht iemand van jullie nog geloven in de Kerstman:
Vraag hem dit jaar geen sportwagen, Laptop of straatje staatsloten, maar vraag 'm om gezondheid en intens geluk, met al je naasten. Mocht je daarvan wat over hebben: Aarzel niet om het me te sturen.
Rij en mail voorzichtig!
Ik heb er al vaker over geschreven: Reclame. Een noodzakelijk kwaad. In veel gevallen werkt reclame averechts: Ik zou bijna mijn rekeningen opheffen bij de Postbank, door die irritante blauwe leeuw, het verkreukte verlepte, verlopen gezicht van Jan Mulder, en het immer vrolijke doosje ernaast met de helder blauwe ogen. Als het aan mij lag, kwam er weinig tot geen spul in de voorraadkast, waarvan de reclameblokken vol staan. Aan de andere kant moet ik eerlijkheidshalve toegeven, dat ik wél één specifieke curry, en weer een andere bekende ketchup gebruik. Ook de fritessaus is van een bekend merk. Dus de stelling dat reclame averechts werkt bij mij, geldt eigenlijk alleen voor inlegkruisjes, shampoo van "je" vriendin, wasmiddel met verbeterde formules. Helaas zijn dat ook de spullen die mijn vrouw inkoopt, en waar ik dus geen invloed op uitoefen..........Tja, óf ik moet mee gaan winkelen, en dát gaat me weer net te ver. Neemt niet weg dat ik soms ook om hele slechte reclames moet lachen, en er wild op los fantaseer:
Kent u die ene, die actieve bioregularis melkzuurcultuurshit bevat? De vrouwen zweren bij dit geweldige product wat de stoelgang merkbaar verbeterd. Ik zit zo'n reclame te kijken, en vertaal het voor mezelf in fatsoenlijk Nederlands: Als je dus als huisvrouwtje zijnde die opgewaardeerde yoghurtdrank zuipt, schijt je weer zoals het hoort. Dat ze dát maar eens gewoon vertellen. Ik kan het niet helpen dat ik de betreffende dames in de reclamespot, met hun dubbelgeweven panty en witte fuik-onderbroek op de enkels in mijn zieke brein, lekker ontspannen zie zitten poepen. Dikke gezonde drollen! Niet te hard, niet te zacht. Niet teveel persen, gewoon lekker laten komen! Zo kan dus een irritante nietszeggende reclame, redelijk grappig worden..........
Of wat dacht u van Jan Vayne? Grappig hè? De pianovirtuoos die met 1 vinger kan, wat ik niet met twee handen kan, zet zogenaamd zijn pruik af, net voordat ie aanschuift en een lekkere warme rookworst van de **** aansnijdt voor de hele familie. (****= De eerste twee letters van Unilever, en de eerste twee letters van Oss, in het engels). Ik vond de reclame een 6 min, totdat ik hoorde dat de heer Vayne zelf zo vegetarisch is, als zijn haren lang zijn. ( U had toch al wél door, dat hij in het echt géén pruik heeft?) Om zijn gezichtsverlies als overtuigd vegetariër enigszins te beperken, haastte de pingelaar zich om te zeggen, dat hij niet van de worst eet in het spotje. Zo is dat Jan! Goed bezig man!
Reclame is dus, als je het goed bekijkt, list en bedrog. Net zoals ik ooit vernam dat de Goedheiligman, in feite de tegelzetter van 3 straten verder was, getooid in een gehuurde tabbert en mijter, zo teleurgesteld raakte ik dus ook toen bleek dat Jan Vayne, de worstsnijder vegetarisch is! Wat laten we ons toch voor de gek houden! Zou er dus écht 's nachts zijn postcode sms'en naar 6969 om binnen 3 minuten in contact te komen met een lekkende nymfomane, binnen een straal van 1 kilometer? Schijnbaar wel, want anders zouden ze dit soort onzin niet langer uitzenden toch?
U dacht écht dat Evert van Bethem de elfstedentocht heeft gewonnen, doordat ie pindakaas van een bepaald merk at? U denkt wanneer u een excursie krijgt bij een frikandellenboer, u elk moment die altijd grappige Cora zult tegenkomen, tenzij ze toevallig een snipperdag heeft? U zoekt bij Albert Heijn naar die immer sympathieke manager? Laat mij dan de laatste zijn om u op andere gedachten te brengen: Vroeger, toen ik even in de bouw werkte, keek ik op elke nieuwe bouwput weer rond, of Bertus Staigerpaip daar toevallig rondliep! Inmiddels ken ik het alter ego van Bertus, Ruud Broeders persoonlijk, en weet ik dat ie nog nooit geen truifel (troffel) heeft vastgehouden, maar wél een gitaar, en HOE!
Reclame en/of iemands aangemeten image, kunnen iets suggereren, maar dat is niet altijd waar! Ik heb dus inmiddels het licht gezien: Leen, de olijke hypotheek- en leningverstrekker, is gewoon een acteur! De dames van K3 lopen thuis gewoon met een flodderjongingbroek rond, laten soms óók scheten, en hebben géén kekke vlechtjes in. Willem van Hanegem wordt niet knapper van een digitaal TV-signaal, clown Bassie is ook wel eens een keer chagrijnig en Becel is NIET GOED voor hart en bloedvaten: Het is beter als een blok frituurvet, maar zij betalen de hartstichting tienduizenden euro's per jaar, om hun logo te mogen voeren! Ook de yoghurt die je beter laat poepen doet dat dus niet: "Maar het wordt toch aanbevolen door de maag- en darmstichting" zegt u? Neen! Zij sponsoren de maag- en darmstichting met grote zakken geld, zodat zij het bewuste logo mogen gebruiken, en de maag- en darmstichting geld binnenkrijgt voor onderzoek. Gevarieerd en vezelrijk eten is het normale devies van deze stichting! Eén reclame klopt trouwens wel: "Onze Fons" kan in het écht "ok nie zinge nie en nie proate nie", ook al is het dan weer niet de domme Brabantse B-artiest die hij speelt in de reclame. In het écht is hij een Amsterdamse C-artiest! (klik voor bewijs!)
Er zijn in de jaren dat ik op deze aardkloot verblijf maar 2 gevallen van oplichting en bedrog waar ik overheen gegroeid ben: Het feit dat de Sint zijn goedheid in werkelijkheid van mijn lieve ouders kwam, en het feit dat een ooievaar ook maar een 'gewone' klotevogel is, en je dat 'klusje' dus zelf op zult moeten knappen. Daar valt mijns inziens wel mee te leven......Toch?
Rij en vermenigvuldig voorzichtig!
Hilarisch! De scene waarin een student (gespeeld door Jeroen Prins), met de broek op de enkels wakker wordt, op een prachtige vrouw. Nadat hij de slaap uit zijn ogen heeft gewreven en een keer gegeeuwd heeft, tikt hij haar wakker en begint de dialoog met: "En jij bent?".......Met tranen over mijn wangen rolde ik van de bank toen ik dit zag! De wrange werkelijkheid gebied mij echter op te biechten, dat ikzelf ook niet de beste ben, wat betreft namen. Vaak wordt ik na concerten aangesproken door mensen die ik al tientallen keren heb gesproken. Ik weet dan nog vaak te herinneren wáár ik ze heb gezien, maar zelden nog hoe ze ook alweer heetten. Dat is een van mijn (weinige, ahum) minpunten. Ik ben een ramp in namen! Toen ik net bij de band kwam noemde ik Patrick regelmatig Richard, en vice versa.
Het is geen desinteresse, echt niet, maar namen blijven bij mij gewoon ontzettend slecht hangen. Ik belde pas geleden ene André op. Nadat we lekker bijgekletst waren, en ik terzake kwam, bleek dat ik een heel andere André aan de lijn had, als degene die ik aanvankelijk wilde bellen! Gelukkig kon hij er ook mee lachen, en was het onderwerp van gesprek niet een geplande bankoverval of iets dergelijks! Als ik een bedrijf terugbel: "U heeft gesproken met?" "Ja, hoe moet ik dat nu weer weten!" Ik raak het allemaal kwijt. Alleen erg moeilijke of aparte namen willen nogal eens blijven hangen. Raar maar waar!
Op sommige momenten wordt dat zo ontzettend irritant. Ik heb er zelfs ooit google bijgehaald! Op een feestje hadden we het over vis en vissen. Ik kende een bekende visboer "Koelewijn" (nee, niet die van Kom van dat dak af), en ik wist dat hij in ............woonde. Ik kon toch NIET op de plaatsnaam komen. Enkele 'gloeiende godvers' verder, wist ik wél te vermelden dat de mannen mobiele studio The Van (opname DVD Almkerk) daar ook vandaan kwamen. Ik wist ook nog dat er daar een jaarlijkse zwaarbeladen derby was van rivaliserende voetbalclubs: Ook dat deed bij niemand een belletje rinkelen. Ik heb mijn gsm gepakt, en net zo lang gegoogled tot ik eruit was. "SPAKENBURG!!!!" riep ik keihard, waarna iedereen mij verbaasd aankeek. Het onderwerp van gesprek was inmiddels allang weer uitgedraaid op seks, drank en voedsel, zoals dat wel meer het geval is, binnen mijn vrienden- en bekendengroep, en niemand had enig idee, waarom ik ineens Spakenburg riep.
Thuis is mijn Oostindische vorm van Alzheimer ook niet onopgemerkt gebleven. Teruggekomen uit school met de kindjes, vertelt mijn vrouw vaak over 'de moeder van die, en de moeder van die", en ik zit dan altijd te kijken, of ik water zie branden. Als ze er aan toevoegd, "die met die korte haren en rode bril" of "Die met die zwarte laarzen en bruine jas" dan komt het plaatje vaak wel weer voor de dag.
Gisteren bij het voetballen van mijn zoontje, kon ik na lange tijd, weer een keer mee op woensdagavond. Normaal is papa dan repeteren, maar dit keer kon ik mee naar de training, tot grote vreugde van mijn zoontje. Thuisgekomen wilde ik vertellen over hoe het was gegaan, en vooral hoe het liep tussen de spelertjes onderling. Nog vóórdat ik mijn verhaal begon, besefte ik, dat ik eigenlijk maar 2 namen uit mijn hoofd wist, van medespelertjes van zijn elftal. Een verhaal vertellen zou dan ook niet meevallen. Daarbij kwam het feit dat ze allemaal blond zijn, een trainingspak aanhadden, en voetbalschoenen........Ik heb toen maar verteld dat het koud was op de training!
Rij en onthoud voorzichtig!
Tijdens één van mijn recente ontspanningssessies op de porceleinen troon, bedacht ik mijzelf, dat mijn vrouw zich toch wel gelukkig mocht prijzen, dat ik bij ons degene ben die normaliter het kleinste kamertje schoonmaakt. Dit had niet in de laatste plaats te maken met de lucht die ik daar gebruikelijk achter laat. Hier dacht ik ook weer aan mijn eigen WC Experience, oftewel toiletervaring. Voor degene die het niet wist: Ik heb enkele jaren geleden een tijd gewerkt in de WC-branche: Ik desinfecteerde toiletten op diverse lokaties in Brabant. Gewapend met een kist met tovermiddelen, een paar waterdichte handschoenen, en goede moed stapte ik elke woensdagmiddag in het veel te kleine Ford Couriertje om "mijn" klanten te bezoeken, en te bevooraden met nieuw papier, nieuwe geurdoosjes, en vervolgens maakte ik ook te toiletgroep schoon, én de wasbak.
Les één was dat ik voor het toilet ALTIJD de groene doek diende te gebruiken, en voor de wasbakken de blauwe. Dit om zéér onaangename situaties te voorkomen. Dit werk ging mij goed af, ondanks dat het voor iemand van 150 kilo, wel érg kort bij de grond diende te gebeuren helaas.............. Ik had net zoals de meeste mensen die op locatie werken, leuke, en minder leuke adressen. De leuke waren de benzinestations die niet langs de snelweg lagen, en dus ook niet zo'n ontzettende hoop klanten te verwerken kregen. De allerleukste waren de fastfoodketens met de grote "M" langs de A2, waar ik vaak (nadat ik GRONDIG mijzelf had gedesinfecteerd) een beker drinken en een hamburger kreeg aangeboden.
Er waren eigenlijk maar weinig adressen waar ik niet graag kwam. Overal waren de mensen vriendelijk, en vooral in horecagelegenheden was er altijd wel tijd voor een bakkie na gedane arbeid. Grote uitzondering op de ze regel was een grote Brabantse varkensslachterij. Het was een groot bedrijf, dus een grote toiletgroep, een grote 20 persoons RVS wasbak, en een hokje met zo'n 12 urinoirs langs elkaar. Omdat mijn schoonmaakspul even de tijd moest krijgen om in te werken, zette ik dan bij de ingang mijn koffer neer, en hing ik een briefje op dat de toiletgroep tijdelijk gesloten was: Dit hield dan in dat de heren even naar de gewone pot moesten om hun blaas te legen.
Of het lag aan het 'niet kunnen lezen' óf aan het gebrek aan respect weet ik niet, maar elke keer weer, werd mijn vriendelijke verzoek genegeerd, en stond terwijl ik de laatste urinoir stond in te zepen met schoonmaakmiddel, er al weer iemand op het eerste urinoir zijn behoefte te doen, in mijn vers aangebrachte schoonmaakmiddel. Of ze het er om deden! Gelukkig is ondergetekende ook niet voor één gat te vangen, en ik besloot na enkele weken, om te beginnen met het verwijderen van urinesteen uit de hals van de potten. Hiervoor had ik 2 flessen. Een was het 'groene' zuur. Dit was verdikt zuur, met -zover dat mogelijk was- een beetje een fris luchtje. Dit was mijn onderhoudsfles. Voor éénmalige klanten, of ontzettend vastzittenden kalk en urinesteen, had ik echter nog een toverfles bij, waar ik voor gewaarschuwd was, door mijn toenmalige werkgever: Als je het op je huid krijgt, brandt hij in! Dus héél voorzichtig doseren en slechts gebruiken in noodgevallen.
Dit ontzettend stinkende, agressieve zuur gebruikte ik vanaf die dag dus bij mijn 'grote' klant, de varkensslachterij. Ik haalde de rode matjes uit de urinoirs, zette mijn koffer voor de deur, en zette de eerste 6 urinoirs vol met een bodempje van dit zware zuur. Ik kon het bijna niet meer houden van de lucht, zo scherp werd die. Het duurde inderdaad maar enkele seconden of de eerste "lompe slachter" meldde zich heel onverschillig door mijn koffer aan de kant te trappen. Vervolgens hoorde ik hem ritsen en aanleggen............
Binnen 4 seconden vluchtte hij hoestend en proestend het hokje uit, waar hij mij gniffelend achterliet. Dit tafereel herhaalde zich wekelijks met verschillende zeikers, en het was voor mij een manier om mijn werksituatie daar enorm te verbeteren! Een gast dacht slim te zijn: Hij keek welke urinoirs 'bruisten' van het zuur, en welke niet..........Hij sloeg de eerste 6 dus over en ging op pisbak nummero 7 zijn kunstje doen..........Tenminste, dat WAS de bedoeling. Ikzelf was nummertje 8 in de zeep aan het zetten, en stond voorover gebogen om de onderkant af te schrobben. Toen ik op enkele centimeters naast mij gekletter hoorde, schoot ik overeind, en vuurde de ene "godver" na de andere richting de 'wilplasser'. Hij zag gelukkig meteen aan dat het me erg aan het hart ging, wat hij stond te doen op enkele centimeters van mijn hoofd. Nog vóórdat ik 'm een verdiende opsodemieter tegen zijn grote kop kon geven, ontweek hij mijn Sorbohandschoen, en vluchtte met de leuter uit de broek het hok uit. Tjee, wat was ik driftig. Ik had m zeker mijn zijn kop een keer op de pisbak geramd, als ie niet op tijd weg was geweest!
Dit was voor mij het omslagpunt waarop ik me realiseerde dat dit werk misschien toch niet zo geschikt voor me was. Toen ik de week later de gewone toiletten moest doen op diezelfde lokatie, had er iemand zitten poepen die de Nederlandse gebruiken niet gewend was: Zijn schoenafdrukken stonden op de bril. (Hij had waarschijnlijk dus gehurkt gezeten, om zo in het gat te mikken. Dat was niet echt goed gelukt.......Zeg maar gerust: Dat was ERG SLECHT GELUKT. De stront zat overal! Ik heb de deur aan de buitenkant op slot gedraaid, en aan de beheerder doorgegeven, dat het er zelfs te goor was, om mét handschoenen aan te pakken. Ik adviseerde hem, iemand te sturen met een hogedrukspuit en een gasmasker. Toen wist ik het zeker: Dit was mijn laatste bezoek aan dit bedrijf. Ik bedankte degene die mijn werkbriefje af moest tekenen met de woorden: "Bedankt voor alles" en vervolgde met "Ik wist wel dat hier varkens geslacht werden, maar niet dat ze hier ook gingen schijten!".................
Tot zover mijn WC ervaringen. Nu maak ik alleen nog de WC's bij me thuis schoon, en dat bevalt me prima. En mocht ik hier ooit zo'n puinhoop aantreffen, dan weet ik in ieder geval welk "varken" daar strontbezopen heeft zitten 'schijten'.
Rij en poep voorzichtig!
Ik excuseer me op voorhand voor mijn taalgebruik beste lezers, maar gezien het onderwerp van deze column, is het voor mij onmogelijk om het beestje niet bij de naam te noemen. Ik doe echter mijn best om u zoveel mogelijk te ontzien van obscene taal. Je kunt (lees: Mijn vrouw kan) tegenwoordig geen programma meer opzetten, of het gaat om een of andere make-over. Of het nu tante Kaat is, die een Belgisch ontspoord gezin helpt om van hun varkensstal weer een leefbaar kot te maken, óf het is Natasja Froger die mensen helpt met haar 'gouden' hart (en daar een riante gage voor ontvangt!). Laatstgenoemde mevrouw doet mij regelmatig kokhalzen, en ik haast me dan ook altijd om in dat geval de afstandbediening zo snel mogelijk in mijn bezit te krijgen, of om te vluchten naar mijn "mokhok" zoals mijn liefste mijn studio ook wel noemt. Er zijn echter ook programma's in het foute genre die ik wel eens bekijk. Altijd benieuwd naar het eindresultaat. Vraag me niet naar de naam van het programma, maar de opzet is als volgt: Een mevrouw met wallen onder haar ogen, een blubberreet en een paardengebit, krijgt in 6 weken of 3 maanden een compleet nieuw uiterlijk: De allereerste stap is echter altijd de plastisch chirurg. Wallen weggehaald, vetrollen weggezogen, buik strakgetrokken, heel de eethoek vervangen door kronen óf een gebit, en tot overmaat van ramp, ALTIJD -maar dan ook ALTIJD- Silitietenconen (U begrijpt wat ik bedoel? Met dank aan mijn goedgeneusde vrind Marcelissen).
Waarom toch? Er zijn natuurlijk uitzonderingen op de regel, maar door de bank genomen heeft het gros van de deelnemende dames, best een goede, normale voorgevel. Dat de meeste niet meer richting het plafond priemen, maar meer richting de driezitsbank, is een kwaal die vaak met gewone borstspieroefeningen te verhelpen is. Bovendien: "Size doesn't matter!" en dat meen ik. Een vrouw van 58 kg met cup C of D, komt doorgaans alleen voor in X-rated films. Lichtgewicht dames: Houd gewoon een kleine B zoals het hoort! Waarom dan in hemelsnaam van die zoutzakken laten implanteren, oftewel vacuüm verpakte broodjes Ba Pao. Geen gewone, nee, STANDAARD 2 maten te groot, gewoon omdat het kán. Ik juich de uitvinding an-sich toe, maar 'gun' niet iedereen zo'n behandeling. Buiten het feit dat ik in 90% van de gevallen deze vorm van bespoilering foeilelijk vind, voelt het in veel gevallen ook nog eens alsof je een kipfilet uit de verpakking wilt trekken met je handen vol met groene zeep: Je voelt de implantaten gewoon zitten en wegschieten! (Mocht mijn vrouw meelezen: Heb ik van horen zeggen!). Mochten er dames meelezen, en ook in het bezit zijn van eerdergenoemde onderhuidse hulptroepen, die het hier niet mee eens zijn? Klik dan HIER.
Veel jonge knapen pimpen ook vaak hun auto op een manier dat je denkt "Moet dat nou?". Een achterspoiler zo groot als een picknicktafel, en een voorspoiler die je bij elke drempel eigenlijk zou moeten demonteren. Moet iedereen zelf weten natuurlijk. Maar probeer zo'n auto later eens te verkopen? Iedere 'normale' koper zal denken dat zo'n gespoilerde auto, he-le-maal afgejakkerd is door de eigenaar, en met die gedachten in het achterhoofd, een (erg laag) bod doen op de tupperware-car.
In principe kun je dus ook elke vrouw die de 35 gepasseerd is, en meerdere kinderen heeft gebaard op deze manier 'pimpen'. Je zou zeggen dat zulke vrouwen vervolgens minder goed in de markt liggen, gewoon omdat ze reeds de nodige kilometers hebben gemaakt en vervolgens zijn opgelapt. Het tegendeel is echter waar beste lezers: Dit soort vrouwen noemt men " MILFS", en ik vergelijk ze met overdreven uitgespoilerde auto's: Ik zou er graag een keer in willen rijden en vervolgens het gas he-le-maal onderin trappen, maar ik zou er niet snel eentje voor mezelf aanschaffen!
Rij en MILF voorzichtig!
Spam is de verzamelnaam voor rotzooi, bagger, onnodige reclame, potentieverhogende middelen, verjongingspillen, afslankmiddelen en andere rommel, die niet werkt. Één dag je mail binnenkrijgen zónder spam, is bijna net zo onmogelijk, als een uur SBS6 kijken zónder Geer óf Goor op je netvlies geprojecteerd te krijgen.
Spam is zo ontzettend irritant, en er zijn weinig tot geen goede oplossingen voor. Veel programma's filteren weliswaar je spam tussen je gewone mail uit, maar een groot risico blijft altijd dat er ook 'normale' mail in de prullenbak verdwijnt. Dus er zit niets anders op als handmatig verwijderen, dag in, dag uit. Naast spam is er nog een vééééél groter probleem: Mensen die alles maar klakkeloos geloven.
Dagelijks krijg ik mail van mensen die mij -goedbedoeld overigens- waarschuwen voor een 'nieuw' virus wat in omloop is. Ik krijg ze dagelijks: "A virtual card for you", "Budweiser Frogs" en andere ongein, die al sinds het ontstaan van internet circuleert. Deze rotzooi en bagger noemt men een 'Hoax". Dus niet waar, niet gebeurd, niet geloven! Wie heeft ze nog nooit gehad? Ria en Koos die voor hun doodzieke kind 2 cent per doorgestuurde mail krijgen? Een gratis Ericssontelefoon als je deze mail ook C.C.'t naar Anna Swelund (die uiteraard nog nooit bestaan heeft). "Als je een hart hebt, stuur je dit door. Het kost je niets!" Wel beste lezer, het kost je heel veel: Naast het feit dat op den duur niemand je mail meer serieus neemt, en in veel gevallen zelfs niet meer leest, zit er tussen de hoax-verstuurders, altijd mensen die alle geadresseerden opslaan in een bestand. Dit bestand wordt later weer gebruikt om allerlei wondermiddelen aan de man te brengen. Veel mensen die spam krijgen hebben dit dus indirect aan zichzelf te danken!
Doe niet mee aan "Stuur dit door naar minimaal 10 mensen en je zult iets zien gebeuren". "Stuur dit binnen 5 minuten door, of morgen zit je van kop tot teen onder de uitslag" en meer van dat soort onzin. Honderden van deze berichten doen al jaren de ronde op internet, en staan ook uitgebreid beschreven op www.virusalert.nl. Surf maar eens naar die site, voordat je iets verstuurd. Alle varianten staan erop. Alle broodje-aap verhalen kun je daar gevonden krijgen. Schrijf jezelf in als lid, en je krijgt gratis een waarschuwing wanneer er écht een virus in omloop is, wat gevaarlijk is. (dit is zo'n 1 a 2 x per jaar).
Stuur dit door aan iedereen in je adresboek die je telkens deze bagger stuurt, zo niet komt er een dikke toetsenist 7 jaar scheten laten naast je bed, als je nét wilt gaan slapen!
Rij en spam voorzichtig!
U kent het waarschijnlijk wel, het fenomeen plee-bekken, oftewel playbacken. Iedereen weet wat het is, niemand stoort zich eraan, het klinkt vertrouwd en het gaat niet vals. Ideaal dus. Ik ben één van de weinigen die zich stoort aan dit soort nepperij, en dat is maar goed ook misschien. Toch kan Playbacken ook leuk zijn: Wanneer op de camping of op school kindjes een artiest nadoen. Het wordt eigenlijk pas erg, wanneer een 'artiest' zichzelf nadoet!
Regelmatig zie ik echter ook leuke playback. Vorige week reed ik op de Lievekamplaan richting huis, en kwam ik iemand tegen die ogenschijnlijk met een Ipod op, Nobody's wife van Anouk volop mee aan het mee-blèren was. Dichterbij gekomen bleek echter, dat het iemand was, met een een iets te grote kauwgom.
Zelfs in mijn favoriete genre films gebeurt het regelmatig dat er na afloop van de opnames, twee of meer dames een avondje komen 'inkreunen' in het duits!!! Soms zien we zelfs voor het podium tijdens een optreden mensen playbacken: Je hebt fans die alles meezingen uit het hoofd, en je hebt fans die niet alles kennen, maar toch -waarschijnlijk uit beleefdheid- doen alsof ze alles uit het hoofd kennen. Toen ik afgelopen week in Babberich een jonge gast voor het podium "Bakkes oep ne kaai" zag meezingen, heb ik even het hoofd afgewend, en heb ik de rest van het nummer niet meer die kant op durven kijken, uit angst dat ik in een lachstuip zou schieten, die de hele avond niet meer over zou gaan.
De mooiste herinnering aan playback gaat ja-ren terug in de tijd. In "Op Volle Toeren" van Chiel Montagne, traden de Migra's op. De helft van het duo sloeg de grote trom en de deksels tijdens "In den vreemde". Echter in precies de omgekeerde volgorde! Bij elke zware klap sloeg hij op de deksel, en bij elke crash sloeg hij op een grote trom. Als manneke van 7 vond ik dit ge-wel-dig om te zien, al snapte ik er niets van.
Jaren later zag de toen nog relatief onbekende Britney Spears (I love Britney's Pears) tijdens Top of the Pops. Dit was één van haar allereerste optredens op TV vermoed ik. Terwijl zij met een headsetmicrofoon ingewikkelde dansjes stond te doen, deed zij ook een poging tot meezingen met de plaat. Echter de geluidsman had verzuimd haar stem zeer zacht te zetten. Het enige wat dan ook te horen was, was "Oh baby, baby" gevolgd door een hoop gehijg, geblaas en gekreun in de microfoon. Het klonk als een ouwe stier die een complete marathon had gelopen! Terwijl alle joepie-ik-krijg-al-schaamhaar-Britney-fans zich verwonderd af zaten te vragen wat er aan de hand was, zat ik me kostelijk te amuseren.
Uiteraard is het moeilijk, zoniet ondoenlijk om tijdens het dansen en springen ook nog fatsoenlijk te zingen, en daarom was het achteraf ook beter geweest, om Britney's microfoon af te zetten tijdens het optreden, en direct ná het nummer eventjes aan, zodat ze "Thank you" kon roepen. Het enige échte leuke aan playbacken is dus, wanneer het misgaat, of wanneer de band blijft hangen. Playbacken is dus niet per definitie slecht: Het kan érg vermakelijk zijn.
In ons geval ligt playbacken echter wat gecompliceerder, omdat wij tijdens onze shows alles live doen. Bovendien hadden wij het sowieso geen 20 jaar volgehouden als we het van onze zangcapaciteiten zouden moeten hebben. Gelukkig hebben wij fans die het zingen regelmatig van ons overnemen:
"Ik kreeg main eerste Solex:...............................................(zelf invullen)
Rij en playback voorzichtig
Het valt niet te ontkennen: Ik begin een klein vetrandje te ontwikkelen rond mijn middel. Het is niet de eerste keer dat ik dit probleem met jullie deel, en het is dan ook zeker niet de eerste poging die ik waag het enigszins binnen de normale proporties te krijgen. Samen met mijn kameraad Heino, train ik zo’n 3 x per week in de sportschool om mijn overmatige alcohol- en calorieconsumptie te compenseren met lichamelijke training. Het klinkt allemaal mooi, maar het komt er op neer dat ik me dus 3 maal per week de tyfus train om mijn weekendkilo’s kwijt te raken. Naast het feit dat het gezond is, en tevens een goedmakertje tegenover mijn mislukte ‘stoppen-met-roken’pogingen, is het dus pure noodzaak.
Het wordt weer hoog tijd om er wat aan te doen, want het dreigde weer de spuigaten uit te lopen. Na zo’n 15 minuten op de crosstrainer, raap ik mijn tong van de grond, en na een minuutje of 3 van zuchten en steunen vervolgen we de training met machines en gewichten. Na zo’n anderhalf uur, voel ik me weer helemaal het heertje natuurlijk. Dit gevoel verdwijnt echter als een donderslag bij heldere hemel wanneer ik in mijn adamskostuum langs spiegel loop na het douchen. Het gevoel dat ik er bij loop als een of andere gespierde slanke Adonis, maakt weer plaats voor de realiteit.
Toch voel ik me er goed bij, en ben blij dat ik een spreekwoordelijke stok achter de deur heb, als ik een keer geen zin heb om te trainen. Net als ieder ander die op een of andere manier traint of op een andere manier zijn lichaam in conditie wil brengen, zoek ik me suf naar ‘binnendoorwegen’ en trucs om mijn doel zo snel mogelijk te realiseren. Het zal niemand verbazen wanneer ik verklap dat er die eigenlijk weinig zijn. Om precies te zijn NUL. No pain, no gain is het devies. Veel mensen denken ook nog steeds dat sporters die anabolen gebruiken ‘er niets voor hoeven te doen’. Nou ik kan je verklappen dat het gros van mensen die aan deze middelen begint het gebruikt als aanvulling op de zware training. Zonder die noodzakelijke training zorgen anabolen alleen maar voor acne en moodswings. De meeste van die lui ploeteren zich kapot in de sportschool. Anabolica zijn slechts een hulpmiddel.
In mijn zoektocht naar het ultieme afvalzalfje, de beste vetverbranders, de vet-in-spieromzetters etc. bleek keer op keer dat de enige manier om af te vallen was: Meer verbranden als dat wat je inneemt. Weer enkele googles verder kwam ik een schema tegen wat aangaf hoelang je moest sporten om een bepaalde snack er weer af te trainen. Klik hier om deze lijst te openen. Dat gelezen hebbende zou je bijna zelfmoord plegen! Vanaf heden lees is dus geen verpakkingen meer, en ga ik ook niet meer omrekenen hoelang ik moet lopen om één snack te verbranden. Je zou er moedeloos van worden. Ik houd me het volgende maar voor: 70 kilo te zwaar, roken, en 3 x per week sporten is altijd nog beter als 70 kilo te zwaar, roken en niet sporten!
Zo, ik ga maar weer eens een halve snicker verbranden!
Rij en sport voorzichtig!
Wie kent m niet, de grote carnavalskraker van André van Duin. Waar ik het een tiental jaren geleden nog een ontzettend slecht nummer vond, geniet ik nu elke keer wanneer dit nummer sporadisch gedraaid wordt rond de carnaval. Ik heb zelfs een ringtone, ingespeeld door de stadse blazers met hetzelfde deuntje. Wat velen echter niet weten is, dat ik ALS DE DOOD ben voor paarden. Zo’n ongelooflijk sterke en imposante beesten! Geef mijn portie maar aan fikkie. Mocht er morgen een grote Rottweiler op me af komen rennen met kwaad in de zin, denk ik (ahum) dat ik hem de strot afbijt nog vóór hij zijn sterke kaken om mijn arm of been heeft gezet. (overdrijven is één van mijn handelsmerken).
Maar om terug te komen op paarden: Mijn ‘kleine’ zusje en ik schelen 3 jaar. Toen mijn zus ja-ren geleden jarig was, mocht de grote broer natuurlijk ook mee naar haar kinderfeestje. Mijn ouders hadden een bowl- en paardrijarrangement geboekt bij de Rowaldhoeve in Herpen. Een stuk of 8 vriendjes en vriendinnetjes van ‘ons Marga’ waren ook van de partij. Ik stak –met mijn 15 jaren- uiteraard met kop en schouders boven de rest uit. Waar de rest van het groepje de eerste schaamharen kon ontwaren, daar moest ik reeds wekelijks met een bosmaaier doorheen om het belangrijkste stukje vlees wat ik bezat, tevoorschijn te toveren. (Dit slechts ter indicatie, en já zie laatste phrase alinea 1).
Uiteraard keken al die bijna-brugpiepers flink tegen de grote broer op, maar dat zou spoedig veranderen! Na het bowlen ging het richting de manege, en iedereen mocht een pony uitkiezen. Ik zweette peentjes, en vroeg aan de mevrouw of ik toch alstublieft de kleinste mocht, die mij kon houden. Dat mocht. Wat ik toen nog niet wist was, dat dit mijn slechtste beslissing ooit zou kunnen worden! Het beestje bokte en sprong, en ik kon nog maar nét blijven zitten. Grote tranen biggelden over mijn wangen. Terwijl de rest van de groep rondjes reed, en van bord “A” naar bord “B” stuurden met hun pony, zat ik moord en brand te schreeuwen, tot grote hilariteit van de brugsmurfen.
Op de jaarmarkt in Nistelrode, enkele jaren later, liep ik met mijn toenmalige scharrel door de drukke straten, langs alle mooie kraampjes die voornamelijk polsbandjes, sjaaltjes en kussentjes verkochten van diverse voetbalclubs, en natuurlijk van Doe Maar. Tot mijn grote schrik zag ik in de verte een bruidskoets staan met twee gigantische joekels van zwarte paarden ervoor! Volgens kenners Arabieren genaamd. Ik zei dat mijn vriendinnetje maar vast moest doorlopen, terwijl ik even snel ging plassen zogenaamd. Ik zou haar zo weer inhalen. Ik schoot een meter voor de paarden een straatje in, en sprintte via allerlei tuintjes en inritten om vervolgens buiten adem een meter of 50 voorbij de paarden weer uit te komen! Ik zei nog: “Zo, dat lucht op!”, en dat deed het ook! Poehpoeh.
Toen ik weer jaren later met ons bandje foto’s ging maken t.b.v. onze CD Klets! En tevens voor de Ferse dag die dat bewuste weekend in het teken stond van het wilde Westen, moest ik er wederom aan geloven! Paarden! Met in mijn achterhoofd mijn aanstaande bruiloft dacht ik al te weten wát voor afschuwelijke dingen mijn vrienden en familie me zouden laten doen met de vrijgezellendag: Ze zouden me natuurlijk weer op zo’n knol zien te krijgen vreesde ik. Ik vertelde mijn verhaal aan Patrick en Richard dun Uurste, en ik besloot de stoute schoenen aan te trekken, en het wederom te proberen.
Vraag me niet hoe ik ooit op dat paard ben gekomen, ik weet het niet meer. Wat ik nog wel weet is dat het deze keer ontzettend meeviel ondanks de reuzachtige afmetingen van het beest. (Als er ergens nog bewijsmateriaal rondzwerft zul je zeggen dat dat wel meeviel, maar wederom verwijs ik graag naar alinea 1). Het dier was me goed gezind. Het bokte niet, luisterde naar commando’s en gedroeg zich voorbeeldig, ondanks het feit dat ik telkens wanneer het beest proestte, tegelijkertijd bijna mijn broek volscheet. Na de noodzakelijke foto’s ben ik snel weer van het paard geklommen en gauw in de chevrolet gaan zitten……
De dag dat mijn zwagers aan de deur stonden op zaterdagochtend de week voor het trouwen, hoefde ik natuurlijk niet lang te denken over wat er aan de hand kon zijn: Mijn vrijgezellendag! In tegenstelling tot wat ik verwachtte géén echte paarden, maar een stalen ros, sterker nog, TWEE stalen rossen aan elkaar. De hele dag verkleed als Sugar Lee Hooper van friettent naar friettent moeten fietsen. Waar iemand anders zich dood zou schamen dat hij zo voor lul fietste, kon ik maar één ding denken: Gelukkig! Geen paarden!
Rij en gallopeer voorzichtig!
Misschien hebben jullie er in de wandelgangen al van gehoord: De Rokerskerk. Dit genootschap heeft zich een geloof aangemeten, met een ‘echte’ God, waarbij de Heer geprezen wordt, en Zijn persoon geëerd word, door te roken. Is dit een (inmiddels mislukte) poging om het rookverbod te omzeilen? Dat roept natuurlijk heel de antirooklobby, maar feit is, dat de rokerskerk reeds is opgericht in 2001! Nu sta ik zelf voor de derde keer in mijn leven op het punt om voorgoed te stoppen met roken, maar ik kan het niet helpen dat ik toch met deze ‘gelovigen’ sympathiseer. Dit niet in de laatste plaats door de initiatiefnemer/voorganger van de rokerskerk. Hij zette recent zijn standpunten uiteen bij Andries Knevel. Terwijl Neerlands meest overgewaardeerde huisvrouw Catherine Keijl zich ongelooflijk aan zat te stellen, door opzettelijk te hoesten, stak deze meneer uit “geloofsovertuiging” een sigaar op tijdens de uitzending! Hilarisch. (tip: Zoek op Rokerskerk op Youtube of dumpert.nl en je kunt de uitzending terugzien).
Ik vertel niets nieuws als ik zeg dat ik KOTS van de betutteling van de Nederlands (r)overheid, en alleen al daarom vind ik deze kerk een geweldig initiatief. De voorganger/opperrooksteker draagt, hoe hilarisch, een narrenkap als hij het woord ‘Gods’ verkondigd! Ik zie hem als een soort van Tijl Uylenspieghel. Dit niet in de laatste plaats door het feit, dat hij alle Nederlanders een spiegel voor houdt…………..
Elke roker gniffelt als deze man preekt, en anderen aanschouwen met gemengde gevoelens deze nar, wanneer hij zijn standpunten uitdraagt. Het rare, en tevens geweldige aan deze Rokerskerk, is nogmaals het Tijl Uylenspieghelgehalte: In Nederland valt klaarblijkelijk alles wat uit naam van de Heer gebeurt op een of andere manier goed te praten, en zelfs eerwraak wordt niet gezien als gewone brute moord: De dader had wel degelijk een ‘juist’ motief gezien zijn geloofsovertuiging. Mijns inziens is en blijft het gewoon laffe moord, en het enige wat ik deze daders wel aan zou willen rekenen is ontoerekeningsvatbaarheid. Niet omdat zij labiel zijn: Neen, zij zijn geestelijk bedorven van huis uit. Zij moorden indien ‘nodig’ uit naam van de Profeet, zien homofielen niet als volwaardige mensen, weigeren vrouwen de hand te schudden, laat staan te reiken, en wanen zich superieur aan mensen die geen óf een ander geloof aanhangen. Uit angst voor represailles haast ik mij te schrijven, dat het hier slechts de extreme tak van de gelovigen betreft.
Bij een andere ‘populaire’ Godsdienst weigeren volgelingen hun kinderen te laten inenten, omdat de Heer dat niet toestaat. In sommige gevallen kan dit dus ernstige ziekten en zelfs de dood tot gevolg hebben! De gelovigen weigeren een bloedtransfusie voor hun gewonde kind omdat het anders niet meer ‘rein’ zou zijn. In sommige gevallen heeft dit dus de dood tot gevolg. Ik kan dit niet anders zien als brute moord! In Nederland valt dit echter onder de noemer “Vrijheid van Godsdienst”. Kijk, als zo’n mensen zélf een bloedtransfusie weigeren heb ik daar volledig vrede mee, en zij zelf -hoe onvoorstelbaar stom het moge klinken- óók! Misschien leest iemand dit over 200 jaar een terug, als wijzelf allemaal al lang het hoekje om zijn, en verbaasd zich dan, net als ik nu doe, over wat een enorm achterlijk land wij zijn. Ooit zal er toch iemand komen die hier een eind aan gaat maken? Ooit zal er toch iemand opstaan die zegt ‘Dit kan zo niet langer’. Ooit zal Nederland wakker worden, maar of er dan nog wat te redden valt?
Zelf ben ik Rooms-Katholiek, gewoon, omdat dat vroeger gebruikelijk was. Elk kind werd gedoopt in Nederland. Elk kind deed zijn communie omdat hij een horloge kreeg van tante Annie, en na enkele jaren ook het vormsel in de hoop een nieuwe fiets in ontvangst te mogen nemen. Ondergetekende is daar geen uitzondering op. Verder heeft mijn ‘geloof’ mij weinig gebracht, en ik vermoed dat het mij in de toekomst ook niet veel meer zal brengen. Op papier ben ik dus Katholiek, maar in praktijk ben ik een heiden. (Wellicht zal ik dus ooit branden in het Hellevuur, maar tegen die tijd ben ik dood, en maakt me dat dus ook niet meer uit) Even een vraag die zomaar in mij opkomt: Sterven er, nu Jomanda geen healings meer geeft, ook méér mensen in Nederland? (Ik ken trouwens wel een verhaal van iemand die weer kon lopen na het bezoeken van een healing, maar dat kwam omdat de trapper van zijn fiets afbrak toen hij naar huis wilde gaan)
Terug naar de Rokerskerk: Deze organisatie schrijft het woord roker altijd met een hoofdletter en gelooft niet in het nuttigen van spijzen vóór 10 uur ’s ochtends. Waarom niet? Omdat hún God dat zo heeft geopenbaard tijdens een visioen wat de voorzitter van de Rokerskerk had. Verders gunnen zij iedereen het beste in de wereld, en dragen zij verdraagzaamheid, gezelligheid en gemoedelijkheid uit. Nogmaals mensen, ik ga er alles aan doen om te stoppen met roken, niet in de laatste plaats omdat ik me dat verplicht voel naar mijn kinderen en gezondheid. Dat ik in de ogen van de Rokerskerk een afvallige ben, neem ik dan maar voor lief, maar of je nu roker bent of niet-roker…………Zélfs antiroker: Zeg eens eerlijk: Welk van eerdergenoemde geloofsovertuigingen is nu daadwerkelijk achterlijk? Niet de Rokerskerk, geloof ik. Zolang men anderen niet kwetst in hun geloof, moet iedereen maar geloven wat ie wil, zolang een ander daar maar op geen enkele manier last van ondervindt. Ik geloof trouwens dat ik maar eens ga schijten, en daarna in mijn nest duik!
Rij en geloof voorzichtig!
Uiteraard blijven overgeproduceerde uitgekauwde nepnummers ook circuleren in de hogere regionen. Rap-negers met tot hoer getransformeerde dansereressen, in geile clips, die ruim vóór kinderbedtijd uitgezonden worden. Ook de dames-artiesten kunnen er wat van trouwens. Met dát verschil dat die zichzelf exploiteren: Als schrijnend voorbeeld noem ik dan graag trutje Minoque en gratenpakhuis Madonna. Dit heeft niets met échte muziek te maken, maar wel met vakmanschap van een goede producer: Hij boetseert een compleet nummer speciaal op een bepaald popicoon. Vervolgens wordt er een clip bij gemonteerd, waar precies op de tel, en in de maat wisselend de kut en kont van de popster in beeld komt. Al heeft dit weinig met echte muziek te maken, het is wel bewonderenswaardig, dat dit kan. Ik bedoel dit eens een keer niet cynisch, maar ik meen het echt. Zijn zij zo slim, of is de wereld zo ontzettend stom???? Gezien de verkoopaantallen, en de populariteit van deze 'net-binnen-de-perken" quasi-porno, denk ik antwoord B.
Rockbitch Anouk is gelukkig van een ander kaliber. Ik kan zo geen tekst van Anouk bedenken die mij niet raakt. Stuk voor stuk meesterwerkjes, van deze Haagse blondine, die ik zwaar benijd om haar uitzonderlijke talent. Ik vind niet al haar nummers fantastisch hoor, maar zij is toch een van de weinige Nederlandse artiesten waarvan ik zomaar 6 of meer geweldige nummers kan opdreunen. Anouk is een van de weinigen die ondanks dat ze eigenwijs is, tóch succes heeft. Werken de meeste commerciële bands op de volgorde: Wat op dit moment hot is, dat gaan wij maken..........Anouk maakt iets, en als het hot wordt, dan is dat mooi meegenomen. Hulde Anouk. Als kantekening wil ik daarbij plaatsen, dat ik niet de mening deel van vele muzikanten die de producties top vinden klinken: De mix klinkt mij persoonlijk iets te Amerikaans, waardoor er veel verloren gaat van de ge-wel-di-ge muzikanten die aan de stukken meegewerkt hebben
Wij zijn zelf ook niet echt een band die zich bezighoudt met trends, of met wat op dit moment leeft, gelukkig, maar we proberen wel een beetje rekening te houden met wat óns publiek in de feesttent wil uiteraard. De droom dat dialectpop, of diaclectbands in het bijzonder ooit vaste voet aan wal krijgen, hebben wij reeds lang laten varen. Wij moeten het hebben van toeval. Toeval dat wij ooit het nummer "Maag ik hier rooke" schreven, wat nu, dankzij onze (r)overheid weer helemaal actueel is. Toch koppen de kranten over een ander antirookbeleidnummer, dar al meer als 50000 x gedownload is...........Rara politiepet! Ik ken het hele nummer niet, en jullie waarschijnlijk ook (nog) niet. "Ons" rooklied is reeds cult, en zal in Brabant altijd het bekendste rooklied blijven, denk ik. Muzikaal gezien is dit nummer niet één van onze muzikale hoogstandjes, maar het feit dat weinig coverbands 'm op het program hebben, wil toch ook weer zeggen, dat het toch iets meer is als een 'simpel' liedje wat "we wel effe doen".........Één ding is zeker: Wij blijven altijd échte muziek maken, en dat is ook eigenwijs, net zo eigenwijs als Anouk. Helaas heeft zij wél de looks én de stem! Misschien moet ik toch maar weer eens op dieet!?
Rij en droom voorzichtig!