Helaas valt 99,99 % van alle loterijprijzen ALTIJD in verkeerde handen. Enkele jaren terug zat ik me daar wekelijks of maandelijks wel een paar keer druk om te maken. Maar de tijd dat ik naar de Staatloterijshow kijk is ver achter me. En om wekelijks naar Caroline Tensen te moeten kijken, was voor mij reden genoeg om helemaal te stoppen met de Postcodeloterij. Ik zit al dagen trillend te wachten op de grote trekking. Als ie maar op mijn lot valt, en niet wéér verkeerd terecht komt! Want dat gebeurt - ondanks dat ik niet meer naar dit soort shows kijk- toch nog regelmatig! Enkele voorbeelden:
Er valt geldprijs van vele miljoenen in een of andere straat in Heerejezusveen, en vervolgens vraagt Gaston (Goeoeoeoeoeoeoeoeoeooeoeoeoeoeoeodenavond!) Starreveld aan de met krulspelden versierde mevrouw, wat zij met het gewonnen geld gaat doen: Nou, mevrouw had een stacaravan in Punnikendam en daar moest nodig een niewe voortent aankomen! "Misschien ook nog wel een nieuw tuinstelletje, want dat van ons is al 25 jaar oud haha". Je zou ze toch godverrrrrrrrrr kapot slaan met d'r eigen Freebeeskaart!
ALTIJD vallen grote prijzen bij dit soort mensen! Mensen die het NIET verdienen, of mensen die er NIETS mee kunnen of willen. Mensen die vinden dat geld NIET gelukkig maakt. Nou, ik heb een adresje voor u: Het is in Oss, en de bewuste man waar ik over schrijf is erg blij met elke donatie! Hij ziet er misschien niet uit of hij weinig te eten krijgt, maar dat heeft iets te maken met zijn schildklier, zegt ie zelf. Kom mensen, maak 'm blij!
Maar nee hoor. Prijswinnaars storten massaal op 'goede doelen' waarvan binnen nu en 5 jaar bekend wordt, dat het gestorte geld wél verdeeld is onder de armen, maar dan helaas de linker- en rechterarm van de directeur! Opa's van 97 winnen dikke BMW 7-series, en cabrio's, terwijl ze niet eens een doosje Simson kunnen betalen, om de band van hun fiets te plakken. Wat moeten die mensen met zo'n kansloze slurpende Duitser? Deze mensen hebben geen dromen meer. Als ze 3 miljoen winnen gaan ze daarvan elk jaar naar Turkije op vakantie, om goedkope merkkleding te scoren! Zouden ze niet in de gaten hebben dat wanneer zij straks naar de verkeerde kant van het gras liggen te kijken, de Nederlandse regering haar geld weer voor het grootste gedeelte terughaalt? Nee, IK moet die prijs winnen!
Ik heb mijn plannetje al klaar: Mijn vrienden en familieleden krijgen ieder een leuke portie euro's, met de mededeling dat wij een 'kleine' geldprijs hebben gewonnen. Tegen elke vriend en familielid vertellen we dan, dat zij absoluut de enige zijn die dat krijgen, en dat ze het daarom ook vooral niet verder mogen vertellen tegen onze andere vrienden, om zo scheve gezichten te voorkomen. Mijn ouders zullen financieel nooit nergens meer naar hoeven te kijken. Ons Pap de krijgt de grootste Kia (smaken verschillen) die er maar te krijgen is, en ons Mam krijgt een flinke zak met Euro's! Ons Mam is namelijk alleen blij als ze kan uitdelen aan de kinderen en kleinkinderen, en wat werkt beter, als een flinke zak met geld onder je bed, en nergens naar hoeven te kijken?
Uiteraard ga ik dat weggeefgeld allemaal pinnen, en 'zogenaamd' vergokken in het Holland Casino, want ik heb nu eenmaal een tyfushekel aan belasting betalen. Oók morgen als ik multimiljonair ben! Per direct zoek ik een groot huis in Belgíë waar ik mijn postadres van maak, en waar we kunnen slapen als we bij Arjan en Bianca zijn wezen buurten. De rest van het jaar mogen al onze vrienden en familie daar logeren, die vervolgens ook weer allemaal denken dat zij de enige zijn. Samen met vrouw en kinders koop ik vervolgens grond in het pitoreske Herpen, en laat daar binnen een half jaar door een aantal aannemers een huis met overdekt zwembad+sauna en speeltuin aanleggen. Voorbij de speeltuin voor mijn vrouw een 'kinderboerderij" en daar achter een grote hal met muziekstudio. Naast de muziekstudio een grote garage met vaste monteur, en stallingsmogelijkheid voor 45 Amerikaanse auto's die ik vanavond vast ga reserveren op Marktplaats.
Het spelen met de band gaat gewoon door uiteraard, en wekelijks betaal ik keurig voor iedereen de boete, die in de feesttent 'stiekem' heeft gerookt. Petej krijgt van mij een zak met geld zodat hij elke week een nieuwe leuke 'gadget' kan kopen. Raymond krijgt een vrijstaande woning met een grote schuur met drumruimte en mini-café. Patrick een vakantiehuis-met-speeltuin in Herpen (hij wil nie uit 't Fer!) naast mijn nieuwe studio. Arjan krijgt een eigen homestudio, een prachtige nieuwe gitaar met dito versterker en 6 maanden les in de bediening van élk denkbaar elektronisch apparaat. Iedereen die kan aantonen dat ie één of meer CD's van WC Experience heeft, krijgt ons volgende album helemaal gratis, en ik investeer 2 ton in de promotie van ons volgende album, zodat we eindelijk onze naam eens definitief vestigen in Nederland. En nu beste lezers, ga ik m'n winnende staatslot nog eens bekijken.....
Rij, en droom voorzichtig!
Ik bood mijn vrouw aan om voor deze gelegenheid maar eens te rijden. Mijn ouders die zich hadden laten strikken als oppas aan huis, vroeg ik of we om half 12 thuis moesten zijn........Helaas, we mochten net zo lang blijven als we wilden. Nog snel stak ik een sigaret op, en daar gingen we dan, richting mijn geboorteplaats, die ik nog steeds niet kan noemen, en waarvan ik de reden zometeen aan je uit leg.
Ik parkeerde de auto, en mokkend over het feit dat mijn buik bijna onder mijn shirt uitkwam, liepen we over het grasveld naar de feesttent. Ik begroette knorrig de vriendelijke portier die ik de zaterdag daarvoor dus ook had gezien. "Je zult me vanavond nog vaak zien" verzekerde ik hem. Hij knikte, en wist meteen wat ik bedoelde: Ik was één van de verslaafden die regelmatig naar buiten zou komen om daar zo'n aromatische ziekteverwekker te roken. De portier had echter goed nieuws: "Je mag hier gewoon roken!".
Nadat ik het hem 2 x had laten herhalen vroeg ik wat de reden was van dit ge-wel-di-ge bericht. "De kastelein gaat hier niet na 3 dagen feest, in één klap voor politie-agent spelen, en heeft dus gezegd dat iedereen gewoon mag roken" was zijn antwoord. Van mijn voornemen om de hele avond water te drinken was plotsklaps niets meer over. BIER moest ik hebben.......OBER! OBER!
Gedurende de gezellige avond werd het rookverbod regelmatig aangesneden aan onze statafel. Veel kasteleins uit de buurt hadden in overleg met hun klanten besloten, door te roken tot de eerste boete. Dus éérst een waarschuwing, en dan stevig doorroken tot ze voor de tweede keer gesnapt zouden worden. Prima plan, zeker gezien het feit dat die gasten van de controlerende instantie niet met zo heel velen waren. Mijn geboortedorp zouden ze pas over 7 jaar 'betrappen' fantaseerde ik vrolijk.....
Maar gelukkig voor alle antirokers: Er staan echter al heuse formulieren online waar iedereen die maar wil de kasteleins en organisatoren digitaal een oor aan kan naaien. Een optie om anoniem iemand te naaien is ook ingebouwd! Een "verraad" formulier, een "klikspaan, boterspaan" formulier. Niet om op te komen voor alle niet rokers en anti-rokers.....Nee het is een formulier om horeca-ondernemers kapot te krijgen.........
Weet je nog welke kastelein je ooit eens buiten gezet heeft? Welk festival mag van jou per direct afgeschaft worden? Welke uitbater gun je een dikke vette boete? Vul het formulier in, en je wensen komen uit!
Nu is waarschijnlijk bij u ook het kwarte gevallen waarom ik zo angstvallig mijn favoriete dorp geheim houdt? Juist! Dit hoeft maar één persoon te lezen, en de kastelein krijgt met terugwerkende kracht zijn eerste waarschuwing! Ik vertrouw NIEMAND meer zolang ik nog rook................
Rij en NSB voorzichtig!
Vooralsnog is mijn vrouw wat meer in haar nopjes met de huisdieren: De konijnen zijn al goed gewend in huize van Rooij. Onze cavia's, ook 2 stuks, fluiten als ze voorbij loopt, en dat lijkt me voor geen enkele vrouw vervelend. Dat de cavia's fluiten omdat ze geknisper horen, en daarom dus aan eten denken, laten we maar even buiten beschouwing. Als wij mannen naar een vrouw fluiten is dat ook niet omdat we een diepgaand gesprek over de laatste artikelen in de Privé willen beginnen....Toch? Naast de leuke dingen die het 'houden' van knaagdieren met zich meebrengt, kleven er natuurlijk ook nadelen aan dit soort huisdieren: Één van de voorwaarden die ik gesteld heb aan de aanschaf, was, dat ik ondergetekende zich niet teveel hoefde te bemoeien met het verschonen en het voeren van onze mini-kinderboerderij. Dus wat dat aangaat was het een vrij risicoloze investering voor mij.
Het grootste nadeel aan het houden van konijnen en cavia's is dat hierdoor ook andere kleine dieren aangetrokken worden. Onze kinderen zijn de afgelopen weken al meerdere keren naar binnen komen rennen, om melding te maken van een muis die zij achter de konijnenkooi weg zagen schieten, en ook in het fietsenschuurtje meldde deze grijze kraaloog zich regelmatig. Ondanks dat de kinders het 'zielig' vonden, heb ik toch mijn plicht als stoere huisvader op me genomen om een muizeval te zetten. Niet zo'n ouderwetse houten, maar een moderne van de boerenbond. Een plastic exemplaar, welke zich een jaar geleden in de huiskamer al eens heeft bewezen als een prima alternatief voor de houten versie. Binnen 2 dagen had ik een ongenode gast verstijfd tussen de klauwen zitten. Missie geslaagd dus. Ik heb dus geen moment getwijfeld om deze muizeval gisterenavond in de schuur te zetten, met als lokaas een lekker stukje kaas.
Vanochtend voordat ik naar de studio reed, ging ik even kijken of mijn jacht al succesvol was. Tot mijn grote verbazing zag ik dat de helft van de kaas weggegrist was. Ik besloot dus nog even geduld te hebben, en ging er van uit, dat muismans zich binnen niet al te lange tijd weer zou melden bij de val, voor het restant wat verankerd op de klem zat. Ik kreeg gelijk!
Hedenavond, direct toen ik thuiskwam, ben ik het fiestenschuurtje ingelopen om mijn sluwe val te checken. Beste lezers, waarschijnlijk loopt er nu bij ons achter ergens een muis op te scheppen bij zijn familie. Zowel kaas, val als muis zijn nergens te bekennen! Mijn vrouw is als de dood voor muizen, dus die komt als verdachte te vervallen. Het kan in mijn ogen dus bijna niet anders, als dat er een muis rondloopt met een klem op zijn kop. Vannacht eens goed luisteren of ik niets over de grond hoor schrapen buiten! Maar om alle andere opties uit te sluiten, onderwerp ik mijn dochter en zoon morgenochtend ook nog even aan een kruisverhoor, voordat ik het ANP inlicht!
Rij en vang voorzichtig!
Roken is vies, kankerverwekkend, en dus ook dodelijk. Punt! Je kleren gaan ervan stinken, je adem wordt slecht, je tanden bruin, je sperma zwak, je behang geel en je portemonnee raakt er van leeg. Dit gelezen hebbende kun je dan slechts één conclusie trekken: Rokers zijn óf he-le-maal debiel, óf hebben een zware vorm van verslaving aan tabak en nicotine. Aangezien ik tot de groep binnenkort verdoemde rokers behoor, houd ik het op de tweede optie. Verslaafd. Niet zonder kunnen, of niet zonder dénken te kunnen. Geestelijk en/of lichamelijk afhankelijk dus.
Terwijl drugsverslaafd Nederland massaal naar de methadonbus kan rennen, zich kan laten verzorgen en zich op kan laten nemen bij een afkickkliniek, kan rokend Nederland mooi "kapot vallen". Géén afkickklinieken, géén supersmoker-reclame, géén anti-rookmedicijnen. De Nederlandse roker mag binnenkort zelfs niet ziek worden. Als je onverhoopt de gevreesde longkanker mocht krijgen, kun je binnenkort te horen krijgen: "Eigen schuld-dikke bult". Longartsen weigeren mensen te helpen die roken! Dat mág! ONGESTRAFT!............Zouden ze iemand die een zwaar auto-ongeluk heeft gehad ook weigeren, omdat ie maar beter op had moeten letten? Waar moet dat heen met deze wereld?
Mocht u net als ik, zwaar nicotineverslaafd zijn, denk er dan aub niet aan om te stoppen! U benadeelt de Nederlandse economie! Mochten er in Nederland op 1 juli hele horden mensen stoppen met roken, dan wordt de accijns op tabak, alcohol en benzine gewoon verhoogd. Betalen zál je, als het niet uit de hoogte komt, dan uit de breedte. Stoppen met roken heeft net zoveel nut, als carpoolen en zuiniger omspringen met energie. Als onze regering te weinig inkomsten heeft, moet er iets bedacht worden om dat tekort aan te vullen.
Een 3-dubbel geisoleerd huis, met spaarlampen, dubbelglas, zonnepanelen, led- en TL-verlichting en een mega-hoog-rendementsketel betaald op dit moment het DUBBELE aan gas en licht ten opzichte van 5 jaar geleden, toen het licht op de overloop nog aan mocht blijven! Mensen denk nou niet dat je geld overhoudt, als je vandaag het lampje uit de koelkast draait! Je moet MEER verbuiken. Da's goed voor de economie. Daar kunnen weer bobo's voor aangenomen worden en gouden handdrukken door worden uitgedeeld. Stroom heeft de toekomst. Oplaadbare auto's binnen nu en 20 jaar de nieuwe 'standaard'. Géén CO2 uitstoot meer, want dat is slecht voor de ozonlaag. Als dan binnekort ook al die rokers buiten de kroeg staan, zal de opwarming van de aarde wel helemaal uit de hand lopen! De elfstedentocht van 2015 wordt niet meer op schaatsen verreden, maar gevaren in een kano! Da's nog eens lastig klunen!
In de aanloop naar het rookverbod is Nederland het verhaal voorgehouden dat het in andere landen een doorslaand succes zou zijn! Over de ontelbare faillisementen van dorpscafé's en kleine restaurantjes werd uiteraard nergens geen melding gemaakt. Het rookverbod zou en moest er gewoon komen. En nu beste lezer is het dan bijna zover! Een zwarte dag in de geschiedenis van de rookverslaafden, caféhouders, en restauranteigenaars. Zoals een bevriend kastelein als eens typeerde: Als eerste zijn alle boeren kapotgemaakt, nu is het de beurt aan de horeca.
Ik weet niet óf ik kan stoppen met roken. De wil is er, nu wilskracht nog. Die ontbreekt me op dit moment, en het op handen zijnde verbod, maakt er dat niet beter op. Je zou er asociale neigingen van krijgen! Ik kan wel janken! Hoe moet het nu in de feesttent? Hoe moet het nu in mijn stamcafé?
Zal mijn café vanaf 1 juli volzitten met cara- en astmapatiënten, die nu eindelijk rookvrij kunnen stappen? Zullen we tijdens de optredens elke 6 nummers een rookpauze moeten inlassen, zodat onze rookverslaafde fans niets hoeven missen? Ik houd mijn hart vast. Ironisch genoeg schreven we er jaren geleden al een passende tekst over............."Maag ik hier rooke?!". Binnenkort hoef je dat dus nergens meer te vragen: Je weet het antwoord al! ..........Als de rook om je hoofd is verdwenen. Zo, ik steek er nog snel één op, en dan ga ik m'n tanden poetsen, een paar eieren koken en nieuw behang kopen.
Rij en Chagrijn voorzichtig!
Nico, een neef van me, werkte als uitbener bij dat bedrijf, en hij voorspeldde mij de week vóór mijn eerste werkdag al, dat ik in de eerste dagen waarschijnlijk mijn 'vuurdoop' zou krijgen: Ze zouden diverse geintjes met me uit gaan halen. Hij noemde als voorbeeld, dat ik misschien wel op pad gestuurd zou kunnen worden om een bottenschaaf of plintentrapje te halen. Zowel een plintentrapje als deze schaaf bestonden niet, en ik zou dan ook van het kastje naar de muur gestuurd gaan worden, waar iedereen hartelijk om zou kunnen lachen. Maar dat hoorde er nu eenmaal bij. Iedereen kreeg zo'n soort geintje voor zijn kiezen in de eerste weken dat hij daar werkte.
Het toeval wilde, dat ze met mij het bottenschaaf-geintje uit wilden halen: Ik stond op dat moment te vernikkelen in de diepvries, en mijn chef en collega's vonden dat het tijd was voor een geintje. "René, haal jij even de bottenschaaf op kantoor" zei mijn chef. Ik deed alsof mijn neus bloedde, en ging richting kantoor, om daar de beruchte bottenschaaf te vragen. Ik zag ze in mijn ooghoeken genieten dat hun plannetje geslaagd was. Omdat het die dag redelijk rustig was, besloot men om de grap nog wat uit te breiden:
De 'grote' baas wist mij te melden dat de bottenschaaf kwijt was, gaf me 25 gulden, en vroeg of ik er één bij de Gamma wilde halen, omdat het bedrijf nu eenmaal niet zonder bottenschaaf kon. Ik stak het briefje in mijn zak, trok mijn bebloede overall uit, en stapte op de brommer. Mijn bestemming was echter niet de Gamma, maar mijn peettante, die zo'n 2 km verderop woonde. Nadat ik daar een lekker bakje koffie had gedronken, reed ik naar mijn ouderlijk huis. Daar dronk ik ook een bakkie mee, en at een boterham. Zo'n anderhalf uur later, reed ik terug naar het bedrijf. Daar aangekomen vertelde ik met een ernstig gezicht, dat de Gamma geen bottenschaven meer verkocht, en dat ik vervolgens dus ook maar naar 3 andere doe-het-zelfwinkels was gereden. De baas kreeg zijn 25 gulden terug en ondertussen stonden mijn collega's stonden met de ijspegels aan hun neus, en de tranen in de ogen te lachen.
Ikzelf bleef echter bloedserieus.......Ondertussen lachtte ik wel als allerhardste, maar dan discreet, in mijn vuistje!
Rij en winkel voorzichtig
Inderdaad, ik zag de auto's voor me allemaal uitvoegen richting de afrit, geen één auto reed nog rechtdoor. Binnen enkele ogenblikken zou ik waarschijnlijk weten wat er aan de hand was. En ja hoor, ik zag de eerste politieauto reeds de weg blokkeren, terwijl ik uitvoegde. Weer een eindje verder zag ik aan de zijkant van de uitvoegstrook ook al zo'n 8 a 9 politieauto's staan. Waarschijnlijk was hier sprake van een mega-ongeluk, want zoveel blauw op straat had ik nog nooit gezien. Stapvoets ging het rijtje auto's voor me omhoog, en terwijl ik in de gaten hield dat ik niet per ongeluk mijn voorganger zou aantikken, zag ik op de brug die over de weg liep 4 ME of arrestatiebussen staan! Nu was ik het spoor even bijster. Wellicht een giga drugs- en wapencontrole? Of werd er een crimineel netwerk opgerold wat in convooi richting de nationale wapenbeurs reed? Ik draaide m'n raampje open, en zag enkele agenten mij van afstand observeren. Sommige keken lachend naar mijn 'sheriffwagen', terwijl andere keken of ze al 3 weken niet gescheten hadden. Wat was er toch aan de hand?
Ik besefte dat ik alleen mijn rijbewijs maar bij had, en niet de verplichte autopapieren. Bovenaan de afslag stonden zo'n 50 ME-ers te genieten van de zon, al wachtend op de mega-arrestatie die stond te gebeuren. Tot mijn grote verbazing mocht ik bovenaan de afslag, gewoon weer naar beneden om wederom in te voegen op de A59. Nieuwsgierig achterom kijkend, voegde ik weer in. Achter mij was echter geen sprake van een zwaar ongeluk, en ook niet van maffioso die door de politie in de boeien werden geslagen. Ik snapte steeds minder van de situatie. Ik zag op de klok dat het tegen zessen liep, en besloot snel het journaal aan te zetten op de radio.
Echter van een melding over een grote actie op de A59 was geen sprake. Zelfs tijdens de verkeersinformatie werd niets verteld over de vele honderden auto's die van de weg af werden gehaald. Hopelijk zou ik de andere dag in de krant lezen wat er toch in hemelsnaam aan de hand was op mijn favoriete stukje snelweg. Zover hoefde het gelukkig niet te komen: Direct na het journaal werd er LIVE overgeschakeld naar het stadion van RKC, waar om kwart over zes de wedstrijd ADO-RKC zou beginnen! Nu viel het kwartje. Bijna de hele Brabantse politiemacht was gemobiliseerd om ADO-supporters op te vangen!
Ik vertel jullie niets nieuws als ik zeg dat tussen de échte voetbalsupporters een hoop hooligans en andere Tokkies lopen, en deze debielen waren er dus debet aan, dat het hele verkeer in en rond Waalwijk zware vertragingen opliep. Schijnbaar werkt het preventief als het hele Brabantse politiekorps je welkom heet in Waalwijk. Dus wat dat betreft, een goede zaak. Waar ik me echter zorgen over maak, zijn de gigantische kosten die zo'n actie met zich meebrengt. Schijnbaar werken stadionverboden, meldingsplicht op het politiebureau en andere voorzorgsmaatregelen nog niet voldoende tegen het schoelie onder de normale supporters. Zolang de politie die smerige relschoppers niet invalide mag meppen, of met rubber kogels in hun sodemieter mag schieten, zal dus het voetbalgeweld aanhouden......Zoals wijlen mijn Peettante vroeger al zei: "Waar moet het heen met de wereld!".
Rij, en fileer voorzichtig!
Ik heb namelijk op zijn zachtst gezegd minder prettige ervaringen met automatische incasso's. Dit zit m vaak in het feit dat bedrijven het misbruiken om zo maar inkomsten te genereren. In een oudere column kon je al lezen, dat ik ongewild nog steeds aanmaningen krijg van Telfort (Telfrot) ondanks dat ik in januari opgezegd heb. Omdat ik nooit een bevestiging van mijn opzegging heb ontvangen, staat het niet in het systeem, wat inhoudt dat ik 'gewoon' door moet betalen voor een dienst die ik niet meer afneem. Enige meewerkendheid is ver te zoeken bij dit k*tbedrijf, en je komt niet verder dan een betaald 0900 nummer waar één of andere stagair je blijft inprenten dat je 'moet' betalen. Zoals gezegd, wordt ongetwijfeld vervolgd, want ik ga nog liever 3 maanden de bajes in, als dat zij nog ooit een dubbeltje van me incasseren! En de onterechte rekeningen en herinneringen blijven maandelijks komen! Het lijkt verdomme de belastingdienst wel!
Inmiddels heb ik automatische incassozaak nummero 2 aan m'n broek hangen. Mijn vrouw schreef zich in voor de sportschool (Achmea Healthcenter in Oss). Omdat zij in praktijk net zo vaak ging sporten, als dat ik normaliter ga balletten, werd al gauw duidelijk dat zij haar lidmaatschap op moest zeggen. Navraag leerde echter dat ze dat niet meteen op kon zeggen, maar dat dat pas kon, als het abbonnement bijna verlopen was. (Ik zie niet wat het probleem is, om nu aan te geven dat je volgend jaar wilt stoppen, maar dat terzijde). De mevrouw op de sportschool vertelde dat mijn vrouw in mei op moest zeggen. Maar toen zij deze maand met haar opzegformulier aan de balie kwam, wist de persoon die op dat moment dienst had te melden dat ze te laat was! Verkeerd voorgelicht dus. Geen probleem toch? Even een belletje naar administratie, en opgelost.
Helaas kippegaas. Omdat Healthclub Achmea te kampen heeft met continu teruglopende ledenaantallen (wat waarschijnlijk met de hoge abbonnementsprijs te maken heeft) doen zij er alles aan om hun ledenaantal hoog te houden. Mijn vrouw werd meegedeeld dat zij 'automatisch' weer voor een jaar, netjes 47 per maand mocht aftikken. En een prettige dag verder. Ik heb inmiddels 2 x tevergeefs gemaild met Joost van Beckhoven van Achmea Healthclub, maar uiteraard zonder succes. Want in artikel 5 van het formulier wat mijn vrouw heeft ingevuld staat..........blablblablabla.........Betalen dus. Hij begreep wel dat de situatie voor ons erg vervelend was, mailde hij. "" Nou als het zo vervelend is, en jij begrijpt het, dan is het dus een kwestie van 1 belletje toch?" Helaas, verkeerd gedacht. Zaken zijn zaken!
Zelf heb ik jaren bij Pardoel gesport. (dat u daar niets van kunt zien, ligt niet aan de sportschool, maar aan mijn eetlust!) Toen ik over wilde stappen, formuliertje ingevuld, en per direct was het lidmaatschap afgelopen. Ik mocht zelfs nog een maand uittrainen, omdat die betaald was. Keurig! Zo hoort het. Pardoel is relatief gezien een kleine sportschool ten opzichte van Healthclub Achmea. Je zou dus vermoeden dat zo'n grote organisatie niet wakker ligt van een lid meer of minder. Wederom fout: Betalen zal je! Had je artikel 5 sub 3 alinea 2 maar moeten lezen! "Iedereen kan wel zeggen dat ie verkeerd is voorgelicht"......................
Wel beste lezer, u snapt dat ik van dit soort praktijken niet gediend ben. Ik heb per direct de automatische incasso stop laten zetten, en wederom verzocht om het abbonnement alnog stop te zetten. Iedereen tevreden! Netjes tot en met de laatste maand betaald, en als vrienden uit elkaar.
FOUT beste lezer. Achmea Healthcenter Oss gaat mij indien nodig rekeningen, herinneringen, incassobureau's en misschien zelfs deurwaarders sturen. Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan toch? Waarschijnlijk ga ik nu maar elke maand handmatig betalen, en vervolgens op de pas van mijn vrouw sporten. Als je nog een goede sportschool zoekt. Nie d'n deuze!
Rij en betaal voorzichtig!
Godversegodnondenakendegloeiendeteringsehoerigepijpzooi! ZO! Da’s eruit! Voor de meesten niet echt een grove vloek, gezien de taalontwikkeling in Nederland waarin dodelijke ziektes en aandoeningen niet zelden onderwerp van een scheldwoord zijn. Voor mij echter, gelden andere regels. Sinds ik papa ben moet ik mijn taalgebruik danig inperken, en elke zin die ik eruit slinger uitgebreid analyseren, voordat ik 'm bezig. Zag je zo’n 5 jaar geleden mensen bij mij 8 deuren verder nog verschrikt opkijken wanneer ik bijvoorbeeld op mijn vinger sloeg; Tegenwoordig koel ik mijn woede in minder krachtige termen: “Hè vervelend” of “Potverdriedubbeltjes”. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat dit soort uitingen van frustratie toch niet zo lekker opluchten als de vloek waarmee ik mijn column begin. Het is echter bittere noodzaak.
Ze leren op school al meer dan genoeg vunzige en ongepaste woorden, daar hoeft Pap zijn uitgebreide vloekvocabulaire echt niet aan toe te voegen. Gelukkig wordt er wel tegen opgetreden: Mijn nicht moest recent nog op het matje komen bij de lerares van haar zoon, omdat hij continu “de tieten van Mariëlle” aan het zingen was op school. Nu vind ik dat persoonlijk nog nét kunnen, maar school dacht daar-waarschijnlijk terecht- toch wel anders over.
Ikzelf kon het schijnbaar al op erg jonge leeftijd. Onbekend is waar ik de woorden opgepikt heb, want ook mijn ouders, hielden zoals dat goede ouders betaamt, rekening met het feit dat er een kleine van Rooij rond liep, met grote oren. Als 6-jarige hoorde mijn vader mij op 200 afstand ‘godverren’ omdat ik, net zoals bij het voorbeeld hierboven, op mijn vinger had gejast met een grote vuisthamer. (Ik dacht dat die uitgevonden waren, om spijkers nóg sneller in de plank te slaan ten opzichte van een klauwhamer). Gezien mijn twee linkerhanden, was het regelmatig raak, en het is daarom een wonder te noemen dat ik nog akkoorden gespeeld krijg met die verbrijzelde klauwen. Dagelijks hoorde mijn vader en zijn neef – die bij ons thuis een tegelbedrijf runden- dat Renéeke weer vergat zijn duim tussen spijker en plank uit te houden.
Het is één van de dingen die ik niet snel af zal leren, maar ik houd er dagelijks rekening mee: Kleine potjes hebben grote oren. Gelukkig zijn mijn kinderen nog op de leeftijd dat ze het al erg ondeugend vinden om “Ons Oma, die heeft een hele dikke kont” te zingen, en “voile voile titsooi”.Wat dat betreft is het maar goed dat ze nog geen Engels kunnen verstaan, en zo dus ook niet horen wat er op een gemiddelde dag aan pimps, ho's en hookah's voorbij komt op radio en TV.
Rij en vloek voorzichtig!
Na veel te lang op TV te zijn verschenen, is het eindelijk tot een verbod op belspelletjes gekomen. U kent ze niet? Nou, het ging ongeveer zo: Er komt een foto in beeld van een man met grijze baard en bolhoed, omringd door smurfen. Daarnaast staat VADE* ABRAHA*. En er was dan zogenaamd NIEMAND die wist wie die beste man nou toch moest zijn. Het enige wat je zou hoeven doen was bellen met 0900-nogwat, en je kon 10.000 euro komen incasseren!
Vele duizenden mensen die per minuut belden tegen een belachelijk tarief, en vervolgens nét niet uitgeloot werden. Na 35 x proberen waren ze 'door'. Dat hield in dat ze misschien teruggebeld zouden worden, wanneer ze uitgeloot zouden worden. Als ik het zo opschrijf, snap je toch niet dat er toch elke dag weer miljoenen mensen hun beltegoed verkwanselden aan die belachelijke spellen? Toch was het zo. Gelukkig is dit nu verleden tijd, maar is zal nog altijd een hekel blijven houden aan de grondleggers van dit soort programma's.
De volgende personen herinner ik me nog als kopstukken van de mega-bel-en-win spellen: Jeroen van den Boom (Jij bent zo), de gast die tegenwoordig Muziekpiet speelt, Judith Ansems (If you can't give me love, en Hermes House band) en John Williams (Help mijn man is klusser). Iedere keer als ik die koppen zie, DENK ik weer aan die irritante schooi-programma's. Driewerf BAH. In Duitsland zijn er tegenwoordig zelfs TOPLESS belspellen! Gelukkig is er hier eindelijk een algeheel verbod op deze oplichtingspraktijken. Zelfs de reclames van "Amazing Mike! Hoe doe je dat" zijn nog maar sporadisch te zien. ( Die reclames met spullen die je makkelijk onder het bed kon schuiven, waar ze vervolgens ook nooit meer onderuit kwamen).
Helaas is het nog wel bijna elke avond raak met "contactadvertenties" en "Direct live met een geile spetter uit je eigen straat". Tot vervelens toe worden deze reclames herhaald, dat is helaas ook een teken dat er mensen zijn die daadwerkelijk denken zo een date te scoren! Om ziek van te worden, maar goed.........
Ieder talentenjachtprogramma (skating, dancing, cooking with the stars on ice, of So you wanna fuck a poopstar, Holland 's got talent) heeft tegenwoordig ook een SMS-dienst: De kijker beslist mee. Moet deze kanjer winnen vanavond? SMS dan Kelly-aan naar 9090, en voor slechts een halve euro, heb je zo een gigantische invloed op de einuitslag! Tuurlijk! En al die kijkers maar sms-en!
Dat ik-ben-ook-jury-SMS-en vind ik echter nog lang niet zo erg als die godsgeklaagde pokkereclames met screensavers en beltonen. Daar moet eens snel tegen opgetreden worden! SMS Kuiken-aan naar 4949 en je hebt een kuikentje op je gsm voor 3,50!
Wat de meeste sms-ers echter niet weten is dat je naast een kuiken op je scherm, een abbonnement aan je kont hebt! Dit staat-zoals verplicht is- in onleesbare letters gedurende 0,3 seconden in het beeld. Je meldt je dus automatisch aan voor deze service. 3x per week krijg je voor 3,50 per stuk, een nieuwe "leuke" screensaver..........Hoe je jezelf af kunt melden, zal ongetwijfeld ook ergens vermeld worden, maar ik vermoed dat niemand écht weet hoe dat moet! Dit is uiteraard te belachelijk voor woorden, maar helaas wordt er niet tegen opgetreden. Het hoort er schijnbaar bij in Nederland.
Henny Vrienten en consorten zongen al ooit "Er zit een knop op je TV, die helpt je zo uit de puree". Dat is dan ook het enige advies wat ik jullie kan geven. Zappen heeft ook al geen nut: De kans dat je een zender treft waar op dat moment géén reclame is, is nog kleiner dan de kans in het weekend een Poolse auto te treffen waarvan de chauffeur niét te veel gedronken heeft. Ik kan dan ook maar één ding voorstellen wat zou kunnen helpen:
SMS FUCK-YOU-AAN of SMS val-maar-kapot-met-je-sms-service-AAN.
Rij en SMS voorzichtig!
Tja, moeilijke vraag. Kinderen hebben zuivel nodig, daar valt kaas onder, en geroosterd brood kan mijns inziens ook niet zo slecht zijn, toch? Dus ik heb maar gezegd, dat tosti's gezond zijn, alléén: Niet té veel. Ik leerde al vroeg van mijn ouders dat alles waar "te" voor staat, niet goed is, behalve dan "tevreden" en "te bed". Het is in deze tijd goed mogelijk om 'gezond' te leven, tenminste, als je het aanbod van lightproducten bekijkt. Zelf ben ik echter van mening dat het met lightproducten hetzelfde is als met alcoholvrij bier: Ik vind alcoholvrijbier als een damesslipje aan de waslijn: Het lekkere hebben ze eruit gehaald.
Het zal geen verrassing zijn voor de meeste lezers, dat alles wat mensen zoals ik lekker vinden óf dik maakt, longkanker kan veroorzaken óf enge geslachtsziektes kan opleveren. Dus enige voorzichtigheid is wel geboden, zeker gezien het feit dat ik zo'n slordige 70 kilo te zwaar ben. Eén van de nieuwere lightproducten in onze supermarkt is mayonaise: Calvé EXTRA light! Minder dan 3% vet! Nou dát klinkt nog eens goed. EXTRALIGHT! Inmiddels ben ik er ook achter wat de kracht van dit product is:
De mayonaise is zo enorm dik geklopt dat je met een kwartier knijpen, niet meer dan een halve vingerhoed rotzooi uit die fles krijgt. Vandaar dat ik het ook iedereen wil aanbevelen: Je hoeft niet bang te zijn dat je té veel gebruikt, want dat is praktisch onmogelijk! Het komt er gewoon niet uit. Door de enorme inspanning die je moet leveren om ook maar één druppel uit die fles te toveren, heb je eigenlijk al zoveel caloriën verbrand dat je zowaar een dubbele portie mag nemen!
Rij en dieet voorzichtig!
Toch heb ik tijdens het volkslied wel altijd dat speciale warme gevoel, wat een Nederlander dient te hebben, als het volkslied gespeeld of gedraaid wordt, maar dat heeft meer te maken met het feit dat ik trots ben om Nederlander te zijn. Het heeft weinig tot niets te maken met onze vorstin. Ik heb niets tegen deze mensen, geloof me. Sommige leden van het koningshuis komen me zelfs sympathiek over, maar dat neemt niet weg, dat ik er van baal dat zij op onze kosten, in St. Heerejezusveen verplicht moeten zwaaien naar alle mensen, die zich op hun beurt weer verplicht voelen om massaal te gaan kijken. Op elke hoek van de straat wordt er gedanst, koek gehapt, blik gelopen en er worden voordrachtjes gedaan.
Ik kan mezelf voorstellen dat zo'n hele koningsfamilie zich hierbij erg opgelaten voelt. En ondertussen maar vriendelijk naar mensen zwaaien, en handjes geven. Nee, ik denk dat Bea op dat moment liever met een Sudoko-puzzel op de bank had gelegen, maar dit is nu eenmaal waarvoor het Koningshuis in ere wordt gehouden. Bea en haar hele familie hebben zich voor de gelegenheid weer voor vele duizenden euro's in het nieuw laten steken, onder het mom: "Het is afschuwelijk lelijk, dús mode" . Een hoed, waarvoor standaard de koektrommel van het paleis als mal en voorbeeld dient, en daaronder een chique mantelpakje. Voor Maxima hadden de stylisten dit jaar een felroze Stewardessenpak in de aanbieding. Deze mooie vrouw staat bijna alles, ik zeg met nadruk: BIJNA ALLES. Maar goed, zittend achter mijn laptop met zwarte klompen en een afgetrapte spijkerbroek, ben ik wellicht de laatste die zich hierover druk mag maken. Maar toch:
Misschien kunnen we voorstellen, om vanaf heden wél Koninginnedag te vieren, maar daarbij vermelden, dat onze majesteit en haar familie, zich niet verplicht moeten voelen om te participeren: Ons gaat het er toch gewoon om, dat we weer een dag vrij zijn, en een goed excuus hebben om onszelf vol te laten lopen, getooid in oranje kledij. Dat is meteen ook de functionele aan Koninginnedag. Iedereen heeft een hele zooi oranjespullen op zolder staan, die er elke EK en WK voor enkele wedstrijden afgehaald worden. Ik vrees dat ook de komende EK de spullen niet lang nodig zijn, gezien de poule waarin het Nederlands elftal speelt...................Maar niet getreurd: Koninginnedag gaat volgend jaar gewoon door, dus bewaar gerust al die oranje troep!
Rij en koekhap voorzichtig!
De eerste keer dat ik vloog, was naar Amerika (Florida). Zwaar verliefd op mijn meisje, maar ik moest afscheid nemen voor 10 dagen. Zij ging met de vouwwagen naar Frankrijk, en ik met mijn ouders richting de Verenigde staten. Toen het eindelijk zover was dat ik terug naar het immer regenachtige Oss mocht, sloeg mij de schrik om het hart: Zouden we het wel halen? Zo'n 8 uur lang zat ik uitzichtloos op de meeverende vleugel te kijken van de Boeing 747, fantaserend over wat voor afschuwelijke dingen er allemaal konden gebeuren onderweg. Toen ik eindelijk mijn gedachten verplaatst had, naar het weerzien met wat ik inmiddels mijn vrouw mag noemen, en met enigzins verhoogde bloeddruk zat te fantaseren over ons eerste moment samen op de achterbank van mijn Mazda 626 (die mij toch stukken veiliger leek dan een 747) begon de man naast mij een 'sociaal ' praatje met me.
Om de eerste contacten te leggen, begon hij: "Wat is het toch wonderbaarlijk dat er helemaal NIETS aan die vleugels gelast is, maar alles gelijmd hè?" Direct verzocht ik hem om een andere gesprekspartner te zoeken, of in ieder geval niet meer te pochen over het ongelooflijke fenomeen vliegtuig. Niet snappend waar mijn vliegangst vandaan kwam, dook hij terug in zijn dikke boek, en ik vervolgde mijn fantasie vanaf het punt waar ik gebleven was.............Nog elke keer moet ik even slikken als ik moet vliegen. Het is hetzelfde als de tandarts: Je weet dat het moet gebeuren, en je weet dat het elke keer weer meevalt, maar toch stap je binnen met klamme handen, en ben je al weken ervoor dagelijks bezig met de gebeurtenis.
Mijn dochtertje heeft ook vliegangst. Toen zij anderhalf was is ze gestoken door een bij, die vervolgens door een geschrokken Opa van Rooij direct kapot werd gestampt. Om de zoveel tijd komt deze gebeurtenis bi ons over tafel. Telkens weer verteld zij helemaal hyper over die ene zomer. Om de zoveel maanden wordt zij 's nachts huilend wakker omdat ze denkt dat heel haar kamer vol met bijen zit. Het is zelfs zo erg dat ze zelfs bang is voor vliegen, en vaak ook voor vlinders. Dát mag je dus gerust vliegangst noemen.
Nu de zomer is aangebroken, komt voor vele mensen de eerste vliegangst weer om de hoek kijken, omdat ze binnenkort waarschijnlijk naar een zonnig oort vertrekken per ijzeren vogel. Gezien mijn financiële situatie, en mijn getemperd avonturisme, is de enige angst die ik nu heb, dat de zomer eraan komt. Pokkemuggen, teringbijen, klotemieren en als allerergste: Vliegen! Gadver! Ik maak ze kapot! ALLEMAAL!!!!!
Rij en vlieg voorzichtig!
Over die zwaailamp wil ik het graag eens met jullie hebben. Ik vertel niets nieuws als ik vertel dat er bij de 'Pliesie' een hoop spul rondloopt wat zichzelf boven iedereen vind staan die zij aan- of staandehouden. Omdat mijn vorige Caprice de blauw-rode zwaailampen voerde, werd ik nogal eens naar de vluchtstrook gedirigeerd door meneer de Hermandad. Het monteren van deze zwaailampen zou zwaar strafbaar zijn. Ik had echter begrepen uit een mail (die ik tot mijn grote spijt kwijt ben!) van info@politie.nl dat ik een zwaailamp mocht monteren, en zolang ik deze alleen op eigen terrein en op meetings zou gebruiken, zouden zij de láátste zijn die hierover moeilijk zouden doen. Sommige agenten konden met deze verklaring leven, en gingen er ook vanuit dat het klopte. Andere, omhooggevallen parkeerwachten, waren echter overtuigd van hun gelijk, en gingen alles tot op de bodem uitzoeken. Ik zou er nog méér van horen. Echter tot op heden (afkloppen) heb ik nog geen boete ontvangen voor het gemonteerd hebben zitten van zwaailichten. In Sevenum (Limburg) was er één pliesieman zó van plan mij een boete te geven, dat hij vroeg, of ik de lampen niet even aan wilde zetten! Uiteraard ben ik gekke Gerritje niet, en heb aan zijn verzoek geen gehoor gegeven.
Ik wil hiermee niet zeggen dat alle pliesies uit Limburg verkeerd zijn: Integendeel! Na een concert midden in de bossen van Limburg wilde ik met mijn sheriffmobiel huiswaarts keren. Zoals het een goed mens betaamd had ik uiteraard alleen Spa blauw gedronken die avond. Ik had dus ook geen problemen met de alcoholcontrolefuik (schrijf op voor scrabble!) waar we inreden. De rij voor ons leek wel 3 kilometer! Zo ver je kon zien stonden auto's stil. Om de lange rij uit te leggen wat er precies aan de hand was voorin, kwam er een agent alle auto's langs gelopen. Toen hij vlak bij mijn Sheriffwagen was, zei Peter tegen me: "Hé kijk, een collega". Lachend draaide ik het raam open, en begroette de natgerende agent met "Goedenavond collega". De man begreep echter de humor hiervan niet...............En dat was ons voordeel!
Hij nam mijn opmerking te serieus. Hij antwoordde: "Aha, een collega!" "Hmm, wij zijn bezig met een grote controle, je kent het wel." Ik knikte collegiaal. vervolgens zei hij: "Rijd maar links langs de lange rij met auto's, ik geef even door dat je er aan komt" Vervolgens nam hij zijn portofoon en gaf aan de voorste patrouillewagen door: "Komt een collega van me aan in een zwart-witte Caprice". Vriendelijk zwaaiend reden we de lange rij voorbij, en waren daardoor een half uur eerder thuis als de rest. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik de lange rij auto's met daarin WC Experiencefans, die waarschijnlijk niet begrepen, waarom de "artiesten' niet hoefde te blazen, en dus ook niet een half uur in de file hoefden!
Rij en blaas voorzichtig!
Wel beste lezers, er is een hoop wat fout te noemen is, maar waar ik me aan stoor, is dat veel muziek die mij aanspreekt ook 'fout' schijnt te zijn. Q-music is een zender die bijvoorbeeld iedere ochtend 'foute muziek' draait. Ze brengen zelfs 'foute' CD's uit, met daarop de foute muziek die ik al eerder noemde. Fout betekend dus niet per definitie dat het niet goed is kan ik stellen. De DJ's van diverse radiostations noemen iets fout, omdat het niet in hun straatje past: Alles wat cultureel verantwoord is, of alles waar iedere normale boerenlul zoals u en ik zijn schouders (én neus) voor ophaalt, dát is dus GOED? Al ja-ren wordt ons dit ingewreven, wat de DJ goed vind, is goed, en wat WIJ goedvinden, is FOUT............Ook muziek die een jaar of tien geleden dagelijks door dezelfde DJ's werd ingestart, heeft dit negatieve predikaat te pakken.
Q-music vind het dus schijnbaar niet erg, dat er duizenden foute luisteraars elke ochtend dit station opzoeken, om te luisteren naar leuke, vlotte, vrolijke muziek. Deze arbeidsvitaminekloon heeft er zelfs voor gezorgd dat eerdergenoemd station, steeds meer en meer luisteraars kreeg, en nog steeds groeiende is. Helaas denken veel DJ's dat dat aan hun ongenuanceerde, langdradige gezwam ligt (de muziek mogen zij namelijk al ja-ren niet meer zelf kiezen). Q music dankt zijn vele luisteraars aan de foute muziekuurtjes..........Helaas weinig WC Experience, maar dat zal wel net té fout zijn vermoed ik. Geen probleem, we zijn het gewend hoor. Zo lang jullie allemaal maar naar die tent blijven komen, en trouw onze cd's blijven kopen, zijn wij de laatste die klagen.........
De 'grotere' jongens waar ik nog altijd Normaal en Rowwen Heze onder schaar, worden wel met enige regelmaat gedraaid.........Echter nóóit de goede nummers. Altijd weer "Limburg" en voor de 3000ste keer "Oerend Hard". Normaalfans en RH-fans kunnen je zó een lijst onder je neus wrijven van nummers die -tig keer beter zijn, en die zij graag zouden horen. Helaas!
Ik weet al langer dat ik niet helemaal goed ben, maar vanaf heden ben ik dus 100% fout! Ik luister naar foute muziek, en sterker nog: Ik máák foute muziek, terwijl ik gekleed ben in een fout politiepak (een foute snor heb ik al jaren), maken we een fout feestje, keer op keer weer. Fout is vanaf heden dus "in"!
Volgens programmamakers op de radio, en de daarbij behorende DJ's zijn WCE-BZB-Bertus Staigerpaip-Jovinkfans en ga zo maar door dus helemaal fout. Beste lezer ik ben het daar uiteraard niet mee eens hoor, ik vind het volk wat naar de feesttenten komt he-le-maal top (een enkeling daargelaten). Kunnen we het eens niet met z'n allen voor elkaar krijgen, om eens voor wat airplay te zorgen voor de 'foute' bandjes?
Of ben ik nu mensen aan het opstoken? Dat mag natuurlijk niet, want da's fout!
Rij en luister voorzichtig!
Ik heb zijn naam niet genoemd, en dat ga ik ook niet doen. Iedereen weet op het eind van dit stuk over wie het gaat. Het is een aandachtbelustte man, ook wel mediageil genoemd. Al ja-ren word je op de Nederlandse TV met m geconfronteerd. Te kust en te keur, komt deze staatsmongool op zowel landelijke radio als TV, met idiote ideeën, initiatieven en zelfs foute liedjes. HELE foute liedjes. Alles voor de aandacht. Als de landelijke pers maar hapt. Als er ook maar één item is wat veel media-aandacht genereert, dan reken er maar op dat deze persoon het met beid handen aangrijpt, om er óf een nummer over te schrijven, óf er op een andere manier de draak mee te steken. Ook bijna elk jaar heeft ie rond de carnaval een 'hitje' klaar, terwijl hij overal waar hij komt graag laat vallen, dat hij een schurfthekel aan carnaval heeft! Hij heeft op een of andere manier de connecties om ook overal met zijn pokdalig gezicht tussen te komen. Niet alles wat hij aanraakt veranderd in goud, maar álles wat hij aanraakt krijgt media-aandacht.
Je kan mij niet wijsmaken dat ik de enige Nederlander ben die zich mateloos aan deze zielige, dwingerige man stoort. Ik zou graag zijn naam scanderen, maar zoals gezegd, dan doe ik hetzelfde wat zovelen doen: Die mislukte BN-er aandacht geven! Ik verdom het! Misschien zijn er nu nog lezers die 'de verkeerde' voor hebben, maar daar zal rap verandering in komen, als ik zometeen nog wat tips los laat. Een zak waarin je met enige privacy kunt gaan staan te pissen, lichtgevende tennisshuttles, plasgoaltjes, bussies vol met Polen, de Vogelgriep, 24 uur in een achtbaan voor een of ander vaag record, 1 april-grap met nudisten, duet met bijna alle ex-kandidaten van Idols die opvielen door hun lage IQ en tot slot de gouden tip: Koningshuisgeilaard (eerst Emily, en later Maxima-freak) en de enige Nederlander die niet in een gesticht zit ondanks dat hij vrijwillig meer als 100 x meedeed met "Te land, ter zee en in de lucht". Later toen iedereen dacht verlost te zijn van deze man, kwam hij aan de start staan met een klappertjespistool! Wel beste lezer, weet u het reeds? Zo niet, stop dan maar gerust met lezen, want ik ga zijn naam écht niet noemen in dit stuk!
Toen de-man-die-ik-niet-ga-noemen dik een jaar geleden wederom een hoop media-aandacht kreeg, omdat hij plechtig beloofde om te stoppen met al zijn irritante activiteiten, zoals op-voorhand-gefloptje singels en andere vage acties werd ik gék ge-smst door vele vrienden en bekenden, die dachten dat ik van een duivelse plaag verlost was. Ik was echter gematigd enthousiast, want bij iedereen die me vroeg waarom ik nu niet blij was, voorspelde ik al dat dit absoluut nooit het laatste zou zijn wat we van 'm zouden horen. Niemand durfde ook de weddenschap hierover met me aan: Had er ook maar één persoon de weddenschap met me aangegaan zat ik dit stuk nu niet te typen aan de keukentafel, maar vanaf mijn jacht Saint Tropez!
Mijn vrees werd bewaarheid: Binnen slechts 2 weken stond de 'beroepsmegoggel' weer op de voorpagina van de Telegraaf: Hij had een strafblad voor illegaal wapenbezit, en had ondanks dat, altijd meer als genoeg kansen gehad, om het hele koningshuis weg te vagen! Van mij had ie gemogen. Alleen al voor het feit dat ie dan een jaar of 20 geen zendtijd meer zou krijgen, alhoewel, ik vrees dat zelfs in de bajes deze persoon nog de pers op zijn hand zou krijgen. Ik stop ermee voordat ik allerlei doodverwensingen aan zijn adres ga uiten................En zoals beloofd ga ik zijn naam NIET noemen. Toch maak je mij niet wijs, dat er nu niet één lezer is die er precies hetzelfde over denkt. Negeren gáát gewoon niet! Het word je gewoon periodiek ingewreven dat deze man blijft leven. Hij kan dus schijnbaar nog wel ergens op sympathie rekenen.........
Zo, nu is het wachten op het moment dat hij dit stuk onder ogen krijgt, en vervolgens met een cameraploeg van SBS bij m'n voordeur staat, verkleed als pleeborstel, om aan mij te vragen of ik een duet met 'm wil opnemen! Het antwoord kunt u wellicht raden........................Godver doe ik het nóg! Geef ik m toch weer de aandacht die hij niet verdient. Lezers mijn nederige excuses.
Rij en irriteer voorzichtig!
Toon zag ik al als kleine jongen bij 'Op volle toeren' op TV. Via Willem van BZB kwam ik met deze doorgewinterde muzikant in contact. Het klikte meteen, en we spraken af, om een keer samen een gemeenschappelijke vriend van ons te bezoeken: Accordeonstemmer/bouwer Noud Martinali. Omdat er een Hohner-accordeon van mij al maanden stond, én omdat hij bezig is met een NIEUWE MARTINALI voor mij, werd het hoog tijd om de lange rit richting Kronenberg weer eens te wagen.
Ik pikte Toon op in Uden, en samen reden we richting Limburg, terwijl Toon verhaalde uit vervlogen tijden. Ik genoot met volle teugen, en de heenweg die normaal dik een uur in beslag neemt, nam nu voor mijn gevoel slechts 10 minuten in beslag. Toon vertelde honderduit over vroeger, en ik genoot en knikte aandachtig. Bij Noud aangekomen kwamen na de koffie de accordeons op schoot. Toon op een van Noud zijn 'handel' accordeons, en ik natuurlijk op mijn nieuwe Martinali. Ook Noud haalde een accordeon uit de kast, en terwijl de koffie koud werd, speelde we alsof het onze laatste kans was. Waar Rock 'n Rollheld Chuck Berry muzikaal zwaar verstek moest laten gaan, kreeg ik ze hier toch volop gemeten van de oude garde. Als Toon een riedeltje speelde, duizelde het mij gewoon: Als of er twee draaiorgels tegelijkertijd langs kwamen sjezen! Wat een vingervlugheid, wat een souplesse en wat een vakmanschap! Toon is één der laatste Mohikanen, die nog weten hoe een accordeon goed te bespelen. De meeste van mijn generatie zijn prutsers, al denkt Toon daar anders over......
Ook Noud stond zijn mannetje muzikaal, en dat was de eerste keer dat ik zag, dat Noud naast trekzak spelen, ook wel verdomd lekker op een knopaccordeon uit de weg kon. Om een lang verhaal niet nog langer te maken: Ik was toch wel de mínste muzikant daar in dat stoffige schuurtje in Limburg. Ik genoot van de 'ouwe garde' en van de vele musettes en andere muziekstukken die ik nog nooit had gehoord, maar prachtig klonken. Om mij niet te veel links te laten liggen zette Toon nog wat 'bekender' werk in, wat ik lekker mee kon spelen (zij het bescheiden op de achtergrond). Mijn nieuwe Martinali speelde nog wat stroefjes, maar hoe langer ik speelde, hoe beter het nieuwe instrument naar me luisterde, en hoe mooier de nieuwe handstemmen begonnen te klinken. Ik was verheugd! Iedere keer weer begon één van ons aan zijn koffie, om hem weer ongedronken terug te zetten, wanneer een ander van ons een bekend melodietje begon te spelen. De instrumenten konden maar moeilijk van schoot.
Omdat Noud weg moest die middag (dat kon ik merken aan het feit, dat ie niet continu aan een warme fles bier zat te lurken), en omdat Toon aan "hullie Toos" had beloofd dat hij rond een uur of half 2 thuis zou zijn, zetten we rond half 3 (muzikanten zijn altijd te laat) toch echt de accordeons aan de kant. Ik betaalde Noud voor de reparatie van mijn Hohner, en controleerde even of alles aan het instrument weer werkte. Alles speelde nog beter als destijds af-fabriek, en zo ben ik het gewend van Noud! Ik zette mijn eerste Martinali accordeon op de werkbank, omdat hij deze nu onder handen zou gaan nemen, en ik bewonderde nog even mijn nieuwe Martinali. Omdat ik de zak met geld nog niet bij had, zou deze nog enkele maanden blijven staan, tot mijn volgende bezoek. Noud stemde echter in, dat ik m alvast meenam, om 'te proberen'. Dat liet ik me geen 2 x zeggen. Zo blij als een klein kind, huppelde ik richting de Chevrolet, om onze terugreis te beginnen. Ook de terugweg volop praat met de 71-jaar jonge Toon. Ik zette hem thuis af, en vervolgde alleen het laatste stukje van onze lange reis. Thuisgekomen liet ik trots mijn nieuwe Martinali zien, en zat natuurlijk vol met verhalen over die middag. Terwijl ik vertelde over ons fantastische concert wat helaas verder niemand had gehoord, besefte ik me, dat ik de accordeon die ik al maanden op moest halen in Limburg, nog steeds bij Noud stond. In mijn enthousiasme was ik m gewoon vergeten! Dat wordt dus op korte termijn wéér een retourtje Kronenberg! Hopelijk heeft Toon ook tijd en zin!
Rij en accordeon voorzichtig!
Om half zeven tuften we in een rijkelijk gevulde Renault Megane (Arjan vd Broek, Papa de Graaf en ondergetekende) richting A'dam. Arjan ging uiteraard met twee petten op: Hij ging enerzijds als Rock 'n Roll-fan benieuwd naar één van de weinige-nog levende-Rock 'n Roll-iconen, en anderzijds als groot fan van de Rolling Stones. Van de laatstgenoemde band speelden 2 ex-leden in het voorprogramma van ome Chuck (Bill Wyman, en Mick Taylor) Bill Wyman, ex-bassist van de Stones, zong en baste enkele nummers, en tevens zong een donkere zangeres met een prachtige stem ook nog enkele liedjes. Het geluid was goed, alles was te verstaan, de sfeer was prima. Dit ging een perfecte avond worden.
Even later verscheen Mick Taylor ten tonele. Op de afstand waar wij stonden, kon het voor mij, net zo goed Peter Beense zijn, maar dat terzijde. Hij mummelde wat naast zijn microfoon, en op het moment dat er een rochel in de weg zat, ging hij met zijn mond richting het lulijzer, waardoor wij 'm voor ons gevoel, voor onze schoenen hoorde neervallen. Mick was óf Stoned, óf ladderzat: Mick was dieptriest. De band probeerde zijn verkeerd ingezette intro te redden, maar zelfs niet-muzikanten hoorde wel dat het zo niet hoorde te gaan. Schijnbaar vond Mick het niet nodig om voor de riante gage die hij ontving om twee nummers te spelen en zingen, ook nog even te repeteren met de band. Zonder alle Stones-fans tegen het hoofd te willen stoten: Het was een aanfluiting, met de hoofdletter 'A'. Nadat de saxofonist en toetsenist van de Rhytm Kings nog een nummer hadden gezongen, zat het matige voorprogramma erop. Een Belgische mevrouw vroeg mij: "Meneer, misschien een domme vraag, maar wás het dit?" Ik antwoorde dat wanneer dat het geval zou zijn, ik mijn geld terug zou gaan vragen bij de kassa. Dit was in ieder geval geen voorprogramma waar je zomaar 45 euries voor neer zou tellen. De mevrouw haalde opgelucht adem, en dacht net als mij, dat het échte programma nog zou beginnen................
Terwijl het licht in de HMH aanging, en Arjan voor 2,50 per consumptie (!!!) enkele biertjes op de kop tikte, werden alle versterkers van het podium getrokken en vervangen door die van de hoofdact: De enige echte Chuck Berry, met zijn band. Na een half uur, werd het licht weer gedimd, en zou de hoofdact beginnen.
Ik ga jullie de details besparen, maar hier volgen enkele kernwoorden: In-en-in-triest! Ik kan nu nog 2 pagina's schrijven over hoe slecht Chuck presteerde, hoe belabberd zijn zoon soleerde, hoe schandalig slecht het hele concert was, maar jullie zouden me toch niet geloven. Er waren zelfs mensen in de HMH die applaudiseerden na elk nummer. Als klap op de vuurpijl landden er nog twee glazen bier in onze nek waarvan helaas de rest van de avond de afzender onbekend bleef. Onder luid gejuich, kwam de zoon van Chuck vertellen dat het concert afgelopen was. Geen we "want more", geen "Oooh's" en "Aaaah's": 5000 mensen stonden verbaasd te kijken, dat het was afgelopen. Zelfs toen het licht aanging, bleven er nog mensen staan in de hoop dat het échte concert nog moest beginnen. Helaas. Het was afgelopen over en uit. En dat was ook de conclusie die wij - 4 muzikanten op weg naar huis - stilzwijgend trokken over Chuck.
Ik ben enerzijds blij dat ik de beste man in het écht heb gezien, maar anderzijds was ik jaloers op alle andere Nederlanders die deze avond thuis een herhaling van Q en Q zaten te kijken op video!
Rij, en Rock en Roll voorzichtig!
Het was in het pitoreske Westerbeek. Uitbaters van het enige café in het dorp-café d'n Twist-waren Joop en Petra Lassooij. Joop was een grote rustige man, en Petra was een vrouw die niet op haar mondje was gevallen, maar erg leuk in de omgang. Destijds vond ik Paul de Leeuw wél grappig (verstand komt met de jaren). En tijdens een act, waar ik zogenaamd Bob de Rooij was, moest Petra het nogal eens ontgelden. Uiteraard noemde ik haar Annie, en de jaren daarna is dat ook altijd zo gebleven. We speelden met ons bandje Crash, 2 x per jaar in Westerbeek. De maandag met carnaval in Dorpshuis de Schans, en rond de kermis in café d'n Twist. Het was altijd beregezellig, en we waren kind aan huis. Het ging zelfs al zover dat 'Annie' voor "diejen Dikke" al geen bier meer tapte. Dat moest ik zelf maar doen, of aan iemand anders vragen, 'Annie' deed het niet. Punt uit! Ondertussen waren we zo close met de familie, dat we met de kermis zelfs met de hele band, in het aangrensende woonhuis mochten bllijven slapen, zodat we allemaal konden drinken. De ochtend erna bleek Annie, er stukken minder mee geleden te hebben als wij. Dus terwijl ik met een shaggie in de mond, een flink gevecht zat te leveren met mijn kater, bakte zij voor ons uitsmijters met ham en kaas. Na enkele bakken koffie en 3 kussen voor 'mijn ' Annie, konden we weer huiswaarts. Kijk, dat hoef je op Pinkpop niet te proberen!
Rij en logeer voorzichtig
"Hallo, Verhulst hier"
-Ja hallo, met van Rooij uit Oss
"Awel meneer van Rooij, waarmee kan ik u helpen?"
-Beste meneer Verhulst, of mag ik Gert zeggen?-
"Zegt u maar Gert hoor!"
-Fijn Gert, zeg jij maar gewoon U-
"Ha ha"
-Gert, ik zit met een gigantisch probleem en jij kunt me helpen-
"Awel, ik heb het op het moment nogal druk begrijpt u"
-Ik begrijp het Gert, maar het duur maar even. Ik MOET het gewoon weten, en het liefst NU-
"Meneer van Rooij, mag ik weten waar dit over gaat?"
-Uiteraard Gert. Ik heb me al jaren afgevraagd hoe je het voor elkaar krijgt, om die rooie van K3 te....-
"Goedenmiddag meneer van Rooij"
Nee Gert, niet ophangen! ALSTUBLIEFT!!! Ik heb echt een serieuze vraag-
"Ik kan daarmee niet lachen meneer van Rooij"
-Duizendmaal excuus meneer Verhulst. Het spijt me, maar alstublieft help me uit de brand-
"Meneer van Rooij, ik ga zo ophangen, dus houdt u het kort aub"
-Ja Gert. Ik ben zo benieuwd hoe het werkt: Elke keer als Plop 'Plopperdeplop' zegt, gaat zijn muts omhoog, en klinkt er tegelijkertijd een belletje! Ik wil zo ontzettend graag weten hoe jullie dit voor elkaar krijgen! Ook Lui, Klus, Kwebbel, en zelfs Smul en Smal kunnen het! Hoe flikken ze dat Gert?-
-Hallo Gert? Ge-hert?-
Godver! Opgehangen! Hij zal Samson wel moeten uitlaten.............
Rij en bel voorzichtig!
Ik heb volgens kenners niet echt het lichaam om voor Tarzan door te gaan. Toch probeer ik het nog regelmatig. De laatste mislukte poging was op 2 februari jongstleden. Ik moest met Pudding optreden in mijn geboorteplaats Herpen, en er gingen veel bekenden en vrienden heen. Mijn vrouw ging ook, en was zelfs een uur eerder weg dan mij, om zeker te zijn van een goed plaatsje in de feesttent. Ik had dus nog even ‘rust’ voordat ik moest gaan optreden. Dat vind ik heerlijk! Even een uurtje ‘niksen’ op de bank hangen, koffie drinken, en shag roken. Het zou echter anders lopen. De vrouw was koud een minuut de deur uit, en ik bedacht me, dat ik nog even snel wat carnavalskleren naar beneden moest halen. Wij hebben een zolder die bereikbaar is met een ‘vaste’ vlizotrap. Een steile trap naar boven die op zolder met 2 ankers is vastgezet . Ik zoefde even snel naar boven om een belachelijke broek van zolder te grissen. 4 treden voor het eind van de trap, voelde ik hoe de trap onder me vandaan schoof. Ik aarzelde geen moment, en greep me aan de reling vast. Omdat er rechts geen voorhanden was, graaide ik slechts 1 x raak. Ik schoot naar beneden, en omdat er in een klap
Ik keek verschrikt, en verdoofd van de pijn snel om me heen, hoe nu verder te handelen. Ik zag in één oogopslag hoe de gevallen trap een grote kras over de muur van de slaapkamer van onze dochter had getrokken, en aan de andere kant klem tegen de muur was geschoven. Toen ik onder me keek, zag ik dat ik een cm of 40 boven de hoogslaper van onze dochter hing. Had ik me maar gewoon laten vallen! Een lattenbodem van een hoogslaper is eerder gerepareerd als mijn schouder! Mijn rechterarm was de dagen erna aan de binnenkant helemaal blauw, maar gelukkig kon ik er nog biertjes mee optillen. Behalve dat de palm van mijn hand open lag, was er aan mijn linkerarm niets te zien.
Nu, 5 weken later, is er helemaal niets meer te zien, maar gloeiende gloeiende wat heb ik het slecht! Mijn linkerschouder ligt al weken te vervelen. Ik kan ’s nachts niet gaan liggen hoe ik wil. Ik kan
23 febuari mochten we aantreden in St. Oedenrode. Het was een klein gezellig café met een klein podium. Het ging allemaal lekker. Volop bier in de lucht, en niets op het podium. Ideaal dus. Het tweede nummer na de pauze was de Queenmedley. Tijdens deze medley heb ik in eerste instantie weinig te doen. Ik speel het intro, en daarna probeer ik het publiek op te warmen voor ‘onze’ eigen Freddy. Tijdens het intro van ‘Voile Shitzooi’ Gooide ik mijn armen in de lucht BOEM-BOEM-KLAP, BOEM-BOEM-KLAP ging het intro……Godverdegloeiendenakendenondejuu ging van Rooij! Optreden zorgt voor adrenaline, maar helaas niet genoeg om een rotte schouder te verdoven! Ik ging in één seconde bijna dood van de pijn! Nu zegt ons mam, dat ik het ook al ver aan voel komen, maar deze steek was tataal onverwacht. Iedereen die ons in St. Oedenrode bezig heeft gezien, heeft waarschijnlijk gedacht dat het enthousiasme van het publiek me te veel werd, omdat ik met tranen in mijn ogen stond. Beste lezers, u weet de ware reden nu……….
Rij en Tarzan voorzichtig!
Een afweging die je moet maken als je een andere auto koopt, is of je een geschakelde versie wilt, of zoals tegenwoordig steeds meer mensen, een automatische versnellingsbak. Ik als Chevroletrijder, denk al jaren dat het linkse pedaal in een schakelauto zit om je airbag mee op te pompen, als dat automatisch niet gebeurd. Zo lang rijd ik dus al automaat........... Mijn ouders rijden sinds kort ook automaat, en het bevalt ze, net als 99 procent van alle automaatrijders, uitstekend. Ook de moeder van mijn kameraad Hans van Erp (a.k.a. de Poetie) heeft de grote overstap gewaagd. Zij kocht een leuke kleine auto, met daarin een automatische versnellingsbak. Het beviel haar perfect! Als ze dan toch een nadeel op moest noemen was het, dat de automaat nogal gehorig was op de snelweg, maar verder beviel het niet-hoeven-te-schakelen, perfect. Toen zij de auto zo'n 4 maanden in het bezit had, bracht ze de Poetie en mij op verzoek even naar de kroeg. Onder het rijden zag merkte ik dat de auto erg veel toeren maakte, en dat hij niet overschakelde naar de derde/laatste versnelling. Ik zag dat Corry de auto per ongeluk in de tweede versnelling had gezet, ipv in de 'D' van drive. Als automaatkenner wist ik dat ik zonder nare gevolgen deze vergissing ongedaan kon maken, door de pook een tikje riching de "D-stand" te geven.
"Wat doe jij nou?" vroeg Corry enigszins geschrokken van mijn actie. Ik excuseerde mij, en zei dat ik het had gedaan omdat ze in de verkeerde versnelling was weggereden. "Hoezo verkeerde versnelling?" vroeg Corry. Ik legde uit dat de positie "D" in een automaat de reguliere versnelling was om weg te rijden. Na enkele seconden stilte, viel bij zowel mij als Corry het kwartje: Al sinds de aanschaf had de auto niet verder geschakeld dan de 2de versnelling, omdat de verkoper 'm daar tijdens een korte proefrit ook in had gezet! Corry had nooit geweten waar de D voor diende! Sindsdien rijdt de familie van Erp, niet alleen goedkoper, maar ook nog eens met minder herrie op de snelweg!
Rij en schakel voorzichtig!
Ik had weer een typisch gevalletje 'Belabberde service' vandeweek: Omdat wij de vaste telefoon weinig tot nooit gebruikten, hadden we besloten deze op te zeggen. Het was echter mogelijk om via Tiscali toch gewoon ADSL via deze lijn te blijven ontvangen voor zo'n 20 euro per maand. Joepiedepoepie dus, dat je voor ADSL niet meer het verplichte telefoontarief hoefde af te rekenen. Ik had dus sinds 2006 een ADSL aansluiting via Tiscali. Ik heb hiermee nooit problemen ondervonden gelukkig. We maken even een sprongetje: Oktober 2007: In onze studio zouden wij het ook wenselijk vinden om te beschikken over een internetverbinding. De firma Telfort had de oplossing. Voor zo'n 20 euro per maand, kon je een modem krijgen met daarin een simkaart. Hiermee kon je onbeperkt op internet, via elke pc waaraan je het modem zou verbinden. Plug en play heet zoiets. Je steekt m erin, en het werkt...........Herstel: Het zóu moeten werken....... Toen mijn pakket (wat binnen 24 uur geleverd zou worden) na 3 dagen arriveerde, werkte het niet. De software die automatisch zou installeren, deed helemaal niets. Na enkele 0900 nummers, kreeg ik van een medewerkster van Telfort alsnog de juiste software toegestuurd, waarmee ik het modem kon installeren. Na installatie kreeg ik de melding "invalid sim" wat vertaald zou kunnen worden in "ongeldige SIM-kaart". Ik belde weer met het 0900-nummer van Tilscali, en de mevrouw aldaar, adviseerde mij om maar even bij 'Phonehouse' in Oss aan te wippen: Zij zouden mij voorzien van een deugdelijk nieuw modem. Op mijn opmerking, dat er toch echt stond dat de SIM niet goed was, reageerde zij niet. Om teleurstellingen te voorkomen, toch maar even de laptop meegenomen naar the Phonehouse.
Een jongeman stond mij te woord, en griste een gloednieuw modem uit het magazijn voor me. Deze gaf wederom de melding 'invalid SIM'. Het bleek dat mijn vrije vertaling toch aardig klopte: de fout zat in de SIM-kaart. De jongeman belde met Telfort, en na 20 minuten kreeg hij eindelijk iemand aan de lijn. Als het aan de SIM lag, moest ik even een andere SIM proberen van Tiscali. Ik had die dag een laptop bij, een pakje Zware van Nelle, een volgesnotterde zakdoek, en een bos autosleutels. Helaas had ik geen extra SIM-kaarten van Tiscali op zak. Ook de Phonehouse had deze krengen niet liggen. De man van Phonehouse nam het voor me op, en adviseerde de man van Telfort dringend binnen 24 uur een simkaart op te sturen naar mijn adres. "Meneer van Rooij heeft per slot van rekening al meer als genoeg trammelant gehad met jullie" besloot hij zijn betoog. De man reageerde met de mededeling dat ze daar niet aan konden beginnen! "Hoe moet meneer van Rooij dan in hemelsnaam ooit op internet komen via Telfort?" Daarop kon de man helaas ook geen antwoord geven, en het was ook niet zijn probleem. De knaap achter de kassa kookte ongeveer net zo van woede als ik, en vulde samen met mij het formulier in om de hele transactie af te blazen. Ik moest het modem terugsturen, en de opzegformulieren werden accuut door deze behulpzame medewerker doorgefaxt naar Telfort.
Toen ik 2 weken later bericht kreeg van mijn eigen ADSL aanbieder Tiscali, dat zij over zouden gaan naar TELFORT, snapt u beste lezer, dat ik geen moment geaarzeld heb, en direct een nieuwe ADSL-aanbieder heb gezocht. Deze liet mij formulieren tekenen om Tiscali op te zeggen, en Levix aan te sluiten. Dat lukte..................Dacht ik. Na een week had ik ADSL via een ander bedrijf, de Tiscaliaansluiting, was gemigreerd naar een Levixaansluiting. Wat schetse echter mijn verbazing?
Toen ik de stand van zaken op mijn lopende rekening nakeek, bleek dat er 24 euro afgeschreven was door Telfort! Dat kon toch niet? Het modem was destijds teruggestuurd, en het ADSL-abbonnement was opgezegd. Alles bij elkaar heb ik dus zeker anderhalf uur met diverse medewerkers van Telfort (allen wél vriendelijk, maar dat terzijde) aan de lijn gezeten, om uit te kunnen zoeken waar die afschrijving vandaan kwam. Zo'n 7 telefoontjes later, bleek dat ik bij Telfort mobiel aan het uitzoeken was, terwijl het toch echt een Telfort breedband betrof. Dus wéér een ander Telfortnummer gedraaid. Hier vertelde een wederom vriendelijke man, dat Telfort destijds Tiscali had overgenomen, en dat ik weer lid zou zijn tot oktober 2009. Hij kon het abbonnement niet stopzetten! Ik heb dus adsl via Levix, maar betaal ook nog voor een aansluiting die ik niet heb bij Telfort! Ik zou en ik kon hier absoluut niets aan doen volgens de medewerker van dit bedrijf.
Gelukkig was de medewerktster van de Postbank mij goed ter wille, en blokkeerde op mijn verzoek de automatische incasso richting Telfort. ZO! Dat had ik beter 19 telefoontjes geleden al kunnen doen! Nu ga ik zitten wachten op een telefoontje van de firma Telfort, waarom ze geen geld meer kunnen incasseren.
Wordt nog ooit vervolgd (vrees ik)
Rij en bakkelei voorzichig!
In de Gloria, en van je hieperdepiep Hoera! Altijd was het gezellig op mijn verjaardagen, volop feest, vrienden die ik allang niet meer zie, of familie die allang niet meer leeft: Het was stampvol, gezellig, en we gingen door tot vroeg in de morgen. De dag erna, ook nog even het fustje leegmaken met z'n allen, en dat liep dan automatisch weer uit, op één grote zuippartij bij huize van Rooij. Tot dat het afschuwelijke moment kwam: Mijn dertigste verjaardag! Naast de tandarts één van de dingen waar ik absoluut niet naar uitkeek. 30 jaar was voor mij een afsluiting van een periode, alsof je 'jonge' leven afgelopen was. Dertig! Dat klinkt nog eens oud......Vanaf je 12de jaar kijk je uit naar het jaar dat je 16 wordt, en kan gaan brommeren en bierdrinken. Vanaf je 16de kijk je uit naar je 18de, zodat je auto mag gaan rijden. Vanaf je 18 kijk je uit naar het moment dat je 'volwassen' bent. Officieel is dat je 21ste. Na die tijd is er eigenlijk weinig, om qua leeftijd naar uit te kijken. Na die periode kwam echter toch nog het allemooiste moment van mijn leven: Papa worden. Een schitterende onbeschrijfelijke ervaring, die je niet uit kunt leggen, maar die iedereen kent, die het inmiddels is. Je bent vader, je hebt kindjes die helemaal van je afhankelijk zijn, een directe afstammeling van jezelf, die je alle geluk van de wereld gunt, en die je wilt beschermen tegen de grote boze wereld. De wereld, de mening van anderen, niets kan je op dat speciale moment nog schelen, als jouw kind of kinderen maar niets te kort komen, dát is het enige echte belangrijke in het leven........
Je verjaardag vieren wordt op dat moment natuurlijk wel even anders. Je kunt wel lekker doorgaan tot 5 uur 's ochtends, maar om half 7 melden de kinderen zich weer, die de avond ervoor ook laat naar bed gingen (half 10), zij zijn weer topfit, en hebben zin in een nieuwe leuke dag. Snoepjes, drinken, TV kijken, spelen, knutselen en kleuren. Het is dus gewoon verstandiger om de verjaardag maar wat ingetogen te vieren, geheel in het belang van jezelf: Met de jaren, komen ook de gebreken! Kon ik vroeger da-gen doorgaan met drinken feesten en lallen, tegenwoordig moet ik als 'ouwe lul' , soms 2 dagen bijkomen van een 'normaal' feestje. Om maar helemaal te zwijgen van een heuse zuippartij. Vóór je 30ste was het belangrijkste onderwerp van gesprek, het vorige feestje van Jan of Piet, waar het o zo gezellig uit de hand was gelopen, en het volgende feestje wat er al weer aan zat te komen. Op dat volgende feestje was jouw feest dan weer onderwerp van gesprek, en sprak iedereen de hoop uit, dat ook dat feest weer net zo onvergetelijk zou worden............Wat kan het leven toch simpel zijn. Van maandag tm vrijdag uitkijken naar het weekend, en van het ene feestje, uitkijken naar het andere feestje..............
Maar op mijn leeftijd is er weinig meer om naar uit te kijken: Het volgende feestje, is er ook weer zo een, waar alle dertigers zich voor opdirken. Vol in de make-up en strak in het pak naar vrienden toe, alsof je naar een superchique feest mag. Na de felicitaties zak je in - of in mijn geval vaak dóór- een tuinstoel, eet je koude schotel van wegwerpbordjes, en drink je flesjes bier leeg, tot dat je merkt dat bijna iedereen al weer naar huis is, omdat de babysit ook naar bed moest, of omdat ze de zakken al volledig vol hadden. (Dertigers plegen vaak extra snel te drinken, omdat de vrouwen die vaak aangewezen worden als chauffeur, rond een uur of half 1 naar huis willen, omdat zij degene zijn, die dan ook weer aangewezen worden, als ouder die er 's ochtends weer uitmogen, omdat zij per slot van rekening niet gedronken hebben).............Het cirkeltje is weer rond.............Nee, op je dertigste valt er weinig meer te feesten.
Op je dertigste moet je naar de kroeg, naar de tent of naar een concert! De kinderen bij oma en opa, en je weer een avond 'jong' voelen. 's Ochtends uitslapen, de rest van de dag een kater hebben, en de rest van het weekend ook geen plannen maken, want dat kan je ouwe lijf niet meer aan. Dat moet herstellen!
Inmiddels ben ik zover dat ik vrijdag 37 wordt! Ik zie de veertig jaar korterbij kruipen, maar dat maakt me niet uit. 30 of 40 jarige zitten in hetelfde schuitje. Te oud om jong te zijn, en te jong om oud te zijn. Als je de magische leeftijdgrens van 30 gepasseerd bent, is er weinig meer om naar uit te kijken..............Goed, je bent zo jong als je jezelf voelt, maar beste lezers, u moest eens weten hoe 'jong' ik me voel na een verjaardagsfeest! Voor mij dit jaar géén verjaardagsfeest.:
Mijn vrouw zal die afschuwelijke Gouden kooi wel weer kijken, en ik surf ondertussen chagrijnig op internet van a punt com naar b punt com hopend op een enigzins passende afsluiting van mijn verjaardagsfeest: Porno, en daarna een goede nachtrust!
Lang zal ik leven.
Rij en Ouwe lul voorzichtig!
Dat zijn de bedrijven die gewoon de familienaam gebruiken. Echter ook zij hadden er in sommige gevallen beter aan gedaan, de eerste letters van hun eigen naam te gebruiken. Enkele schrijnende voorbeelden volgen hier: Taxibedrijf BERM kan mijn onvolwaardige vertrouwen in eerste instantie niet winnen, evenals Taxi Goverde (een 'D" tussen de O en de V, en de chauffeur wéét dat je baalt dat ie te laat is!) Niets ten nadele trouwens voor eerder genoemde bedrijven, die in tegenstelling tot wat hun naam doet vermoeden, goede service verlenen. Zo hebben we ook Horesca Até in Raamsdonksveer. In eerste instantie dacht ik dat de beletteraar van het gebouw een fout had gemaakt, en dat het Horeca Saté moest zijn. Niets bleek minder waar. Tijdens onze gesprekken binnen de band, nemen wij met veel plezier de bedrijven door, die nog niet bestaan, maar er zeker ooit eens gaan komen: Tomatenkwekerij 't Centrum, Shoarmatent d'n Belse wafel, Begrafenisonderneming Zand Erover, Balletschool Horrelvoet, en ga zo maar even door.
Vaak krijgen wij de vraag hoe we in hemelsnaam aan de naam WC EXPERIENCE komen. Het antwoord is echter altijd een hele teleurstelling, als blijkt dat dit slechts een aftreksel is van de Jimmy Hendrix-experience, samengevoegd, met de letters WC, omdat deze staan voor de humor die de band bij oprichting vooral probeerde ten toon te spreiden. Scheten boeren, en onderbroekenlol. Anno 2008 proberen we dit zoveel mogelijk in te perken, maar vooralsnog, zal Oosoma, en Pannekoek in m'n onderbroek onlosmakelijk met WC EXPERIENCE in verband gebracht worden. Maar mochten we ooit internationaal gaan, dan hebben we in ieder geval geen problemen met onze naam. The Double You Cee Experience..........What's in a name!
Wist u trouwens dat Hippopotomonstrosesquippedaliofobie betekend, dat je angst voor lange woorden hebt?!?!?!?!?! Het moet niet gekker worden. Persoonlijk vind ik dyslectie al een moeilijk woord, maar hoe moet dat voor iemand zijn, die er aan lijdt?
Rij en fantaseer voorzichtig!
In mijn geboorteplaats Herpen staat één van mijn favoriete kroegen, Thekes. Bij Thekes in de zaal zit ieder jaar een 2 persoonsorkest te spelen. In de tent probeert William (de uitbater) ieder jaar een populaire act te boeken. Al ja-ren aan een stuk spelen op maandagavond de Sjonnies, die ik op zich goed bij carnaval vind passen. Zij spelen echter 'slechts' een set van zo'n 45 minuten. De rest van de avond wordt gevuld met muziek van een DJ. Deze heeft net zoveel binding met carnaval, als ikzelf met Sonja Bakker: Ik ken haar van gezicht, en daar wilde ik het bij houden! De ene na de andere foempplaat werd ingestart in afwachting van de Sjonnies. Daarna kwam de semi-live act uit Nijmegen, waardoor alleen al door de fijne afwisseling, de tent compleet uit zijn dak ging. Eindelijk MUZIEK! Nog vóór de heren weer in de bus zaten naar hun volgende schnabbel, nam de DJ het weer over.
Scheepshoorns en 'handjes in de lucht' was weer het devies. Je begrijpt dat ik na de Sjonnies te hebben gezien en gehoord, weer snel richting zaal vluchtte, waar de tweenmansformatie zat te spelen. Gelukkig zat er op de zondag een top 40-coverband. Niet dat zij zoveel carnavalsmuziek speelde, maar het was in ieder geval MUZIEK. In de auto op weg naar een optocht, hoorde ik op Omroep Brabant, dat er een dweilkapel uit de optocht in Lampegat (Eindhoven) was gestapt, omdat zij tijdens de optocht achter een praalwagen zaten die zo'n ontzettende kutmuziek draaide, waar niet bovenuit te komen was. De kapel werd compleet weggevaagd! Bij iedere optocht die ik bezocht waren wat Pap en Puddingliedjes te horen, en gelukkig ook WC Experience. Voor de rest was het 'BONK' wat de klok sloeg. Na 4 dagen carnaval kwam ik op dinsdagavond bij mijn andere stamkroeg Boetje. Het was er niet druk, maar wel gezellig, en binnen een minuut na binnenkomst hoorde ik door de speakers "Waar is de steek van de keizer" van André van Duin, gevolgd door 'Er staat een paard in de gang".
Ik had bijna tranen in mijn ogen! Het allermooiste was nog wel, dat ik aan iedereen kon vertellen tijdens 'Bloemetjesgordijn" dat ik dit GE-WEl-DIG vond, zonder daarbij de luisteraar zijn oor bijna op te moeten vreten. Met andere woorden: De muziek was stevig, maar er wás nog bovenuit te komen. Dit jaar is er gelukkig weer wat goeie carnvalsmuziek voorhanden, echter het punt is: wordt ie gedraaid?????????? Oproep aan alle DJ's die dit lezen:
U hoeft echt niet om mij een plezier te doen, Wc experience te draaien. Ook Pap en Pudding laat mij koud, maar enkele andere suggesties wil ik u toch graag van de hand doen!
Dit zijn 'zomaar' enkele nummers die nog het 'echte' carnavalsgevoel uitdragen. Verder wil ik u aanraden om ouwe koeien uit de sloot te halen:
Dit zijn slechts enkele suggesties. Om het voor u wat draaglijker te maken, kunt u er links en rechts een sample van een scheepshoorn doorheen jassen! Is dit niet u ding is, is het misschien raadzaam om uzelf ziek te melden, en de kastelein de volgende links door te sturen:
Echte muziek1 - echte muziek 2 - echte muziek 3 - echte muziek 4
Rij en toeter voorzichtig! ALAAF!
Vroeger liep ik met mijn zus in Herpen mee tijdens de optocht, tegenwoordig sta ik met vrouw en kinders aan de kant te kijken. Wat mij altijd bijgebleven is, is het optreden van de Germa's. Dit waren 2 zussen uit Herpen Gerrie en Martha, die met carnaval optraden met gezellige nummers als "De kanarie van Arie" en "De dames van de frituur". Dit heb ik één keer live mogen aanschouwen in café Sports in Herpen. (tegenwoordig kom ik hier nog steeds, echter nu om te wokken. De enige overeenkomst die er nu nog is met vroeger, is dat er veel mensen staan met kleine oogjes, destijds het gevolg van overmatige alcoholconsumptie, tegenwoordig dus genetisch bepaald). Ik vierde in mijn jeugd carnaval in 'De Kuil' in Herpen. Dit was een gemeenschapshuis, recht tegenover een café. Hier draaide 'Disco Din', en ik vond het geweldig. Echter piepte ik stiekem vaak naar de overkant naar 'Thekes' waar echte LIVE muziek zat. Ik stond dan tussen de grote mensen, met verwondering te kijken naar echte muzikanten. Dát zou ik ook nog ooit willen doen! In een echte liveband.................Maandag met de carnaval zit ik samen met mijn dikke vrienden 'de Groot' en de 'Poetie' in de jury van een liedjesfestival in diezelfde zaal Thekes waar ik destijds met grote ogen livemuziek stond te bewonderen. Naast ons aan tafel, zal dit jaar ook de helft van de Germa's zitten, één van mijn jeugdidolen! Op dit soort momenten besef ik weer dat mijn leven in grote lijnen precies gelopen is, zoals ik het altijd gewild heb: Muziek is mijn leven!
In Schaijk woont René Derks. René is al sinds mijn 17de een goede kameraad van me, die ik helaas veel te weinig zie. Hij zat destijds bij Carnavalsclub 'Gedurig Wispelturig" uit Schaijk, en zij bouwden elk jaar een fantastische wagen. Omdat de tijd begon te dringen en het bouwen niet echt op wilde schieten, werd besloten een bouwmarathon te organiseren. 24 uur onafgebroken werken aan de carnavalswagen, om zo wat tijdwinst te boeken. Mij leek dit geweldig, en ik snorde dan ook op mijn Puch Maxi richting Schaijk op een koude zaterdagochtend. Het werd een etmaal vol gezelligheid, friet, bier een ijs. Kan ik tegenwoordig op ieder gewenst moment in diepe slaap vallen, destijds kon ik op ieder gewenst moment wakker blijven. Er werd volop geplakt, maar er werd ook volop lol getrapt. De 24 uur vlogen letterlijk voorbij. Toch was ik blij dat ik de Zondagochtend weer in de ijzige kou richting Oss kon pruttelen, want daar zou mijn warme bedje wachten. Wat ik verzuimd had te doen, was kijken of ik genoeg mengsmering in mijn tank had! Midden in de polder stopte mijn ondermaatse brommertje demonstratief met pruttelen. Gelukkig had ik nog een reservestand op mijn tank zitten. Echter tot thuis kon dit mij niet brengen. Ik heb de laatste 5 kilometer te voet afgelegd, zuchtend en steunend, en zo af en toe nog hevig vloekend op die pokkebrommer, terwijl e.e.a. toch echt aan mezelf te wijten was. Eindelijk thuisgekomen plofte ik met bevroren tenen en vingertoppen op mijn bed, en heb die dag verder weinig anders meer gedaan als slapen. Ik zou niet meer weten op welke plek de wagen is geëindigd, maar ik weet nog wel hoe lang 5 km kan zijn na het verorberen van 6 frikandellen speciaal, 2 supertjes, 1 milkshake en een 'ijsje' van 10 gulden!
Om dit voor velen wellicht saaie verhaal niet nog langer te maken wil ik besluiten met mijn conclusie: Ik heb carnaval gevierd in Herpen en Schaijk. Heb genoten in Geffen en Loosbroek. Heb gespeeld van Westerbeek tot Terheijden, met de dweilkapel gespeeld in Oss en Berghem, en ik kan alleen maar concluderen, dat iedereen die zegt, dat carnaval in zijn of haar woonplaats de beste is, helemaal gelijk heeft! Het maakt mij niet uit waar.....................ALS IK ER MAAR BIJ KAN ZIJN en als het effe kan met LIVE MUZIEK en ECHTE BLAZERS.
Rij en carnaval voorzichtig.
Wie kent het niet? Na een avond stappen, als alle Nederlandse cafetariahouders allang op bed liggen, zijn daar gelukkig nog de Shoarmatenten, en grillrooms. Ook ná sluitingstijd mag je binnen, en tegen woekerprijzen maken verkopen ze je stukken dood varken, die doorgaan schaap. Zelfs friet staat op het menu. Deze wordt gebakken in vet waarvan Rob de Geus (De man met het paardengebit van het programma Smaakpolitie) een lichte vorm van hondsdolheid zou krijgen! Lekker! Veel en vettig is het devies. Niet te zuinig met de knoflooksaus, en ook links en rechts wat tomatensaus. Daarna moe, voldaan en compleet volgevreten, naar huis, waar je lichaam de overmatige alcoholconsumptie van die avond kan verwerken. ’s Nachts wordt je zo’n 7 x wakker van het maagzuur, maar dat mag de pret niet drukken. De ochtend erna ruikt de slaapkamer alsof er al wekenlang kadavers opgestapeld liggen. (Toen ik nog thuis woonde, zette mijn moeder een half uur voordat ze mij uit bed rammelde, alle deuren en ramen van de overige kamers open, en vervolgens mijn slaapkamerdeur en –raam om de smerige lucht zo snel mogelijk buiten de deur te krijgen).
Ook kunnen zij bezorgen. Hier wordt dankbaar gebruik van gemaakt door mensen die op zondagmiddag te lui zijn om naar de friettent te lopen. Ondergetekende behoort tot die categorie. Wie kent er niet het in gebrekkig Nederlands uitgesproken standaardantwoord “Ofer half uurtje drie kwartier” wanneer je na je bestelling geplaatst te hebben vraagt hoe lang het nog duurt. Als dan na een dik uur wachten eindelijk je koude schotel arriveert, die toch echt besteld was als een kipschotel, blijkt wanneer de courier in zijn afgetrapte Golf de straat al uit is, dat de bestelling niet compleet is. Extra broodjes ontbreken. De salade die je los in een bakje zou krijgen, staat nog los in de keuken van de shoarmaboer, en de extra bestelde tomatensaus blijkt hete saus te zijn. Als ik dit voor de zoveelste keer op mijn bord krijg, knapt er bij iets. Ik bel dan he-le-maal over de zeik Yusuf, Ali of Achmed terug, met de mededeling dat mijn bestelling ALWEER niet klopt. Er wordt dan wat gemompeld tegen de incompetente neef, die die avond invalt voor de vaste kebabsnijer, en vervolgens komt de man weer aan de lijn, waar hij helemaal op de automatische piloot de regel “Sorry ies foudtje” opdreunt, gevolgd door “Folgend kier graties bliekje Colla menier”.
Ja-ren hebben we het geprobeerd, mijn vrouw en ik: Alle flyers vol met spelfouten van diverse shoarma en pizzaboeren bewaren in de la van de salontafel. Bij de bovenste beginnen, en zo naar beneden werken. Als er een bestelling niet klopt? Flyer van deze zaak in de prullenbak. Nou, beste lezers, binnen enkele maanden is de la helemaal leeg! Ik bestel daarom voortaan standaard een ‘graties bliekje Colla” mee, omdat mijn bestelling niet klopte, de keer ervoor. Dit blikje komt gelukkig dan wel zonder een enkele vraag, gewoon mee met de bestelling. Tot mijn grote spijt worden dan wel weer de pittabroodjes met kaas vergeten, waardoor het ook weer terecht is dat er een blikje bijzit. Ze hadden er GOFFERDEGOFFER wel een hele tray bij kunnen leveren onderhand!
Daarom mijn “Gat in de markt”!
Begin een friettent die thuis bezorgt. Maakt niet uit dat je producten 2 x zo duur zijn als bij een normale friettent, als de bestellingen maar op tijd zijn, EN kloppen. Als extra service zou je er ook shoarma, kebab en pizza bij kunnen verkopen. Ik zou dit liever bij iemand bestellen die mij kan verstaan, en waarvoor ik niet 3 x in let-ter-gre-pen mijn straat en huisnummer door de telefoon hoef te schreeuwen. En zo denken gegarandeerd meer mensen. Als dát geen gat in de markt is weet ik het ook niet meer! Bovendien krijg je het na juni dit jaar, NOG drukker, omdat er dan nergens meer gerookt mag worden: Nog een reden voor veel mensen om thuis te gaan ‘uit eten’. Mocht je friettent een groot succes worden, zoals ik je nu voorspel: Denk dan ook een keer aan mij. Ik hoef geen geld, maar een gratis blikje Cola bij een kloppende bestelling, die warm en op tijd is! Na 3 kloppende bestellingen krijg je zelfs fooi!
Rij en bezorg voorzichtig!
Het laatste optreden van dit jaar was in Steenbergen. Steenbergen is vanaf Oss zo'n anderhalf uur rijden. Normaal merk ik daar weinig van, want Petej komt mij altijd ophalen, en op de heenweg vliegt de tijd om, omdat Petej continu zit te lullen en te wauwelen. De terugweg gaat snel omdat ik bij het uitrijden van een dorp of stad al vaak in diepe slaap ben. Dit keer moest ik echter zelf rijden. Heen is dat vaak geen probleem, maar terug heb ik na een avond Rock 'n Loll altijd de grootste moeite om wakker te blijven. Voordat ik wegreed ging ik dus even in de voorrust: Ik ging een half uurtje op bed liggen, om zo fris en fruitig aan de reis te beginnen. (Ongelooflijk dat er mensen zijn die in één ruk naar Spanje knallen, ik heb al moeite met de Provinicie Zeeland!). Mijn vrouw riep, het was de hoogste tijd. Snel een plas water door m'n gezicht, en rijden. Niets vergeten? Nee, niets vergeten. Op naar Raamsdonksveer waar ik Patrick, Raymond en een bekende van deze twee op moest pikken. Daarna door naar Steenbergen waar wij op verzoek van de Vloajestaampers een kijkje gingen nemen in de hal waar zij hun carnavalswagen bouwden. Na een indrukwekkende rondleiding aldaar, vertrokken wij met laatstgenoemden richting café -zaal de Joosse. Daar aangekomen namen we in de kleedkamer een lekker bakje koffie.
Terwijl ik met de Iphone van Pieter zat te spelen (Ik wil ok zo'n ding!) vroeg Edwin tussen neus en lippen door: "Je hebt je accordeon toch wel bij he?" .............Gloeiende gloeiende gloeiende! Die stond thuis, strak tegen de voordeur zodat ik m met het naar buiten gaan, niet kon vergeten! Echter omdat ik zelf reed, ging ik achter naar buiten! VERGETEN! Nu waren de rapen gaar, en had ik, lees WE , écht een probleem. Op en neer naar Oss zou geen optie zijn. De reserve-accordeon stond gestemd en klaar voor gebruik in Kronenberg, dus dat was door de grote afstand ook geen optie. Wat nu?
De broer van Annemarie , Johan, had zo wist ik, precies dezelfde accordeon als ik. Na lang zoeken was het hem destijds gelukt eindelijk ook zo'n rockordeon te vinden, en ik hielp hem aan een geweldige accordeonstemmer, die maakte dat hij hetzelfde klonk als die van mij. Toen Johan stopte met zijn band Diedero, vroeg ik of ie m wilde verkopen, zodat ik een reserve-exemplaar zou hebben. Uiteraard deed hij dat niet, maar hij grapte daarbij wel: "Als je m ooit eens wilt lenen...........Geen punt hoor"
Johan, of Jojan, zoals ik hem liefkozend noem, woont in Fijnaart, zo'n 20 tot 30 minuten van Steenbergen. Gauw bellen! Helaas Johan was er niet. Was aan het klussen in zijn huis, en de hele vloer lag eruit! Toch maar even naar zijn huis gebeld: "Jojan, VRIEND, ik sta zonder accordeon in een café in Steenbergen" Reactie van Johan: "Dat meen je niet!"..........Nadat ik had uitgelegd dat dit verhaal niet gelogen was antwoorde Johan 'Dan kom ik zo snel mogelijk". Johan arriveerde half elf, op een minuut voordat wij op moesten. Door de haast brak er een kabeltje in de accordeon wat eerst provesorisch gerepareerd moest worden. Gelukkig sprongen Edwin en WIlfred daarop. Toen ik mijn excuses maakte aan Wilfred voor de overlast antwoordde hij: "Geeft nie man! Lekker! Adrenaline". Ik speelde "Gaode mee naor de wc" nog op mijn toetsenbord, maar toen het tijd werd voor "doif' was de accordeon speelklaar en uitversterkt! Hulde aan onze crew en roadies, en uiteraard aan Johan, die onze avond heeft gered!
Ik heb Johan's accordeon mee naar huis genomen, en ga m op onze kosten laten repareren. Nu staan er dus hier in de gang 2 accordeons die ik volgende keer kan vergeten!
Rij en trek voorzichtig!
De ochtend van de fanclubdag heeft mijn vrouw nog snel een nieuwe knoop aan mijn broek genaaid, zodat hij nog de laatste optredens mee zou kunnen. De pasvorm was echter niet meer zoals die hoorde te zijn. Ik heb m nog dichtgekregen nadat ik mijn maag tijdelijk tot net onder mijn middenrif had verplaatst, maar ik kan er volgende week niet meer onderuit: Ik moet weer op dieet! Ja mensen, ook dikke mensen zijn vaak op dieet. NIet alleen huisvrouwen die een kilootje te veel hebben, ook mensen die 70 of 80 kilo teveel hebben, doen regelmatig een poging om daarvan enkele kilo's te verliezen. Moeilijk is dat echter wel: Ik beloof mezelf na zo'n 14 dagen vasten, altijd wat lekkers. Een zondigdag dus. Wat echter wél irritant is, is wanneer je als persoon met overgewicht dan in een snackbar of café staat. De opmerkingen "Zo zul je je buik wel houden" en "Nu snap ik waar die buik vanaf komt" zijn veel gehoorde opmerkingen van vage bekenden en zelfs van vrienden die mij een vette snack of bier zien bestellen. Persoonlijk kan ik daar meestal redelijk goed tegen, al vind ik het wel raar: Je zegt tegen een Surinamer die op Scheveningen loopt toch ook niet: "Nu snap ik waarom jij zo bruin bent!" of " Heb jij al niet genoeg zon gehad?"
Maar goed, er zijn ook momenten wanneer ik daar slecht tegen kan: Als ik op dieet ben dus, en mezelf na een lange tijd van geheelonthouding wil vervennen met een snackje. Het is wel eens gebeurd dat ik tijdens zo'n dieetperiode voor de hele vriendengroep friet ging halen, een bestelling van zo'n 30 a 35 euro. Nadat ik het briefje had voorgelezen, vroeg de man achter de counter, of het ingepakt moest worden......Waarschijnlijk een standaardvraag, of gewoonte van 'm, maar ik antwoorde bits terug: "Dacht je dat ik dat godver allemaal zelf op zou vreten" gevolgd door "Zal ik je een keer met je smoel door de vitrine stompen?"................Nog net op tijd mezelf in de hand gekregen, en zo escalatie voorkomen. Ook het spierwitte gezicht van de frietbakker was daar debet aan...............
Nu begint echter de ellende weer in januari: "Waarom ga je niet mee stappen?" .................."Doe niet zo ongezellig"...................."Diëten doe je morgen maar".........Of nog erger : "Als aan die paar potten bier lag, dan was je nu zo niet"..............Dikke mensen zijn gezellig naar het lijkt, dikke mensen die op dieet zijn, zijn schijnbaar erg ongezellig, en worden continu bestookt met : "Doe niet zo ongezellig"..........Je kunt dus maar beter zeggen dat je nog moet rijden, als dat je zegt, "Ik ben op dieet".
Dat ben ik dit jaar dus ook van plan. Als ik iets aangeboden krijg in de vorm van alcohol zeg ik dat ik nog moet rijden, en als ik vette hap aangeboden krijg zeg ik wel dat ik niet helemaal lekker ben, en dat ik de dag ervoor misschien wel teveel 'gevreten' en 'gezopen' heb. Dat is mijn enige kans op overleving de komende maanden.
Rij en snack voorzichtig.............
Mijn shag wordt duurder, mijn LPG, de wekelijkse boodschappen, mijn garagerekeningen etc.etc. Dat heeft tot gevolg, wil ik rond kunnen komen, mijn uurloon ook omhoog moet, lees: bandprijs. Gevolg: Hogere entreeprijs, hogere bierprijs en op den duur minder bezoekers. De bezoekers die al komen, hebben thuis ingedronken om zo toch nog een relatief betaalbaar avondje te hebben. Om geld uit te sparen branden zij massaal CD's van elkaar over, wat tot gevolg heeft, dat het binnen nu en 5 jaar echt niet meer rendabel zal zijn voor bandjes van ons formaat, om een kwalitatief goede CD op te nemen. Simpelweg omdat die kosten nooit terug verdiend kunnen worden. Gelukkig hebben wij onze eigen studio, en nog belangrijker 'Die-hard fans" die koste wat kost toch ons nieuwe album origineel willen hebben!
Ondertussen vullen de grote directeuren massaal de zakken tot zij zelf de zak krijgen, dan krijgen ze een gouden handdruk! Als ik de familie uit eten neem (nu kan het nog, want er mag NOG gerookt worden), bestel ik steevast 1 friet zonder, met 6 vorken! Het leven wordt steeds duurder mensen. Terwijl de 'nieuwe' Nederlanders massaal inburgeren bedenkt de regering wekelijks nieuwe wetten en regels waaraan wij ons als brave burgers moeten houden. Alles wat lekker of fijn is wordt belast, of verboden! Onze enige zorg is uiteraard het milieu! Sodemieter toch op! Er zit in de tweede kamer zelfs een partij voor de Dieren!!!!! Nu nog een partij voor de burger! Ik vind trouwens dat de Partij van de Dieren tamelijk rustig is zo rond de kerst: Mijns inziens is dat toch de tijd om met zo'n partij de straat op te gaan: Massaal worden er schapen ritueel geofferd! Schijnbaar is dat 'cultuur' en heeft de PvdD daar schijt aan. Die maken zich druk om het feit dat een circus dieren in gevangenschap laat optreden! Ik hoop dat het poepzakje van Marjan Thieme een keer scheurt als ze een drol van haar hond opraapt!
Welkom in Nederland. In de muziekscene is het ook nog steeds een doodlopende straat: TMF, MTV allebei vol van schaarsgeklede playbacksletten met 'shaking booties' en donkere wereldburgers met veel te grote kleren, en vergulde scheepskettingen rond de nek. Vaders snappen niet dat hun dochters naar school willen met alleen een string en pumps aan.......Kijk eens een uurtje naar TMF zou ik zeggen! Op de TROS zonnebankbruine playbackers standaard aangevuld met de onmisbare ingrediënten uit Volendam. Het wordt GVD tijd dat echte bands weer in de 'mode' komen, en dan het liefst bands met hele forse toetsenisten en lelijke muzikanten!
U denkt wellicht dat ik een nieuwe Hans Dorrestein (beroepspessimist) dreig te worden als ik zo doorga? Misschien heeft u wel gelijk, maar vooralsnog ga ik er van uit, dat mijn negatief geladen column een gevolg is van mijn belastingaanslag die hier op zo'n halve meter afstand nog pijn doet aan mijn ogen!
"Tjee van Rooij, heb je vandaag ook nog iets positiefs te melden?" hoor ik jullie denken? Jawel! Ik heb geconstateerd dat ik in een winterdip zit, en toegeven is de eerste stap naar genezing, zo schijnt het. Nog meer positiefs? Ja hoor: Sinds vandaag durf ik weer een boer en of scheet te laten zonder daarbij een emmer nodig te hebben. Ik ben een aantal dagen flink ziek geweest, en het feit dat ik weer honger heb, en weer voorzichtig te sluitspier kan ontspannen zonder dat ik tot mijn oksels in de stront zit, wil zeggen dat ik bijna beter ben. Wat betreft TV heb ik gelukkig Discovery Channel, nu nog die klotereclames er uit, en mijn TV avondje is perfect!
Om superpositief af te sluiten de volgende alinea:
Morgen, zaterdag is het fanclubdag, en kindermiddag. Er komen mensen van heinde en verre, om naar ons bandje te kijken! Ze vinden ons leuk! Mijn kindjes mogen ook weer eens mee om naar papa te kijken. Mensen die van onze muziek houden, en ja, zelfs mensen die handtekeningen van ons willen! Onze band is klaar voor 2008, en we gaan weer veel van ons laten horen het aankomende feesttentenseizoen! Nieuwe CD? NIeuw decor? Nieuwe show? Nieuw eigen werk? Genoeg te doen komende winter!!!! Komend seizoen dus geen 'doodlopende' straat voor ons.........We hebben er zin an!
Rij en Tom Tom voorzichtig!
Dag Sinterklaasje, daahaag, daahaag Zwarte Piet.........Ze zijn eindelijk weer terug naar het immer zonnige Spanje. De goedheiligman en zijn collega's ( ik gebruik dus niet het woord onderdanen, ivm eventuele aanklachten tegen discriminatie). Gelukkig zijn sinds enkele jaren de witten Pieten, groene en blauwe Pieten weer uit de gratie. Wat heb ik me daar druk om gemaakt zeg: In Amsterdam waren enkele jaren geleden dus blauwe, witte en zelfs groene Pieten, in het kader van positieve discriminatie! Ongelooflijk. Gelukkig waren er mensen die nog wel gezond verstand hadden, en erkenden dat dit toch wel te gek voor woorden werd. Zwarte Piet werd weer zwart, zoals dat hoorde. (Mij is altijd verteld dat dit kwam, doordat ze vaak door de schoorsteen moesten. Nooit rees bij mij de vraag, waarom hun kleren dan niet zwart en vies waren!) Zwarte Pieten zijn al sinds jaar en dag, de knechten van Sinterklaas. Dat is nu eenmaal zo, daar ligt geen discriminerende reden aan ten grondslag bij mijn weten. Je kunt dus alles overdrijven, ook positieve discriminatie! Het is logisch dat de Sint zwarte Pieten bij heeft, en geen gekleurde. Hij heeft ook altijd een rode mijter. Je gaat 'm toch geen witte opzetten, omdat hij dat jaar gesponsord word door Robijn?
Ik heb tot mijn zevende 'geloofd' in de goedheiligman. Toen wist ik uit het roddelcircuit dat de kadootjes door ons Mam klaargezet werden, als wij op Sinterklaasavond naar m'n Peettante reden. Mijn moeder moest dan altijd nog 'even' plassen, en ik had begrepen dat zij dus in die tijd de zakken met kadootjes op de bank klaar legde. Het jaar dat ik 12 werd had ik al maanden gezeurd om een drumstel. En aangezien mijn zus nog wel geloofde, kon ik dus ook nog stiekem meegenieten van Sinterklaas. Toen we in de auto zaten om naar tante Grai en ome Nico (eigenlijk heette ze tante Gerda) te gaan, moest mijn moeder "toevallig' weer even snel naar de wc. Ik wist wel beter. Ze zou dus de kado's klaar gaan zetten voor ons. Echter was ons mam binnen 2 minuten weer bij de auto! Mijn goede humeur was in één klap omgeslagen in een kwade bui! Het was namelijk gebruikelijk bij verwende kinders als ik, dat wij kregen van Sinterklaas, wat wij het aller-aller-allerliefste zouden hebben. In mijn geval dus een drumstel..............Omdat mijn moeder a-technisch was en is, kon zij onmogelijk een compleet drumstel hebben klaargezet in die korte tijd.
Bij mijn Peettante was het net als altijd druk en gezellig. Omdat ik geen Oma's of Opa's had, mochten wij altijd samen met al haar kleinkinderen naar haar komen, om de 'schoen' uit te halen. Dit was een feest waar ik altijd naar uit keek. Dit jaar hing er echter een grijze waas over de feestvreugde, omdat ons Mam zo kort was wezen plassen!...........Ik kreeg leuke kadootjes bij tante Grai, die kreeg ik daar altijd gelukkig, maar het bleef maar door m'n hoofd spoken, dat ik straks thuis een volle zak met rotzooi en rommel zou krijgen. Voor rotzooi en rommel stond wat mij betrof truien, sokken, ondergoed en andere praktische zaken die we uiteraard ook altijd kregen. Voor mijn zus waren dat altijd prachtige momenten wellicht omdat meiden meer met zulke dingen te paaien zijn, maar ik pakte de 'zachte' pakjes, altijd als eerste uit, om maar gauw door te kunnen naar het échte werk! Het zou dus dit jaar een klotesinterklaas worden.........
Thuis aangekomen sprintte mijn zus snel naar de woonkamer, ik had wat minder haast......Tot ik mijn nek om de hoek stak! Daar stond ie! Een glimmend blauw metallic drumstel! Aria stond er op! Dit was het moment, dat ik weer even volledig in de goedheiligman geloofde. Het kwam geen moment in me op, dat mijn moeder aan een huisvriend de sleutel had gegeven, en dat deze beste man, de hele avond bezig was geweest, om mijn nieuwe drumstel op te stellen in de woonkamer. Nee, Sinterklaas bestond weer! Een drumstel, een echt! Ik was de koning te rijk, en zal dat moment nooit vergeten. Waarschijnlijk de rest van de straat ook niet!
Bij mijn drumstel kreeg ik een setje discolampen. Je kent ze wel, 3 lampen aan elkaar vast in plastic omhulsel, en gevoelig voor geluid. Iedere klap die ik gaf, gingen respectievelijk de rode, gele en groene lamp flikkeren. Wij woonde destijds vrijstaand, en voor ons huis lag ook nog een flinke tuin. Dat was de reden dat de buurt geen last had van mijn ongetwijfeld a-muzikale eerste stappen in de wereld van de muziek. Toch was de buurt op de hoogte. Er was namelijk paniek! De buurvrouw wilde politie en brandweer bellen! Door het spleetje van het gordijn van de kamer, zag zij de discolampen flitsen en dacht dat er brand was in huize van Rooij! Gelukkig kwam ze eerst zelf polshoogte nemen, dus de brangweer- en politiemensen van Herpen, konden ook gewoon van hun Sinterklaasavond blijven genieten, zonder dat hun pieper af ging!
Rij en Sinterklaas voorzichtig!
Ik zal ongetwijfeld in deze column en de velen die hier reeds onder staan, diverse fouten hebben gemaakt, maar deze verbleken bij de vele fouten die vandaag de dag op het net worden gemaakt. Schrijnend voorbeeld hiervan is Hyves. Ja mensen, ook ik heb Hyves, om maar mee te doen met de massa. Ik heb al meer als 300 "vrienden", of moet ik zeggen meer 'dan'? Bij veel mensen gaat het met het bezittelijke voornaamwoord 'mijn' nogal eens fout. Ik citeer: "Vandaag even me hyves bijwerken", "Ik en me meissie", "me nieuwe cd is uit"en de ergste: "Ik en me schatje". Rillingen krijg ik er van. Meteen schat ik ook de schrijver of -ster van het stuk, qua IQ een stuk lager in (of is het nu kwa?) Dit zal waarschijnlijk onterecht zijn, aangezien er ook leraren en leraressen zijn die standaard de kindernamen in kleine letters schrijven? De Nederlandse taal gaat naar de klote, of nog erger, naar de kloten.
Dan maar Brabants! Nee, ook dat is geen optie: Mijn compagnon Marcelissen en ik, die een taalgrens hebben van zo'n 40 km, liggen regelmatig in discussie over "goan" of "gaon". Allemaal afhankelijk van de streek waar je vandaan komt. In Oss en Herpen, hebben we allemaal een "Zondagse boks mi tesse", maar in Raamsdonksveer denkt men hierbij aan Zondagse speakers, en tesse lijkt nog het meest op "tassen" wat tillen betekend. Zo zie je maar, een echte leidraad is ook hier moeilijk te vinden. Kluiven of "kloive" betekend bij ons eten, knabbelen, maar in het prachtige dorp bij de watertoren betekend het dat je hebt staan te vrijen. Zo kan ik wel uren doorgaan, en in de 10 jaar dat ik nu bijna deel uitmaak van deze gezellige band, stuiten wij nog regelmatig op woorden waarvan één van de partijen in de lach schiet, omdat het voor hen of hun een andere betekenis heeft.
Het meest toepasselijke werkwoord op dit stuk is toch wel 'spellen'. In Oss, Herpen, Berghem, Geffen, Lith en alle omliggende steden en dorpen betekend spellen namelijk ook dan je aan de 'dunne' bent, oftewel diarree! "Ik ben me toch een partij oan de spel!" betekend dus dat je naarstig op zoek bent naar de WC!
Heppur iemand toevallug me norrit gezien?
Rij, en spel voorzichtig!
Als ik ergens loop met vrouw en kindjes, is het niet altijd fijn om herkend te worden: Mijn vrouw liep op het laatst van onze tweede, toen we samen naar het zwembad in Oss gingen. Zij had zo'n enorme last van haar buik en banden, dat ik aanbood om ter verlichting te gaan waterwandelen. Tot het middel in het water, zou de pijn zeker verzachten. Dus al lopende met mijn hoogzwangere vrouw aan de hand, werd ik herkend door een groep gezellige gasten die ook in het zwembad aanwezig waren. "Hé van Rooij, wanneer komt de volgende CD?" "Wanneer speule jullie wir in de buurt?" "Hoe komde gullie toch altijd oan die gekke teksten" etc.etc.etc. Dat zijn normaal gesproken de standaard dingen die bij het 'bekend' zijn horen. Op dat moment kwam het mij wat slecht uit, daar ik eigenlijk rustig met mijn vrouw wilde schuifelen door het warme water.
Normaal is het altijd wel leuk om herkend te worden. Als je mensen achter je rug hoort smoezelen 'Dat is die toetsenist van Wc experience", om vervolgens de ander te zien kijken met een blik van 'WIE?"..........hahaha, altijd leuk!
De leukste gelegenheid dat ik herkend werd, was in mijn woonplaats Oss. Ik heb jaren geleden samen met neef Deef 2 of 3 keer opgetreden als muziekduo bij discotheek Speedy in Heesch. Dit is een disco voor mensen met een verstandelijke beperking. Dit waren uiteraard gratis optredens, waar ik me iedere keer weer op verheugde, echter de drukke WC-agenda heeft het de laatste 3 of 4 jaar al niet meer toegelaten. We hadden als muziekduo nog geen naam, maar die werd door de bezoekers van de disco snel verzonnen...........
Zo kon het dus gebeuren dat ik in Oss liep, en een kreet van herkenning hoorde slaken achter mij. Ik keek om en daar kwamen twee gasten naar me toegelopen met een papier en pen.........."Jij bent toch van Handveger en blik?""Zouden wij een handtekening mogen?". Uiteraard tekende ik met plezier zijn uitgescheurde blaadje met: Groeten van Handveger!
Rij en signeer voorzichtig!
Enkele jaren geleden zijn wij met de band, crew en enkele vrienden en bekenden een weekend naar Maastricht geweest, om daar onszelf als eerste band in Nederland te vertegenwoordigen op de Horecabeurs in de MECC . Mijn vriend Hans v Erp, a.k.a de Pudding, a.k.a De Poetie was er ook bij. We zouden die nacht blijven slapen in een hotelletje in de buurt. Youri Aarts destijds een roadie bij ons, zou als verstekeling ook op onze kamer slapen, omdat alle kamers vol waren, en hij toch ook wilde overnachten. 's Avonds in een gezellige kroeg op het Vrijthof feestten we dat het een lieve lust was. Daar kwamen we wat bekenden tegen uit Geffen. Boetje, eigenaar van het gelijknamige café, en Ome Gerrit (zo werd Gerrit door ons genoemd, ondanks dat hij geen familie was, maar WEL de eigenaar van de friettent!). Ome Gerrit had een blik in zijn ogen waarbij Holleeder nog zou verbleken. Niet dat Gerrit kwaad in het zin had, maar met zijn stoppelbaard, en zijn woeste aanblik waren er weinig die zouden vermoeden dat hij een friettent runde in het pitoreske Geffen. Je zou eerder zeggen dat hij uitsmijter was. Dat was voor ons dé reden om met Youri een geintje uit te halen. We vertelde Gerrit over onze verstekeling die avond, en ome Gerrit zag daar uiteraard wel een geintje in. Met een ernstig gezicht liep hij richting Yourie, die 2 koppen kleiner was als hij. "Ik weet wie je bent" en hij liep weer weg. Dit ritueel herhaalde zich die avond nog een keer of 2. De blik in Youri's gezicht kwam meer en meer op onweer te staan. Later die avond hoefden wij alleen maar tegen Youri te fluisteren dat de enge man met de baard, toevallig de eigenaar was van het hotel waar wij sliepen. Het werd een erg ongemakkelijke avond voor Youri, en ome Gerrit wierp regelmatig een ernstige blik richting onze roadie, die inmiddels wenste dat hij niet meegegaan was.
Later bij het hotel zagen we Youri continu om zich heen kijken als een inbreker die betrapt was. Uiteraard was er niets aan de hand, en liepen de Pudding en ik samen met hem naar onze kamer. Youri in het stapelbed, de Poetie en ik in twee eenpersoonsbedden die naast elkaar waren gezet. Mijn snurkfaam was mij reeds ver vooruit, en dat was de reden dat onze verstekeling voordat hij ging slapen 2 oordopjes in deed. We wensten elkaar goedenacht en binnen 3 seconden lag ik dus naakt op een bounty-eiland, met 17 nymfomane, bi-seksuele vrouwen.
's Ochtends toen ik helaas weer wakker werd uit deze droom, keek ik even vreemd op. Het bed naast mij was leeg, en ook het matras en dekens waren verdewenen. Omdat ik ook nog wat vocht kwijt moest, liep ik richting badkamer: Ook daar geen spoor van de Poetie. "Hij zal toch niet?" dacht ik nog, maar om het zeker te weten trok ik de kamerdeur open............
Jawel hoor! Daar lag Hans, met wallen als vuilniszakken, recht voor de kamerdeur te sjaggerijnen. Hij had die nacht geen oog geslapen, en zijn laatste wanhoopspoging om aan het gesnurk te ontsnappen was hij met matras en al, op de gang gaan liggen! Echter waren er nog meer kroegtijgers die laat thuisgekomen waren. Goed in de olie hadden er diversen bij Hans om een vuurtje gevraagd, en niemand, maar dan ook niemand vroeg zich ook maar even af, wat hij daar midden in de nacht deed! Youri had heerlijk rustig geslapen, maar misschien was hij toch nog een keer wakker geschrokken met het gezicht van Ome Gerrit op zijn netvlies............................
Rij en snurk voorzichtig!
Piedeliedeliedeliedelie............Piedeliedeliedelie..........Huh? Afgeschermd nummer. "Ja Hallo?" Het is een vriendelijke mevrouw die mij feliciteert! Dat is eigenlijk het moment dat je de telefoon al op moet gooien, maar goed, ik luister het verhaal af, en bedankt vriendelijk en dringend na enkele interrupties van deze Belbitch. Het zoveelste zeikverhaal deze week, over kortingen op mijn stroomrekening, de laagste prijzen etc.etc. Hoe kan het toch? Wat worden we als burgers toch in de watten gelegd. De stroom komt binnen via Essent, maar als ik een contract afsluit bij Oxxio, Nuon etc.etc. krijg ik "zomaar" een hoop korting op de stroom! Krijg ik dan nieuwe stroomkabels mijn huis in? Nee hoor, maar zij leveren goedkoper als mijn eigen energieleverancier! Knap! Maar nee hoor, ik hoef geen korting. Dank u vriendelijk. De wereld is vol vriendelijke mensen, die je vanalles aan willen smeren. Mocht u de deksel nog niet op de neus hebben gehad: TRAP ER NIET IN! Als het te mooi lijkt om waar te zijn, is het ook ALTIJD zo. Mijn vrouw mag enkel en alleen nog opendoen voor de pakketdienst. Alles met een legitimatie en een klapper, moet aan een gesloten deur blijven! Niet iedereen laat zich makkelijk inpakken door deze verkopers, maar heel veel mensen wel. Op het eind van het liedje is er toch altijd maar 1 conclusie: Je zit ergens aan vast, waar je niet makkelijk onderuit komt. CD clubs, boekenclubs, en ga zo maar door: Oplichters, stuk voor stuk! En nu dus ook energieleveranciers. Nee, mensen ik wil hier deze column niet al te veel woorden meer aan vuil maken..........Ik wil het graag hebben over service.
Service is een woord, wat binnen nu en 10 jaar niet meer in de Dikke van Dale zal voorkomen. Vroeger was zoiets vanzelfsprekend. Tegenwoordig is het een zeldzaamheid. Als je iets gekocht hebt, artikelen of diensten, en je hebt daar problemen mee, was het vroeger gebruikelijk dat de leverancier, en in het uiterste geval de producent, je hielp met een passende oplossing. Anno 2007 is het echter zo, dat je na online FAQ's te hebben gelezen, 3 verkeerde betaalnummers gebeld te hebben, en 89 minuten in de wacht gezet te zijn na 3 uitgebreide keuzemenu's (om u zo goed mogelijk van dienst te kunnen zijn!) een domme doos aan de lijn krijgt, die je geen stap verder brengt, maar je wel vriendelijk te woord staat..
"Vroeger was alles beter" is een uitdrukking die ik van mensen tot vervelens toe gehoord heb, toch ga ik m ook steeds vaker bezigen. Vroeger! Dat betekend twee dingen: A. Ik wordt een ouwe lul, B. Ik ben een chaggerijn aan het worden. Beiden klopt. Toch wil ik jullie deze positieve anekdote niet onthouden:
Marti(e)n van Rooij (nee geen familie) van muziekhuis Aurora (nee geen sluikreclame) was in Oss de lokale muziekboer. Hij leverde instrumenten aan alle muziekkorpsen in de regio, deed het onderhoud en de reparaties, en runde daarnaast een muziekwinkel voor halve dagen. De rest van de tijd werkte hij in een glasblazerij heb ik me laten vertellen. Bij Martien was altijd tijd voor een bakske koffie. Dat was dan ook standaard de eerste vraag die hij stelde als je binnenwandelde. Je moest gewoon geen haast hebben als je die winkel in liep. Het kortst dat ik er ooit geweest ben is geloof ik een half uur. Martien had tijd voor een babbeltje, altijd en voor iedereen. Hij hielp waar hij kon, belde leveranciers, zocht dingen voor je uit en werkte zich uit de naad. Niemand had er dan ook problemen mee dat andere muziekwinkels goedkoper waren. Martien gaf service met een hoofletter "S". ...........
Die bewuste vrijdagavond waren mijn ouders 25 jaar getrouwd. Ik speelde toetsen bij een amusementsorkest, en omdat ik dat graag wilde, mochten wij het feest van mijn ouders opluisteren. Een uur voor het feest begon was er echter een 'klein' probleem. Het mengpaneel weigerde elke vorm van dienst! Het mengpaneel hadden wij ooit gekocht van een bedrijf in de regio, waarvan wij het nummer niet wisten. Martien werd gebeld. Antwoordapparaat. Voor dringende gevallen...........Het genoemde nummer gebeld. Inmiddels kwamen de eerste feestgangers binnen, en wij hadden dus nog geen geluid! Het feest zou over een half uur beginnen. Martien vroeg hoeveel kanalen we nodig hadden, en zei dat ie wat zou 'regelen' voor ons. Een half uur later stond op de plek waar ons overleden mengpaneel stond, een gloedjenieuw mengpaneel met ontelbaar veel 'knopkes'. De stekker die er aan zat, was echter niet de goede. "Knip er maar af" was Martien's advies. "Hier heb je een andere". Missie geslaagd, feest gered! "Dankzij Martins escortservice' grapten we opgelucht in onze eerste set.
Een dag later ging ik met fles wijn en 200 gulden naar Martien. Ik wilde hem, ook namens mijn ouders, bedanken, en natuurlijk de geleden schade, en afgeknipte stekker betalen. Daar wilde hij niets van weten. "service" was het enige wat hij kwijt wilde, gevolgd door de onvermijdelijke vraag "Luste een bekske koffie?"
Vele jaren later stond ik toevallig ook voor een bakske Martien in de winkel, toen hij vroeg: "René, heb ik jou niet eens een mengpaneel geleend? Een gloedje nieuwe?" "Jazeker" antwoordde ik enthousiast, en vertelde nogmaals hoe geweldig wij er mee geholpen waren destijds. En dat ik het de dag later had teruggebracht, met fles wijn, en de bedankjes. "Verdomme" antwoordde Martien. Wat bleek? Enkele maanden na het feest van mijn ouders, had Martien weer een 'Noodgeval" gehad, en had hij het inmiddels dus éénmaal gebruikte mengpaneel aan een band uitgeleend. Dat was inmiddels al weer een jaar geleden. Het mengpaneel was nog niet terug. Hij wilde het dus graag terug. Het probleem was, hij wist niet meer aan wie hij het uitgeleend had! I
Ik weet niet of hij het nog ooit terug gevonden heeft. Martiens muziekwinkel is er inmiddels niet meer, tot ieders grote spijt. Ik denk toch minstens 1 x per week aan hem, en aan z'n koffie. Inmiddels haal ik alles wat ik nodig heb voor mijn muziek bij Muziekhuis Arons (wel sluikreclame). Ook hier is de service uitstekend dus het kán nog wel, maar ik vraag me toch echt af, of zij ooit een mengpaneel zijn 'kwijtgeraakt'.............
Rij en Service voorzichtig.
Uitgooien , om een grote te vangen. Wel beste mensen, de GROTE Vis is niet meer. Vandaag bereikte ons het bericht dat Jan Vis, oprichter en groot brein achter artiestenbureau Jan Vis, is overleden. Jan Vis is geen onbekende van Wc experience, en geen onbekende van mij. Toen ik in amusementorkest CRASH de toetsen speelde 'kende' ik Jan Vis al. We zeiden vaak tegen elkaar na een succesvolle set op een of andere bruiloft: "Als Jan Vis hier was geweest, dan kwamen we vast wel verder als die 30 optredens per jaar!" Jaren later, om precies te zijn, tijdens de opnames van Watt 'n balle, leerde ik de enige echte Jan Vis kennen. Jan was precies het tegenovergestelde van wat ik me altijd had voorgesteld van deze grote "platenbaas". Hij was grijs, zeg maar gerust wit, was niet dik, en wist nog beter als welke gitarist dan ook, bij mij de juiste snaar te raken. Er zijn bepaalde mensen daar heb je 'iets' mee. Jan Vis is voor mij het perfecte voorbeeld.
Het feit dat Jan, oprichter van muziek en -showbureau Jan Vis ,tijdens de opnames van "RUWE MIX" buiten een sigaret stond te roken, deed ons enorm veel. De man die dit artiestenbureau vanaf de grond opgebouwd had, stond nu, buiten zijn eigen zaak, een sigaret te paffen, omdat het binnen (van Carla Peijs) niet meer mocht. Dit inspireerde ons tot het schrijven van "Maag ik hier rooke" . Belachelijk dat de 'grote' baas in zijn eigen zaak niet meer mocht roken, terwijl wij als bandje, in zijn studio de ene met de andere sigaret aanmaakte! Jan kwam iedere dag even polshoogte nemen. Gewoon, omdat Jan dat leuk vond, en hij kon meteen een peukje roken, zonder naar buiten te hoeven. Jan bleef meestal 1 peuk staan. Hij gaf tips, en ging in discussie, omdat wij (boeren zonder ook maar enige superhit) Jan wilde vertellen hoe het zat! Jan had de beroemdste van de beroemdste mensen in "zijn"stal, en kende het klappen van de zweep beter, als de zweep zelf! Later begrepen wij pas, dat Jan, ook al had hij de wijsheid niet in pacht, ook niet bepaald op zijn hoofd was gevallen. Jan Vis was en is een begrip in Nederland! Decennia voordat iemand nog ooit van MOJO had gehoord, bokste bureau Jan Vis het voor elkaar, iedere keer, wereldacts naar Nederland te krijgen! Van Fats Domino tot de Rolling Stones, bureau Vis zorgde dat het voor elkaar kwam.
We hadden zakelijk eigenlijk helemaal niets met bureau Vis. Wij betaalden, en zij namen op. Case closed. Toch namen Roel Jongenelen, Jan Dirk en Jan Vis, de moeite om op onze CD presentatie aanwezig te zijn! Dit soort initiatieven tekent mensen. Ze hadden ook lekker thuis kunnen blijven na hun 80-uurs werkweek: Nee, ze waren op de CD presentatie van Wc experience! Dat k*tbandje dat toevallig hun studio had gehuurd. Deze anekdote typeert bureau Vis.
Ik zou Jan Vis graag vergelijken met een maffiabaas, maar dan anders:
Bureau Jan Vis is een soort van familie, waar je toevallig in rolt, en waar je nooit meer weg wilt. Een warm thuis-gevoel wat niet valt te omschrijven. Je past er in, of je past er niet in. Niemand bepaald dat, dat gebeurt.................vanzelf.
Toen we hoorde dat Jan ernstig ziek was, was dat echt een schok voor de hele band. Enkele maanden later bleek dat 'de ouwe Vis' zich net als altijd vast beet in een probleem, en dat niet meer los liet. Jan heeft langer geleefd met zijn ziekte als wat menig dokter zou durven voorspellen...............Door wilskracht. De "We laten ons niet kisten-mentaliteit" van Vis. Jan was wat velen betreft DE grote man achter vele bekende artiesten, en achter het hele carnavalsgebeuren in den Bosch en omstreken. Voor ons bandje was hij slechts de directeur van Muziek en -showebureau Jan Vis......................
Waarom zit ik dan Godverdomme om vier uur 's nachts een column te schrijven over deze man? Hij wist niet eens hoe erg ik hem waardeer. Had ik maar.........................................................................................................
In memoriam Jan Vis 25 - 10 - 2007
Zoals ik gisteren Peter al waarschuwde, zou ik mijn column deels vullen met mijn frustraties voortvloeiende uit de populariteitspoll van de Barbiertjes. Gisteren, 20 okt, mochten we aanrukken in Bladel, voor een concert in den Herd. Ik had die dag de hele dag al aspirine geslikt, omdat het allemaal niet overhield die dag. Ziek zwak en misselijk dus. Het schijnt te heersen. (Ik dacht eerst dat het kwam omdat Idols weer begonnen is: Daarvan wordt ik ook nog steeds onpasselijk!) In de auto vroeg Peter hoe het met me ging. (dat doet ie meestal, en als ik dan de vraag retourneer, antwoord hij steevast: "Ik ben niet zo lekker" 'teveel gegeten" "Moe" "te hard gewerkt"). Normaal kan ik daar best tegen, sterker nog, er lopen reeds weddenschappen hierover binnen de band, maar nu hoefde dat voor mij allemaal niet. Ik had het zwaar genoeg met mezelf. Ik besloot dus niet verder in te gaan op dit gesprek, en ging verder over de gebruikelijke koetjes en kalfjes.
Aangekomen in Bladel, jastte ik er snel een Wiko in, zodat de ellende allemaal wat zou verminderen. We werden keurig opgevangen in Bladel, en het ontbrak ons aan niets, in de kleedkamer. Terwijl de band die voor ons speelde, tot ieders grote verrassing het zelden-gecoverde 'Narcotic' inzette, kwam Martijn van de Barbiertjes ons begroeten. Vol enthousiasme vertelde hij over hoe zij reclame gemaakt hadden de maanden voor ons optreden, om ondanks de grote concurrentie in de buurt, toch de zaal vol te krijgen. Ze hadden T shirts verloot op de site van de Barbiertjes. De heren moesten een grappige 'WC' ervaring-foto opsturen, en de dames moesten meewerken aan een populariteitspoll. "René, je bent als allerlaatste ge-eindigd" Huh? Ik vroeg verbaasd: "Zelfs nog onder Peter?" . " Ja, René, zelfs nog onder Peter" klonk het onverbiddelijk. "Of had ik dat niet moeten zeggen?"..........Er zijn uiteraard momenten waarop dat beter uit had gekomen misschien, maar onze Martijn bedoelde het niet zo kwaad. De waarheid kan ooit hard zijn. Gelukkig mocht ik de T shirts die de dames gewonnen hadden, nog wel tekenen, al was dat aan de binnenkant.
Of het nu kwam doordat ik die dag niet zo lekker in m'n vel zat, of door het feit dat het backstage zo lekker rustig was weet ik niet. Maar toch tijdens een van de omkleedsessies dacht ik weer even terug aan de populariteitspoll van ons bandje. Gelukkig was dat snel vergeten door het fijne publiek en fanatieke dames voor het podium. Ik werd na afloop zelfs gekust. (Door de vrouw van Arjan, maar dat wilde ik graag onder ons houden)
De dag erna was ik weer de hele dag in bed, tot nu dan..........Nu schrijf ik mijn column, terwijl ik de master CD van Pap en Pudding aan het branden ben. Pap en Pudding is een project wat ik erbij doe, samen met mijn compagnon de Poetie, der Poetie, oftewel de Pudding. Samen zijn we goed voor minimaal 200 kilo, en aan gebrek van dames nooit geen gebrek tijdens onze schnabbels. Het wordt dus hoog tijd dat ik weer eens wat ga schnabbelen, want bij Pap en Pudding sta ik in ieder geval op de TWEEDE plaats in de populariteitspoll!
Rij en Idols voorzichtig!
Alles wat uit Volendam komt lijkt in goud te veranderen. BZN heeft voor haar eigen opvolgers gezorgd. De kleine Jan Smit op sleeptouw genomen, en niet zonder succes. De manager achter Jan Smit zorgde er vervolgens voor dat alles wat ook maar enigzins met Smit te maken heeft, ook in goud veranderde. Niks en Simon, De 3 J's en Moniek Smit. Het zal mij niet verwonderen als binnenkort alles wat uit Volendam komt, en niet in de visserij werkt, of zich niet helemaal ondersteboven snuift en een gitaar of microfoon kan vasthouden, in de top 40 komt. Vandaar is het raar de WCE nog niet doorgebroken is: Wij waren ook ooit 'beroemd' in Volendam! In het Pius X gebouw mochten we een concert geven.........
We zagen erg uit naar het optreden buiten onze vertrouwde regio. Vele fans, vrienden en bekenden reisden mee. De eerste vraagtekens werden gezet toen mijn kameraad John v Krevel belde, dat hij voor kaarten naar Pius X had gebeld. "Ze vroegen of ik zit- of staanplaatsen wilde!"was het commentaar van John............Dat beloofde niet veel goeds! De 'Krevel' kwam met wat kameraden naar Volendam, mijn ouders, de Aaierbakkers, enkele Oeplichters, en nog meer mensen die onze muziek erg wisten te waarderen. 's Avonds aangekomen in het Pius X gebouw, zagen we waar we voor vreesden: Een keurige feestzaal, voorzien van lange rijen tafels, met kleedjes, borrelnootjes, en bloemstukjes! Klaar voor de gezellige Volendamse avond waar wij mochten optreden! Net voor we begonnen zat de zaal toch al redelijk vol met 'feestgangers' die op enkele fans uit Markelo na, absoluut niet wisten wat ze moesten verwachten van de Brabantse band WC experience. De meeste Volendammers die naar het 'feestje' waren gekomen, bleken ons achteraf te kennen van het nummer "Doitsche Loel" wat daar tijdens de kermis een heuse hit was geweest. Door het langzame tempo van dit nummer, gingen ze er van uit, dat de rest ook redelijke rustige muziek zou zijn, met een Brabantse knipoog.
Het optreden begon met veel bombarie, en de mensen wisten niet wat ze meemaakten: Voile Shitzooi, Toin mee molle, Kliko, Juffrouw ik moet plasse!!!!, Pannekoek en Doitsche loel natuurlijk! Binnen een half uur, was de dansvloer drijfnat en ondansbaar van het vele bier wat geknoeid werd tijdens het springen en meefeesten van de meegereisde fans. Feest werkt aanstekelijk, en de eerste rij tafels, die in eerste instantie probeerde een rustige vrijgezellendag te vieren, lieten zich door de Aaierbakkers meeslepen. Al buikschuivend over de tafels vlogen de schaaltjes pinda's door de lucht, en de bloemen over de vloer! Het ging fantastisch! Het publiek was "om' !
Toen de eerste set klaar was, kwam de beheerder van het gebouw naar ons toe, met slechts 1 verzoek: STOPPEN! "Jullie krijgen gewoon jullie gage, maar alsjeblieft STOPPEN". Hij was het die de inschattingsfout had gemaakt, en dat later, terwijl we in de keuken met band en crew genoten van een heerlijke maaltijd, lachend vertelde. "Dit had ik niet verwacht". "Jongens het is echt prachtig, maar absoluut niet geschikt voor hier". "Iedereen kent jullie hier van dat nummer over die Duitse lul, maar dit hadden we niet verwacht hoor!"
In de kleedkamer kwam een zatlap met een geamputeerde hand, nog even tegen ons zeveren dat ie genoten had. Terwijl ie wegliep riep ie, wijzend met zijn stompje richting Patrick nog even om de hoek: 'O ja, en jij, met die neus, jij kan niet zingen!" Toen de zatlap vertrokken was, en iedereen verbaasd zat te kijken naar Patrick, zei Patrick: "En jij niet applaudiseren". Iedereen in een stuip! Toen zwaaide de kleedkamerdeur nogmaals open, en daar kwam het hoofd van de zatlap de hoek om, die lachend riep: "En DAT had ik gehoord!"
Lachend namen we rond 12 uur afscheid van de uitbater van Pius X, en liepen richting BZN-café om ons 'verdriet' te verdrinken. Familie en vrienden in een vreemde omgeving, is DE uitgesproken gelegeheid, om he-le-maal poepiezat te worden, en dat deden we dan ook. Verhalen aanhorend over de paling hier, en de paling daar klokten wij Volendamse borreltjes achterover alsof het onze laatste slok zou zijn. Omstreeks half 5 (geloof ik) schaatsten we richting ons hotel de Lutine, om naar bed te kruipen.
De volgende ochtend, die enkele uren later al begon, was op ieders gezicht de gezellige avond daarvoor af te lezen. Mijn vader kon om 11 uur 's ochtends nog niet recht lopen. Zoals al miljarden touristen gedaan hebben, gingen wij ook in klederdracht op de foto, en tijdens het omkleden vielen sommige van ons letterlijk om, omdat het 'afliep' in de fotostudio. Op de foto in Volendamse klederdracht gehulde Brabo's, die kijken of ze door een vuilniswagen overreden zijn...............
Rij en applaudiseer voorzichtig!
De meest mensen kennen mij wellicht niet als een 'sociaal ' persoon, en dat wilde ik graag zo houden. Verder willen wij als band zijnde, naast het steeds sneller naderende rookverbod, niet uitlaten over politieke kwesties. Echter ik , als persoon, mag mij in deze column gelukkig uitlaten over mijn persoonlijke belevingen, waar iedereen mij op aan mag spreken. Welnu, ik schrijf deze keer eens over 'politiek'.
Zoals mijn favoriete rockgroep aller tijden NORMAAL al zong: "Politiek is mien geen flikker weerd, gooi mar vur de haaien." Dat verwoordt eigenlijk hoe ik denk over de hedendaagse politiek. Nu lees ik net, DIT artikel (klik op DIT) en dat bevestigde, waar ik , en velen met mij, al jaren voor vrezen............................
De 'sanering' in de thuiszorg. Nu heb ik, of eigenlijk moet ik schrijven: via mijn tante Jacobien, al enkele jaren aan den lijve ondervonden wat de ijskoude sanering in de thuiszorg inhoudt: De thuiswerksters willen wel, maar ze mogen niet. Operaties worden niet meer betaald, omdat ze niet noodzakelijk zouden zijn. Een katheter kan best wat langer meegezeuld worden, anders wordt het te duur voor de verzekeringmaatschappijen.......Zo kan ik nog wel uren doorgaan! Ik zal jullie alle sappige en vervelende details besparen, maar in grote lijnen komt het hier op neer:
Iedereen die zich ja-ren heeft ingezet voor een beter, en zorgeloos Nederland, wordt tegenwoordig, omdat het nu eenmaal niet betaald wordt, in zijn of haar eigen stront, zeik of kots gezet.. Het zit niet meer in het pakket, er is geen personeel, of er is geen geld.............
Ik ben een vrolijke jongen, die dagelijks geniet van mijn leven, muziek, vrouw en kinders, maar ook voor mij wordt het ooit te veel. Ik moet er niet aan denken dat mijn vader of mijn moeder, die gelukkig nog beresterk en gezond zijn, over enkele jaren in een verzorgingstehuis komen. Ik zorg er desnoods zelf voor. Maar "Pyama-dagen" of volle dagen met een incontinentieslip lopen, omdat er geen 'tijd' is, zullen mijn ouders, zolang het in mijn macht ligt, niet meemaken!
Zij, die mij leerde lopen, leerde fietsen, waarden en normen bijbrachten, en bovendien onvoorwaardelijk van mij hielden. Ik zal er alles aan doen, om hen, zo lang zij leven (en hopelijk is dat nog 30 jaar!) in ere te houden, en met respect te behandelen. Toen zij destijds, in hun optiek belachelijk veel belastingen en accijnzen betaalden, gingen ze er van uit, dat dit allemaal was, voor een 'zorgeloze' toekomst voor de kinderen, en een vredige 'ouwe dag'. Niemand kon toen vermoeden dat zij, tegen de tijd dat het tijd was om terug te 'ontvangen', de Nederlands regering het normaal zou vinden dat zij zelf hun eigen kist zouden timmeren en hun eigen grafrechten vooraf vast zouden betalen, om misverstanden in de toekomst te voorkomen. Om maar helemaal te zwijgen over noodzakelijke operaties en andere behandelingen! Tegenwoordig gooit iedere verzekeringmaatschappij het op 'cosmetisch' en "niet medisch' noodzakelijk, om zo maar, zoveel mogelijk geld in kas te houden.
Ik zou niemand kunnen adviseren wat zij zouden moeten stemmen, echt niet. Maar toch hoop ik dat er HEEL SNEL polici op zullen staan die zullen prediken over waar het werkelijk over gaat. Niet over nettowinst of over het bedrijfsresultaat.................Mensen met respect behandelen. (Nee, ik stem geen SP ook al heeft Marijnissen tegen dezelfe boom staan te pissen als ik, en ik knuffel ook geen bomen. Femke Halsema zou tot tranen geroerd zijn, wanneer ze zag, hoeveel afval er in mijn groene Kliko zit, wat er niet thuis hoort. Bovendien rijd ik een Amerikaan met V8 op benzine, en heb ik schijt aan het smeltende pool-ijs, zolang het bij ons in de friettent nog wel bevroren is)
Lezers die geen flauw idee hebben waar ik over praat: Luister een keer naar 'Papa" van Stef Bos, en daarna naar "Papa" van Drukwerk. Als je daar mee klaar bent, naar 'Dat is toch je moedertje" van Corry Konings en als laatste naar 'Bedankt lieve ouders".
Degene die mijn 'zeikverhaal' dan nog niet snappen zijn niet meer te redden, en passen derhalve precies in het hedendaagse politieke klimaat. Zo, ik neem nog maar eens wat anti-depressiva (koffie) en ga lekker naast mijn vrouw liggen, terwijl mijn kinderen lekker snurken en over "Dinoschouders, Sneeuwwitje, Tootliespaajs en Aspoetser" dromen. Mijn leven is zo slecht (nog) niet!
Rij, en stem voorzichtig!
Afgelopen week was er weer een uit het boekje over de wet van Murphy. Als er iets fout gaat, dan gaat daarna bijna alles fout! Het begon met een kapotte startmotor van mijn vrouw haar Chevrolet. Toen opstarten met startkabels ook niet werkte, en ik met de kabels in mijn hand uit stond te leggen, wat dan wél het probleem kon zijn, sloeg ik op een onbewaakt ogenblik die kabels tegen elkaar! Een vonk zo hoog als de lantaarnpaal volgde..........Daarna volgde de conclusie dat de accu van mijn Chevrolet door kortsluiting was overleden. Enige tientallen vloeken later, zat ik met een verkoold gezicht een nieuwe accu te regelen, toen mijn vrouw van boven riep dat de wasmachine was overleden! Hoeveel pech kun je hebben op een dag! Gelukkig kennen we iemand die een wasmachine met één hand op zijn rug, geblinddoekt, kan repareren. Woutje Manders uit Berghem. Ik ken m al zeker 22 jaar. Ik ben er vaak over de vloer gekomen. (Wout had 2 dochters). Ook heb ik hem een keer mijn auto verkocht. En aan dát voorval dacht ik, toen ik Wout na lange tijd weer zag vandeweek.....
We schrijven 1990. Ik rijdt een Volkswagen Jetta (sorry!). Op de grafische school waar ik zit, willen we met een vrouwelijke medestudent een geintje uithalen. Een vibrator in haar etui stoppen, zonder dat ze daar weet van heeft. Omdat ik in Oss woon, en vlakbij een seksshop, haal ik het electrische apparaat wel even , en kan ik meteen kijken wat er voor nieuwe interessante lectuur uit is! De andere dag natuurlijk geweldig gelachen toen het meisje in kwestie, tijdens het tekenen, haar etui leeg schudde terwijl de leraar bij haar stond! Hilarisch........Echter..............
De electrische fallus kostte ons al snel zo'n 20 gulden, en voor dat geld wilde we m dat schooljaar nog wel vaker inzetten om een geintje uit te halen. Ik zou mijn ouders een zenuwinzinking bezorgen als ik in mijn nachtkastje naast een hoop spannende rode-oortjes-lectuur, ook nog een elektrische pretstaaf zou bewaren. Het zou moeilijk uit te leggen zijn, wat een vrijgezelle jongeman van 19, zwaar hetro, met een vibrator moest. Derhalve koos ik ervoor om het apparaat te bewaren in de auto, in een plastic tasje, in de kofferbak, onder mijn reservewiel. U begrijpt lezers, zowel ik, als mijn andere klasgenoten dachten nimmer meer aan het tasje in mijn kofferbak. Einde verhaal zou je zeggen? Nou nee! Zoals verteld verkocht ik de auto later aan Woutje Manders, zonder ook nog maar 1 moment te denken aan de inhoud van de kofferbak!
Weer enkele jaren later op een druk verjaardagsfeest bij familie Manders, kwam het onderwerp op auto's. Wout vertelde dat zijn Jetta perfect beviel, en dat hij, op een lekke band na, nog nooit stukken had gehad. Zowel zijn vrouw, Cis, als zijn dochters lagen blauw van het lachen, terwijl ik, erg onbegrijpend zat te kijken bij het tafereel.......................Tot dat het kwartje viel, en ik ineens besefte wat zij waren tegengekomen toen zij het reservewiel wisselden!
Rij en tril voorzichtig!
Fantastich! Een keer geen kater! Ook wel eens fijn voor de verandering. Ik ben geen 18 meer, en de drank eist op hogere leeftijd veel meer zijn/haar tol, als toen ik nog een 'jonge' knaap was. Toch kon ik het ooit ook erg bont maken in mijn jonge jaren. Mensen die mij kennen weten dat ik een absolute voorstander ben van alcoholvrij rijden. Ik zal nimmer met teveel bier op achter het stuur kruipen. Toch, is het ja-ren geleden eens voorgekomen dat ik met een slokje (lees: sloot!) teveel op, op de brommer stapte.
Vraag me niet meer van wie ik feest had, ik weet alleen nog dat het in Berghem was, en dat het een soort eindexamenfeest was. Foute Hawaiiblousjes waren in, evenals witte sportschoenen, waar je nu nog niet dood in gevonden zou willen worden. Ik was 16/17 jaar oud, en dus met de brommer. (Zo'n buik krijg je niet voor niets, daar moet je wel wat voor doen!) Stoer was ik, tenminste dat vond ik toen. Ik was de enige in het gezelschap die nu eens NIET op een gepimpte Honda MT50 reed, maar een ouderwetse orjanje Kreidler. Op de teller liep hij bijna 100! Ons pap verzekerde mij , toen ik m kreeg, dat ie origineel was, en dat ik zo dus mocht rijden! Dat wist hij, omdat ie net voordat ons pap m ging kopen, nog enkele dagen op het politiebureau had gestaan. (Mijn vader, oftewel ons Pap, dacht dat ze m daar ook meteen van zijn snelle cilinder hadden ontdaan, echter niets bleek minder waar!). "Daar heb je van Rooij, met z'n vliegtuig" was de veelgehoorde opmerking, als ik ergens de straat in stuifde, en soms ook al ver daarvoor! Zonder demper rijden was IN! En van hoge toerentallen kreeg je dat echte race-geluid! Dus: Pas overschakelen als je dacht dat het motorblok ieder moment ging ontploffen.
De Kreidler op het stuurslot, en "aan de zuip". Veel meisjes uit mijn klas waren er, en daar zaten HELE leuke bij. En wat doe je dan? Juist! Jezelf uitsloven! Moppen tappen, grappig doen en veel en hard en vaak 'KUT" roepen om vooral ook niet onopgemerkt te blijven voor de rest van alle gasten. Na elke mop, snel even een fles bier openmaken met je tanden (Vandaar mijn vulling linksonder!), een vette onbeschofte boer laten, en daarna snel opdrinken, om weer verder te vertellen. Snikheet buiten, op deze zomeravond, dus dan gaat het nog eens extra hard! Tjee wat gleden ze heerlijk weg, die donkerbruine merkloze flesjes. Provisorisch gekoeld in een of andere wasmand vol met koud water, en plakkerige losgeweekte etiketten. Het nadeel van dat snelle en vele drinken was uiteraard het zeer frequente toiletbezoek, en de steeds groter wordende motorieke storing. Niet op de laatste plaats moet ik nog even de 'Dikke tong" vermelden. Ik ben altijd al iemand geweest die zich moeilijk verstaanbaar kon maken, maar dat compenseerde ik altijd, door NOG harder te gaan praten. Gevolg: Binnen enkele uren stond ik aan de andere kant van de tuin waar ik mijn betoog begonnen was. De luisteraars namen steeds meer afstand, en ik liep telkens meer naar hun toe, omdat ik toch wel gehoord wilde worden!................."Doe mijn nog een fwefke biew!"
Nadat rond een uur of 12 de meeste meisjes uit de klas naar huis waren gefietst, en er dus ook niets meer te versieren viel, ging het tempo nog verder omhoog. Toen ik rond een uur of 2 merkte dat ik zelfs mijn eigen jongeheer niet meer vast kon houden tijdens het urineren, omdat ik beide handen nodig had, om niet te vallen op de WC, vond ik dat het welletjes was geweest. Omdat ik zichtbaar te diep in mijn vele flesjes had gekeken, gingen alle overgebleven feesters toch eens even meekijken hoe van Rooij op zijn vliegmachine de straat uit zou rijden. Ik kon nauwelijks lopen, maar dat wilde ik natuurlijk niet laten merken! Ik was per slot van rekening 'stoer' , vond ik. Nadat ik de Kreidler aangestampt had, en een hels kabaal de straat vulde, schopte ik de standaard weg, en viel daarbij bijna van mn machine. Koppeling in, een beetje 'extra' gas, voor alle toeschouwers, en gáán met dat ding. Ik zag dat het voorwiel zich niet bevond waar het hoorde, maar dat het op gelijke hoogte kwam met mijn helm. Op 1 wiel reed ik volgas de straat uit, onder luid applaus en verwonderde blikken van iedereen die mee naar voren was gelopen. Ook de mensen in de buurt die naar buiten kwamen door de herrie, keken vol bewondering naar mijn rijderskunsten..........
Toen ik bij de bocht kwam, en wonder -boven- wonder mijn voorwiel terecht kwam, waar het hoorde, kon ik wel juichen van blijdschap dat ik mijn nek niet had gebroken ! Toen ik eenmaal buiten het gezichts- en nog belangrijker, het gehoor-veld was, van de feestgangers, zette ik allebei mijn witte sportschoenen op de fietspad, en reed ik met een vaartje van 2 km/u zeer voorzichtig naar huis. Waar de heenreis slechts 10 minuten duurde, duurde de terugrit wel anderhalf uur! Ik durfde echt mijn voeten niet meer op de voetsteunen te zetten. 's Nachts thuisgekomen, ben ik stilletjes de trap op geslopen, en heb ik op de badkamer nog een half uurtje boven de porceleinen troon gehangen, om alle liters die er niet onder uit waren gekomen, via de onnatuurlijke weg, boven te laten ontsnappen. Met deze overmatige consumptie van bier, zou ik tegenwoordig waarschijnlijk 3 dagen niet uit bed kunnen komen van de pure ellende. Echter je bent wild, en je jongt wat!..............De andere dag was ik rond het avondeten uitgeslapen en topfit. Had alleen een beetje een rare smaak in mijn mond, maar daarvan was de oorzaak bekend!
Rij en brom voorzichtig!
(foto: Ik in nuchtere toestand)
Ik kan deze column eigenlijk met dezelfde regel beginnen als die van 3 september.........Het bonkt in de bovenkamer van van Rooij. Wat is dit keer de reden? Een 'bescheiden' feestje van onze vrienden Ad Zat en Wim Pin. In de bedrijfshal van Heavy Decor werd dit feest gegeven. Wat vooraf ging:
Op 5 mei hadden zij een cd presentatie waaraan diverse artiesten meewerkten. Naast het feit dat 'onze' Patrick tekende voor de gehele produktie van deze cd, mocht ik ook 2 liedjes ' meespeule'.........Daar heb ik tot op de dag van vandaag nog plezier van. Ik heb veel goede muzikanten leren kennen, en daar ook mee samen mogen spelen. Die avond in mei, was ik voor de gelegenheid terug gereden van mijn vakantiebestemming, omdat beloofd, nu eenmaal beloofd is. Ik heb daar tot nu toe nog geen seconde spijt van gehad. De dankbaarheid en het enthousiasme van deze twee vrienden voor het leven is ronduit hartverwarmend. Iedereen die ook maar een scheet had bijgedragen aan deze cd presentatie, is vanaf dat moment door de heren Pin en Zat, in de watten gelegd. Gisteren was het tijd voor een 'evanluatiefeestje". Op kosten van Ad en Wim, mochten eenieder die meegewerkt had aan de presentatie, en het totstandkomen van de cd, zich een middag vol laten lopen. Klein verzoek: Of alle muzikanten misschien hun instrument mee wilde brengen..........
Dat gebeurde. De middag begon met bier, veul bier! Omdat Gino en Rudy daarna nog andere verplichtingen hadden, beten zij het spits af met een geimproviseerde Jam-sessie. Het publiek reageerde enthousiast, en vele wisselingen van de wacht, volgde................. Ook deed Sjaak Pruisters een duit in het zakje, door voor te dragen uit zijn bundel 'Gedichten voor in het haardvuur". Voor degene die niet weten wat een jam-sessie inhoudt, een korte uitleg: Zet een zooi muzikanten bij elkaar in één hok, en laat ze maar 'aanklooien'. Daar kunnen leuke dingen uitkomen. Ik heb eens een jam-sessie georganiseerd voor al mn ex-vriendinnen, dit beviel minder goed! Het muzikaal niveau was op dit tijdstip nog zeer verrassend, en er onstonden echt leuke combinaties van bands en artiesten van verschillend pluimage.
Hoe verder echter de middag vorderde, hoe meer muzikanten vonden dat zij ook op andere instrumenten goed uit de voeten konden. Zo poogde ene Patrick M. (volledige naam bij de redactie bekend) een enkele nummers te bassen. Dat bleek niet bij alle nummers even eenvoudig. Zoals M. later verklaarde: "Zo'n jamsessie is fantastisch, maar we moeten de volgende keer wel wat meer repeteren van te voren!"
Dingeman Knaap, 'Slinger" voor intimi, had enkele mondharmonica's bij. Hij blies er hevig op los tijdens enkele blues en rocknummers. Hoe verder de avond vorderde, hoe beter dat het klonk! Dit zou uiteraard ook wat met de overmatige alcoholconsumptie te maken kunnen hebben! Gedurende de avond zakte het muzikaal niveau door de alcohol vér onder dat van de Jostiband, en om erger te voorkomen, nam Ad de microfoon ter hand, en riep dat er afgesproken was, dat de muziek om 23.00 zou stoppen. Hij deed hiermee alle muzikanten en bezoekers een groot plezier! Om jullie een kleine indicatie van de stand van zaken te geven: Om 22.45 stond Marcel Timmermans (Canvas) teksten te verzinnen op "Hai", terwijl Patrick met een lashelm op, de basgitaar stond te verkrachten. Dit alles werd begeleid door een minderstrakke gitaarpartij van Richard Verschuren, en op drums, Ad en Wim, en iedereen die een stok kon bemachtigen.
Nu, terugkijkend op een unieke middag, kan ik mijn column besluiten met te zeggen: Ik ben zo enorm blij dat ik Ad en Wim heb leren kennen. Het zijn 'nieuwe' vrienden van me, en ik weet zeker dat onze paden nog vaak zullen kruisen. Wel zal bij de volgende gelegenheid de jamsessie ingekort worden, en aflopen zo rond 18.00!
Rij, en Jam voorzichtig!
Koppijn, droge strot en geen honger.............Oftewel papa is weer eens op stap geweest. Gisteren (2 sept) Effe noar Geffe geweest. Daar speelde Canvas en 's avonds Alle 13 jaanke in mij stamcafé Boetje. Het was lang geleden dat ik er was geweest, veel te lang...En dat was te merken. Poepoe. Om klokslag 13.27 ging het eerste glaasje gerstenat achterover, en er zouden er nog veel volgen. Zoals ik inmiddels gewend ben, zie je het eerste uur dat je er zit, alleen maar 'vage' bekenden, die stuk voor stuk vragen, ZONDER uitzonderingen: "Hé goade gij dalik ok speule? " Of: "Nim de gij het dalik over". Ik denk dat ik visitekaartjes laat drukken met de volgende tekst: 1. Nee, ik heb een snipperdag, 2. Nee, ik hoef dat niet zonodig. 3. Ja ik vind je irritant worden, en 4. Nee ik vind het niet erg als je weggaat, en hier een blad bier neerzet...........Altijd makkelijk om zo'n kaartjes te hebben. Achteraf hoorde ik, dat mijn kroegbaas, Boet himself, had "afgesproken' met de band, dat ik een nummerke mee zou trekken........Ik hoorde dat, toen de band in de bus naar huis zat.
's Avonds ging het in de kroeg verder met eerdergenoemde smartlappenband. Aangezien ik de drummer en toetsenist erg bekend voor vond komen (Gino Schipperen en Corne den Ridder) ging ik uiteraard een praatje maken. Ondanks mijn overmatige alcoholconsumptie scheen ik toch nog verstaanbaar te zijn, gelukkig. Ze maakten er een mooi feestje van die avond. En als de drank is in de man, is de wijsheid in de kan, zegt het spreekwoord. Ik stond dan ook tijdens de 2de set, met een stethoscoop om, een overdreven ernstige Doktor Bernhard mee te brommen op het podium met zangeres Ciska. Later ook nog de hetrofiele versie van Naar de kermis, samen met Bonetta.
Toen het optreden afgelopen was, bleek in de kleedkamer dat Bonetta die dag naast 5 uurtjes slaap, ook nog niets gegeten had. Is het in een feesttent gebruikelijk om belegde broodjes na afloop te krijgen, in de gewone kroeg, is dat niet de gewoonste zaak van de wereld. Gelukkig wilde de broer van de kastelein, Randy, wel even de frietpan aanzetten, nadat ik had uitgelegd, hoe afgepeigerd de heren en dames van alle 13 jaanke waren................Zo'n 40 frikandellen (JA, ik schrijf het met een N!) werden doorgebroken en op 170 graden gebracht in het alom bekende netje. Randy ging de band roepen, dat ik al begonnen was met eten, dus dat ze tempo moesten maken met inpakken.................Hij zag nog net de bus de straat uitrijden!
Beste lezer, ik hoef u niet te vertellen wie toen uit pure hulpvaardigheid, de frikandellen op hebben gegeten............... Daarna nog 'efkus' de kroeg in, om er nog meer bier bij te stouwen, en toen rond kwart over één de taxi voorreed, zei mijn vrouw dat ze honger had! Het thuisadres werd uit de Tomtom gewist, en de chauffeur berekende de route naar de dichtstbijzijnde friettent. Voor de gezelligheid, at ik hier toch ook nog een Grizzly met chilisaus en een nasiballeke met mijn vrouw mee. Zo kwam een einde aan een zware dag. Terwijl ik zit te typen valt dan ook ineens het kwartje, waarom ik vannacht om 5.15 om 6.30 en om 7 uur, uit bed moest voor een grote boodschap!
Rij en poep voorzichtig!
Beste lezers, als u dit voor u heeft, bezoekt u voor het eerst de officiele nieuwe WCE site. Waarschijnlijk zal er vanalles nog niet optimaal werken, aangezien het de eerste keer is, dat we zoiets helemaal zelf doen. Toch denk ik dat het over enkele dagen als alles vlekkeloos werkt, het een hele verbetering zal zijn met de ouwe site. Er zal vaker geupdate worden, en het kan allemaal makkelijker aangepast worden. Ik ga zo gauw alles op rolletjes loopt mijn column op vaste dagen updaten, zodat degene die het interesseert, precies kunnen lezen wat mij bezig houdt. Ik kan mij voorstellen dat je dat niets interesseert, maar ook daarvoor is een oplossing: Ctrl-knop in combinatie met de F4 -toest indrukken, en voila! Ik zal proberen luchtig en licht te schrijven, en uiteraard hier een daar met een dikke knipoog. Een column is en blijft een momentopname, maar het is misschien leuk om te lezen. Heel Nederland blogt zich het apezuur op het moment, om over Hyves nog maar te zwijgen. Ik dacht dat dit in ieder geval een leuk alternatief was voor vaste bezoekers van onze site. Hopelijk krijgen we Arjan Peter Raymond en Patrick ook zo gek om binnenkort de digitale pen ter hand te nemen. Bij het opzetten van deze site, had ik er nog geen idee van dat e.e.a. zo lang ging duren. Daarom was ik onverhoopt al begonnen met schrijven. De oudere hersenspinsels vind je dus hieronder. Veel plezier.
Rij en Blog voorzichtig!
Net wakker! Gisteren opgetreden in Elsendorp, na een knalbruiloft van onze drummer/geslachtswerker, waren we allemaal even duf. Onze tourmanager Wilfred Maas was zoals ik reeds vreesde, in verre staat van ontbinding. Wilfred, oftewel Willy, heeft de onprettige eigenschap dat hij een vette maaltijd, of een glas bier, binnen enkele uren kan omzetten in een giftig, bijna dodelijk gas, wat hij via zijn endeldarm laat ontsnappen. Ik zelf ben ook niet de minste wat dat betreft, maar als er een kroon zou bestaan voor de gast die de smerigste scheten liet, dan zou die continu op Willy zijn hoofd staan. Zo gauw er een glimlach om Willy 's mond verschijnt, moet je echt maken dat je wegkomt. Vaak is het dan helaas al te laat. Gisterenavond was het kiezen. De lucht van Willy, of de uitlaatgassen van de grote aggregaat, die het WCircus van stroom voorziet: Welnu, heel de band en crew ruikt als Henk Wijngaard, die net het hele wagenpark een grote beurt heeft gegeven.
Het publiek in Elsendorp heeft hier gelukkig weinig van meegekregen. Het werd tijdens het laatste optreden voor de vakantie toch nog supergezellig. Veel vrouwelijke fans, tijdens Gino's stripact, en veel bier in de lucht. Het laatste optreden. Voor mensen die bij een baas werken is het gebruikelijk om een vakantieborrel te drinken na afloop van de laatste werkdag. Dit was voor ons aanleiding om dit ook te gaan doen, na ons optreden . Echter, het optreden had zoveel energie van ons gevergd, dat we er allemaal 'mee kloar' waren. Oftewel: Morskapot. Na enkele stukken echte Limburgse vlaai die de ouders van Anke hadden meegenomen, was er nog krap plek voor een bakske koffie. Iedereen was compleet 'op'. Naar huis dan maar was het devies. We wensten iedereen een fijne vakantie, en gingen rijden. Terwijl ik naar het vertrouwde gewauwel van onze Petej luisterde bedacht ik me dat onze crew nog volop bezig was met afbreken in Elsendorp. Tjee, ik moest er niet aan denken! De meest ondergewaardeerde taak binnen onze club. Opbouwen en afbreken. Dan zijn wij maar verwaande muzikanten! Ik had meedelij met onze jongens, echt waar................Zeker toen ik bedacht dat ook onze tourmanager altijd blijft tot alles in de vrachtwagen zit!
Rij en schijt voorzichtig!
Column 1, 22 juni:
Het is vrijdag de 22ste. Heute abend weer spelen, Afferden, Oafers weekend. Ik ben deze week met Patrick regelmatig in de nieuwe studio geweest, om te bouwen. Zoals de meeste die-hard fans wel weten, zijn wij bezig met het bouwen van een heuse muziekstudio. Gelukkig hoeven we het niet alleen te doen. We krijgen regelmatig hulp van Ad Zat, en afgelopen dagen is mijn vader, oftewel 'ons pap' ook regelmatig meegeweest. Die stamt nog uit de tijd, dat mensen zich onderuit moesten werken voor een paar grijpstuivers, dus die is wel e.e.a. gewend. Maar voor ondergetekende, die gewend is tijdens het drinken van enkele flessen bier, wat op een podium te springen, valt het nog niet mee, om de hele dag te werken. Om te beginnen ben ik niet handig met klussen. Ik heb een keer in mijn leven een draagbare gemaakt. Een draagbare wat? Nou, dat weet ik zelf niet, want ik ben niet verder gekomen als een handvat kopen bij de Gamma.
Bij een temperatuur van 30 graden panelen isoleren, plaatsen, zagen, monteren en op maat maken, is niet echt voor mij weggelegd. Maar het is voor een goed doel. Binnen enkele maanden hebben wij een volledig operationele studio, annex repetitieruimte, die klinkt als een klok. Nekkenbreker op dit moment is de 'vluchtroute'. In het plafond zijn wij een soort van noodluiken aan het maken, om te kunnen ontsnappen in geval van brand. Hopelijk zal het nooit zover hoeven te komen. De apparatuur wordt natuurlijk goed verzekerd, dus dat is het punt niet. Maar als ik er aan denk, dat we dan opnieuw moeten beginnen met bouwen, slaat de schrik mij om het hart!
Rij en klus voorzichtig!